Η αλήθεια είναι ότι οι συναυλίες μεσοβδόμαδα δεν είναι και ό,τι καλύτερο, από την πλευρά της προσέλευσης του κοινού, αλλά μερικά πράγματα μέσα σε έναν ευρύτερο προγραμματισμό είναι αναπόφευκτα. Και φτάνοντας στο Κύτταρο λίγο πριν ξεκινήσουν οι Nailed To Obscurity, αυτή ήταν και η πρώτη μου παρατήρηση: η προσέλευση του κόσμου. Δεν είναι πως το μαγαζί ήταν άδειο, αλλά δεν ήταν γεμάτο. Ευτυχώς, όσο πέρναγε η ώρα, έρχονταν και λίγο παραπάνω κόσμος· λογικό, διότι πολλοί σχολάνε από τις δουλειές τους στις 9, καθώς τότε κλείνουν τα καταστήματα.
Ανταπόκριση / Φωτογραφίες: Ηλίας Σταθόπουλος
Προχωρώντας στο μουσικό κομμάτι της βραδιάς, οι Nailed To Obscurity ανέβηκαν στη σκηνή στην ώρα τους, περίπου ένα τέταρτο μετά τις εννέα. Ορεξάτοι, με κεντρική κινητήρια δύναμη επί σκηνής τον τραγουδιστή τους Raimund Ennenga και με το πιο πρόσφατο τους πολεμοφόδιο, το φετινό Generation of the Void, άνοιξαν τη βραδιά. Η βαριά, mid-tempo ατμόσφαιρα της μουσικής τους «πέρασε» προς το κοινό, με το χειροκρότημα να γίνεται πιο ζεστό μετά από κάθε κομμάτι.
Πράγμα το οποίο αντικατοπτρίστηκε και από την μπάντα, καθώς τραγούδι με τραγούδι η διάθεσή τους και η ενέργειά τους ανέβαινε. Ειδικά στα Deadening, Glass Bleeding & Liquid Mourning ήταν εξαιρετικοί, με τον R. Ennenga να περνάει από καθαρά στα brutal φωνητικά χωρίς κόπο και αψεγάδιαστα. Κρίμα που δεν είχαν παραπάνω κόσμο, και για αυτούς αλλά και για τον κόσμο που τους έχασε. Shoutout για την ξεκάθαρη δήλωση ενάντια στον φασισμό που έκαναν κατά τη διάρκεια του σετ τους.
Ώρα για τους Yoth Iria λοιπόν, με το τελετουργικό του Ορέστη (aka Merkaal) να βάζει τα θεμέλια για το τι πρόκειται να συμβεί. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια old-school ελληνική black metal εμπειρία. Με πολλά συναυλιακά «ένσημα» πλέον στις πλάτες τους, οι Yoth Iria, σε πάρα πολύ μεγάλα κέφια, έδειξαν το γιατί έχουν –εδώ και χρόνια– αρχίσει να γίνονται ένα σταθερό όνομα στις σκηνές του εξωτερικού. Και όταν λέω πολύ μεγάλα κέφια, το εννοώ: ένας ασταμάτητος Merkaal να μην κάθεται σε ένα σημείο πάνω από 4-5 δευτερόλεπτα, όλοι οι μουσικοί να οργώνουν πάνω-κάτω τη μικρή (είναι η αλήθεια) σκηνή του Κυττάρου, με τον Ορέστη να κατεβαίνει στο κοινό ουκ ολίγες φορές. Ένα κοινό, παρεμπιπτόντως, το οποίο φάνηκε ξεκάθαρα ότι είχε έρθει κυρίως για τους Yoth Iria.
Εξαιρετικοί σε αυτό που κάνουν, μακριά από τη στερεοτυπική «κακία» του black metal, επικοινωνιακοί με το κοινό και με απόδοση στο 101%. Παίζοντας κομμάτια και από τους δύο δίσκους τους, μπορώ να πω με άνεση ότι ικανοποίησαν το κοινό τους. Ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα ζωντανά (όπως και τους Nailed To Obscurity, καθώς ήταν η πρώτη τους συναυλία στη χώρα) και μπορώ να πω ότι, εκτός του ότι ευχαρίστως θα τους ξαναέβλεπα, καταλαβαίνω γιατί έχουν μέλλον στην παγκόσμια σκηνή.
Πριν ξεκινήσει η συναυλία είχα μια κουβέντα με τον Βασίλη (Σταυριανίδη), drummer της μπάντας, που είχα να δω από κοντά 666 χρόνια περίπου, όπου μου ανέφερε ότι δυστυχώς η (ακραία) σκηνή της Θεσσαλονίκης (είναι από τον Βορρά ο άνθρωπος) έχει ψιλοπεθάνει. Κρίμα, γιατί ο Βορράς έβγαζε πάντα εξαιρετικές μπάντες στο death και το black metal. Ρε παιδιά, οργανωθείτε. Ευτυχώς, ο Βασίλης δεν κάθεται στα αυγά του και έχει ήδη ξεκινήσει ακόμα ένα project με όνομα Ignominious, με τον Ανέστη (γειά σου ρε Ανέστη!) με τον οποίο έπαιζαν μαζί στους Terrordrome. Για να δούμε τι θα δούμε.
