Ένα μεγάλο πάρτι! Μόνο έτσι μπορείς να χαρακτηρίσεις την εμπειρία που μας πρόσφεραν οι Vodka Juniors και η παρέα τους το περασμένο Σάββατο στο FLOYD, γιορτάζοντας τα 25 χρόνια της πορείας τους. Χαμόγελα, χορός,crowd surfing, προτάσεις γάμου κι άλλες τέτοιου τύπου κινηματογραφικές σκηνές ζήσαμε καθ’όλη τη διάρκεια του πολύ-αναμενόμενου αυτού live.
Ανταπόκριση: Βασιάννα Νταϊλιάνα / Φωτογραφίες: Έλενα Θεοδωροπούλου
Η βραδιά άνοιξε με τους Bangies, που ανέλαβαν δράση με την cool και χαλαρή διάθεσή τους ώστε να ζεσταθεί ο κόσμος που συνεχώς κατέφτανε στο χώρο. Για περίπου 20 λεπτά μας κρατούσαν συντροφιά στις πρώτες μπύρες, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη δεύτερη παρέα των εορταζόμενων. Οι 10 to GO, με το φορτσάτο punk rock ύφος τους και με το ξεσηκωτικό cover στο “Breed” των Nirvana, μας παρέσυραν με τον ενθουσιασμό τους και παρά την περιορισμένη χρονικά εμφάνισή τους, άφησαν αισθητά το στίγμα τους, μεταδίδοντας τον κατάλληλο παλμό.
Ο λόγος όμως που ήμασταν όλοι εκεί ήταν για να ζήσουμε κάτι που δεν ξέραμε πόσο πολύ το είχαμε ανάγκη! Οι Vodka Juniors βγήκαν στη σκηνή λίγο μετά τις 21:30 , δίνοντας το σύνθημα για μια εκρηκτική βραδιά γεμάτη ενέργεια, ιδρώτα και hardcore punk ρυθμούς που μας παρέσυραν από το πρώτο λεπτό. Για πάνω από τρεις ώρες, ήταν ασταμάτητοι, ταξιδεύοντας σε όλη τη δισκογραφία τους, από το άγουρο ντεμπούτο στις ακουστικές στιγμές του “Dark Poetry” , και από εκεί στο αγαπημένο “Warrior Anthems”. Παρά το τεράστιο setlist τους απέδειξαν για άλλη μια φορά πως είναι πραγματικά ακούραστοι — φτιαγμένοι για τη σκηνή.
Μπαίνοντας με το “Champions“ μας άρπαξαν χωρίς προειδοποίηση και δεν μας άφησαν στιγμή να πάρουμε ανάσα συνεχίζοντας με το “Sweat it out” και “D-I-S-C-O-N-N-E-C-T-E-D”. Μετά από αυτή την τριάδα δεν υπήρχε μπάντα και κοινό. Ήμασταν όλοι ένα. Κι εκεί που ήδη είχαμε ιδρώσει και ζεσταθεί, οι πρώτοι καλεσμένοι άρχισαν να ανεβαίνουν στη σκηνή, με το χορό να ανοίγει ο Παναγιώτης από τον πρώτο δίσκο. Κόσμος και ποτήρια στον αέρα στη μία πλευρά, moshpits στην άλλη, και γενικά ένας αυθεντικός χαρούμενος πανικός επικρατούσε σε όλο το FLOYD . Η σκηνή συνέχισε σε οικογενειακό κλίμα με Billy από ΣΤΡΑΦΙ να πιάνει το μικρόφωνο για “To πιο γλυκό σκοτάδι” και Geom από Bad Movies για ένα “Όλα ή τίποτα” δημιουργώντας την απόλυτη punk συνάντηση.
Η ώρα της καθιερωμένης ερώτησης γενεθλίων έφτασε και οι φουσκωτές βάρκες έκαναν την εμφάνισή τους για crowd surfing μέχρι τελικής πτώσεως. Κι εκεί που νόμιζες ότι έφτασες στο αποκορύφωμα έρχεται το “Stay with me” και επαναπροσδιορίζει τα όρια και την ένταση που νόμιζες ότι μπορείς να αντέξεις. (Τι ζήσαμε εκεί;) Είχε περάσει πάνω από μία ώρα, και δεν ήμασταν ούτε στα μισά. “This Life” και “Fighting Giants” στο επίκεντρο του setlist για να σιγουρευτεί ότι θα χτίζαμε μία ανάμνηση που δε ξεθωριάσει εύκολα.
“Αυτό θα είναι δικό μας κομμάτι για πάντα” είπε ο Χάρης και το “Whiskey and the Rain” ξεκίνησε τη νοσταλγία του “Dark Poetry”. Μετά από το ακουστικό set που μας έδωσε ανάσες από την ένταση που προηγήθηκε, ήρθε η ώρα για την επαναφορά στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Μoshpits ξεπρόβαλλαν ξανά για να αγκαλιάσουν το μπάσο που κατέβηκε στο πλήθος. Ήρθε η στιγμή για τους τελευταίους guests. Ένα πάρτι μέσα στο πάρτι ήρθε με τους Βήτα Πεις στη σκηνή για να ξεσηκωθεί ακόμα περισσότερο ο κόσμος. Η βραδιά όμως κλείνει με το “Last Dance” και ένα απροσδόκητο encore με το “Walk with Me” αφού κανείς δεν ήθελε να τελειώσει αυτή η γιορτή. Και η αυλαία έπεσε!
Για τρεις ώρες και βάλε, αφήσαμε στην άκρη προβλήματα, σκέψεις, ό,τι μας βαραίνει. Ήμασταν εκεί, όλοι, σαν να μοιραζόμασταν την ίδια ενέργεια, την ίδια ιστορία. Μία statement στιγμή — για εμάς και τους Vodka Juniors. Και πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τι έζησες, ήρθε κι η ανακοίνωση: νέος δίσκος σε λίγους μήνες! Δεν ήταν απλά το κλείσιμο της βραδιάς — ήταν το ξεκίνημα για το επόμενο κεφάλαιο. Ανυπομονούμε!
