Ομολογώ ότι οι κυκλοφορίες των Σουηδών Witchcraft μετά το εκπληκτικό Legend (2012) δεν μπόρεσαν να ικανοποιήσουν τις υψηλές προσδοκίες που είχα για το σχήμα, το οποίο φαινόταν να έχει βρει το ιδανικό σημείο ισορροπίας μεταξύ του παραδοσιακού doom και του σύγχρονου heavy psych rock.
Με την έβδομη κυκλοφορία τους, το καλλιτεχνικό όχημα του αινιγματικού Magnus Pelander προσπαθεί να ανακεφαλαιώσει την μέχρι τώρα πορεία του, φέρνοντας ξανά τους ακροατές που άφησε πίσω.
Το εισαγωγικό ομώνυμο τραγούδι μας ανοίγει την όρεξη με την στεγνή και θεόβαρη κιθάρα να βουτάει μέσα στο βάλτο του sludge, ενώ ή όλη ατμόσφαιρα θυμίζει και παλιούς Grand Magus. Στο «Drömmar av is» οι ταχύτητα ανεβαίνει λίγο και το πνεύμα των Black Sabbath κυριαρχεί στις φωνητικές γραμμές οι οποίες τραγουδιούνται, όπως και στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου στα Σουηδικά. Πιο Sabbath δεν θα γινόταν το αλήτικο «Drömmen om död och förruttnelse».
Δυστυχώς αν εξαιρέσεις το υπέρβαρο «Burning Cross» που είναι ένα doom αριστούργημα και το καλύτερο του δίσκου, το υπόλοιπο υλικό δεν είναι αντίστοιχης ποιότητας. Ο Pelander φαίνεται σαν να «ψάχνει» ιδέες με ακουστικό προσανατολισμό και blues απολήξεις στο «Om du vill» χωρίς να τον δικαιώνει το αποτέλεσμα. Το «Irreligious Flamboyant Flame» ακούγεται σαν funky leftover από jam-αρίσματα στο studio, ενώ τα δύο τελευταία κομμάτια μοιάζουν με demo εκδοχές των τραγουδιών που θέλουν δουλειά ακόμη.
Το Idag έχει καλές προθέσεις για επιστροφή σε traditional doom ήχο, το τελικό αποτέλεσμα όμως είναι μάλλον άνισο. Δεν πρόκειται για ένα κακό album, σίγουρα όμως δεν είναι αυτό που θα φέρει τους Witchcraft και πάλι στο προσκήνιο.
