Από την ανατροπή του τουρ με τους W.A.S.P. μέχρι την επανασύνδεσή τους με το ελληνικό κοινό, οι Unto Others περνούν συνεχώς από καμπές που συνθέτουν την μοναδική τους πορεία. Ο Gabriel, η φωνή και ένας εκ των δύο κιθαριστών του συγκροτήματος, μιλάει για τα πρώτα του βήματα, τις προκλήσεις της μουσικής βιομηχανίας και τη σχέση του με μπάντες όπως οι Ghost, ενώ θυμάται στιγμές που του έχουν μείνει ανεξίτηλες. Μια συνέντευξη γεμάτη αλήθεια, αφοπλιστική ειλικρίνεια και, φυσικά, αστείρευτη αγάπη για τη μουσική.
Για αρχή, μπορείς να μοιραστείς κάτι που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν για εσένα, είτε ως άτομο είτε ως μπάντα; Κάποια συνήθεια στο στούντιο, κάτι διασκεδαστικό ή ιδιαίτερο;
Gabriel: Κάτι που ίσως να εκπλήσσει τον κόσμο είναι ότι είμαι υπεύθυνος για τη διαχείριση των περιοδειών μας. Εγώ οργανώνω τα πάντα -από τους χώρους μέχρι τα προγράμματα- και προτιμώ να το κάνω έτσι. Θέλω τα πράγματα να γίνονται σωστά και να έχω πλήρη εικόνα για κάθε λεπτομέρεια. Στην πραγματικότητα, φιλοδοξώ να γίνω τόσο οργανωμένος όσο ο Lars Ulrich από τους Metallica. Λένε πως μπορεί να θυμηθεί το ακριβές μέρος που έπαιξαν και τις μπάντες που τους συνόδευαν ακόμα και δεκαετίες πριν—και αυτό είναι εντυπωσιακό. Νομίζω πως αυτή η αφοσίωση είναι ένας από τους λόγους που οι Metallica είναι τόσο επιτυχημένοι.
Η επιλογή του ονόματος Unto Others φαίνεται να αντικατοπτρίζει μια συγκεκριμένη φιλοσοφία, που αναφέρεται στον Χρυσό Κανόνα «Να κάνεις στους άλλους αυτό που θα ήθελες να σου κάνουν». Αυτό το μήνυμα σας εκφράζει τόσο πάνω στη σκηνή όσο και εκτός αυτής;
Gabriel: Το όνομα Unto Others σίγουρα αντικατοπτρίζει μια φιλοσοφία που προσπαθούμε να ακολουθούμε. Έχει να κάνει με το να αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους με σεβασμό και καλοσύνη, τόσο πάνω στη σκηνή όσο και εκτός αυτής. Η μουσική είναι κάτι βαθιά προσωπικό για μένα, και αφορά την ειλικρίνεια—γράφω πρώτα και κύρια για μένα. Αν αυτή η ειλικρίνεια αγγίζει και άλλους ανθρώπους και τους βοηθά με κάποιον τρόπο, αυτό είναι η απόλυτη ανταμοιβή. Δεν με νοιάζει ιδιαίτερα η υστεροφημία· άλλωστε, δεν θα είμαι εδώ για να την απολαύσω. Αυτό που έχει σημασία είναι αν η μουσική που δημιουργούμε μπορεί να συνδεθεί με τους ανθρώπους και να κάνει τη διαφορά στη ζωή τους. Αυτή είναι η ενέργεια που προσπαθούμε να κουβαλάμε σε ό,τι κάνουμε.
Αντικειμενικά, το τελευταίο σας άλμπουμ ήταν από τις πιο απολαυστικές κυκλοφορίες του 2024, και προσωπικά είναι ένα από τα αγαπημένα μου της χρονιάς. Σε αυτό το άλμπουμ συναντάμε για πρώτη φορά interludes. Πώς προέκυψε αυτή η ιδέα; Ήταν μέρος μιας στρατηγικής για μια πιο συνεκτική ροή ή για να ενισχύσετε την εμπειρία του ακροατή;
Gabriel: Τα interludes στο άλμπουμ ήταν ουσιαστικά intros για τα κομμάτια που ακολουθούσαν. Απλώς τα κόψαμε και τα κάναμε ξεχωριστά tracks. Ο λόγος γι’ αυτό ήταν ότι αν τα αφήναμε όπως ήταν, π.χ. στις streaming πλατφόρμες, θα υπήρχε ένα intro 40 δευτερολέπτων, και οι ακροατές πιθανότατα θα προσπερνούσαν το κομμάτι πριν καν ξεκινήσει. Οπότε η ιδέα ήταν να αφαιρέσουμε τα περιττά και να κάνουμε τη ροή πιο άμεση. Είχαμε αυτά τα στοιχεία, ώστε να έχουμε κάτι να παίξουμε live, όπως interludes κ.λπ. Αλλά είναι αστείο, γιατί στο τέλος δεν τα χρησιμοποιούμε καν. Πάντα βαριόμαστε και προτιμάμε απλώς να ροκάρουμε. Ήταν μια ιδέα που αρχικά μου άρεσε, αλλά στο τέλος δεν την εφαρμόζουμε καν.
Όταν δημιουργείτε νέα μουσική, υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αφορμή ή έμπνευση για τη σύνθεση; Ξεκινάτε με μια κοινή ιδέα ή κάθε μέλος φέρνει κάτι διαφορετικό στην αρχή της διαδικασίας;
Gabriel: Γράφω το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής ακριβώς εδώ, όπου κάθομαι τώρα. Απλώς πιάνω την κιθάρα μου και αρχίζω να παίζω. Αν κάτι ακούγεται καλό, το ηχογραφώ και το μετατρέπω σε τραγούδι. Όταν το ολοκληρώσω, το φέρνω στην μπάντα. Τότε ο Colin προσθέτει τα drums, ο Sebastian βάζει ένα σόλο όπου ταιριάζει, και ο Brandon αναλαμβάνει τις δεύτερες φωνές όπου χρειάζεται. Αυτή είναι πάνω-κάτω η διαδικασία. Όλα ξεκινούν από μένα, αλλά η μπάντα σίγουρα προσθέτει τα δικά της στοιχεία για να ολοκληρωθεί το τραγούδι. Αυτό είναι όλο, αλλά ναι, το μεγαλύτερο μέρος της σύνθεσης γίνεται εδώ που κάθομαι.
Ποια άλμπουμ από το 2024 ξεχώρισαν περισσότερο για σένα, και τι σε ενθουσίασε ως ακροατή; Ήταν ο ήχος τους, τα συναισθήματα που μετέφεραν, ή άλλοι παράγοντες που σε αγγίξαν και σε επηρέασαν;
Gabriel: Δεν άκουσα πολλά άλμπουμ πέρυσι, αλλά άκουσα το νέο άλμπουμ των Blood Incantation. Παρ’ όλα αυτά, νομίζω ότι το αγαπημένο μου άλμπουμ του 2024 είναι το Pendulum των Twin Tribes. Το ανέβαλα πολύ καιρό να το ακούσω, αλλά μόλις το έβαλα να παίξει, σκέφτηκα, “Αυτό είναι φοβερό.” Αυτό που είναι αστείο είναι ότι μόλις το ανακάλυψα την περασμένη εβδομάδα, οπότε είναι το μόνο άλμπουμ από το 2024 που έχω ακούσει πλήρως, εκτός από το άλμπουμ των Blood Incantation. Αλλά δεν είμαι πολύ του death metal, οπότε ενώ εκτίμησα το άλμπουμ των Blood Incantation και το βρήκα πολύ καλό, απλώς δεν ακούω πολύ death metal. Οπότε σκέφτηκα, “Εντάξει, ναι, ωραίο.”
Με την προηγούμενη πορεία σου στους Spellcaster, που περιστρεφόταν γύρω από θέματα heavy/speed metal όπως η μυθολογία και ο πόλεμος, αναρωτιέμαι: Έχουν πάντα οι γοτθικές επιρροές που υπάρχουν τώρα στη μουσική σας μια υποτυπώδη παρουσία, ή ήταν κάτι που αναπτύχθηκε σταδιακά καθώς ανακαλύπτατε νέες καλλιτεχνικές κατευθύνσεις και ανάγκες;
Gabriel: Έπαιζα μπάσο στους Spellcaster, και είχαμε δύο διαφορετικούς τραγουδιστές. Ο πρώτος, ο Thomas, ήταν στο πρώτο άλμπουμ, το οποίο ήταν πιο speed metal. Μετά, προσπαθήσαμε να πάμε προς κάτι πιο Gothic και μελωδικό στα δεύτερο και τρίτο άλμπουμ. Ο κιθαρίστας μας, ο Tyler, ανέλαβε τα φωνητικά. Αλλά, η μπάντα κατέρρευσε μετά από αυτό. Ήταν μπάχαλο, ειλικρινά. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει όταν ξεκινάς μια μπάντα με έφηβους—όλοι έχουν τοξικές συμπεριφορές και δεν ξέρουν πώς να είναι ενήλικες. Κάθε φορά που κάποιος δεν ήταν στην αίθουσα, οι υπόλοιποι μιλούσαν άσχημα γι’ αυτόν. Έτσι συνέβαινε και η μπάντα διαλύθηκε.
Πόσο χρονών ήσουν τότε;
Gabriel: Ήμουν 26 όταν διαλύθηκαν οι Spellcaster το 2017. Ήμουν στην μπάντα από τα 18 μου, οπότε ήταν περίπου 7-8 χρόνια. Όσον αφορά στα γοτθικά στοιχεία, υπήρχαν σίγουρα από την αρχή. Ο κιθαρίστας μας, ο Corey, άρχισε να δουλεύει σε ένα γοτθικό μπαρ που λέγεται Lovecraft, και άρχισε να ακούει μπάντες όπως οι Sisters of Mercy. Όταν ήμασταν γύρω στα 23-24, άρχισε να μας δείχνει αυτές τις μπάντες, και λέγαμε, “Ναι, θέλουμε να κάνουμε κάτι πιο σκοτεινό, λιγότερο cheesy από το καθαρό heavy metal που παίζαμε.” Αλλά ήταν δύσκολο να κάνουμε τη μετάβαση από power metal σε γοτθικό metal. Δεν τα καταφέραμε, ειδικά επειδή δεν είχαμε μια ενιαία οπτική. Ο καθένας ήθελε κάτι διαφορετικό—ο ένας ήθελε να είναι σε μια black metal μπάντα, ο άλλος ήθελε power metal, και κάποιος άλλος ήταν εντελώς μέσα στο goth. Δεν έδεσε ποτέ. Κατέληξε σε μπάχαλο. Αλλά ξέρεις, υπήρχαν και καλές και κακές στιγμές. Στο τέλος, όμως, νομίζω ότι δεν θα ήμασταν εδώ που είμαστε τώρα χωρίς να έχουμε περάσει από όλες αυτές τις αποτυχίες. Μάθαμε από αυτό. Δεν αποτυγχάνεις πραγματικά, εκτός αν σταματήσεις να προσπαθείς. Οπότε σηκωθήκαμε, προσπαθήσαμε ξανά, και ιδού.
Ήδη έχετε κάνει διασκευές σε τραγούδια όπως το “Pet Sematary” των Ramones και το “Hell Is for Children” της Pat Benatar. Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα τραγούδι από οποιοδήποτε είδος για να το διασκευάσεις αυτή τη στιγμή, ποιο θα ήταν το πρώτο που θα σου ερχόταν στο μυαλό και γιατί; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο είδος ή μπάντα που πάντα ήθελες να κάνεις διασκευή, αλλά δεν είχες την ευκαιρία μέχρι τώρα;
Gabriel: Ναι, στην πραγματικότητα έχω μια λίστα στο μυαλό μου. Αλλά ένα τραγούδι που ήθελα πολύ να κάνω διασκευή είναι το ‘Under the Milky Way Tonight’ των The Church. Νομίζω ότι θα το τραγουδούσα καλά και πιστεύω ότι θα ταίριαζε με το vibe αυτής της μπάντας. Αλλά προσωπικά, πάντα ήθελα να τραγουδήσω κάποια operatic κομμάτια, όπως το ‘Conte Parto’ – το έχεις ακούσει; Είναι όπερα. Ή κάτι σαν το ‘Silver Bells’, τέτοια πράγματα. Τελικά, θα ήθελα να κάνω κάτι σαν, δεν ξέρω, τον Danzig να τραγουδάει Elvis. Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω. Οπότε, είναι απλά άλλοι τύποι μουσικής που δεν έχουν καμία σχέση με το metal, αλλά νομίζω ότι θα ήταν διασκεδαστικό να το τραγουδήσεις ως τραγουδιστής, να χρησιμοποιήσεις τη φωνή σου με αυτόν τον διαφορετικό τρόπο. Και θα ήθελα πολύ να μάθω χριστουγεννιάτικα τραγούδια επίσης, οπότε ίσως μια μέρα να βγω και να τραγουδήσω κάτι σαν το ‘Caroline’ τα Χριστούγεννα. Ξέρεις, γιατί όχι;
Διάβασα κάπου ότι είσαι φαν των Ghost και του Tobias Forge. Ισχύει αυτό; Πραγματικά πιστεύω ότι ένα cover από εσάς σε κάποιο τραγούδι τους θα σας πήγαινε πολύ!
Gabriel: Ναι, έχω τις απόψεις μου για τους Ghost. Ειλικρινά, δεν νομίζω ότι θα έκανα διασκευή σε κάποιο τραγούδι τους. Είναι λίγο καινούργιοι για μένα, και δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να αναπαράγω το στυλ τους ή να προσθέσω κάτι σε αυτό. Αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, πιθανότατα θα διάλεγα κάτι από το πρώτο ή το δεύτερο άλμπουμ τους. Μου αρέσει πολύ το “Stand By Him” ή το “Prime Mover” από το πρώτο άλμπουμ, ή ακόμα και το “Jigolo Har Megiddo” από το δεύτερο άλμπουμ. Το “Body and Blood” είναι επίσης υπέροχο. Το δεύτερο άλμπουμ είναι το αγαπημένο μου, με το πρώτο να ακολουθεί κοντά. Από εκεί και πέρα, άρχισα να χάνω λίγο το ενδιαφέρον μου. Ήταν δύσκολο για μένα να μπω στο τέταρτο άλμπουμ, αλλά τώρα το εκτιμώ. Δεν μου άρεσε το “Meliora” στην αρχή—αν και απόλαυσα το “Cirrus” και το “Mummy Dust”—αλλά παρατήρησα ότι δεν το άκουγα τόσο συχνά. Με το πέμπτο άλμπουμ, το “Impera”, σκέφτηκα ότι ήταν πολύ περίπλοκο. Είχε πάρα πολλά να συμβαίνουν, και δεν καταλάβαινα καν για τι μιλούσαν τα τραγούδια. Δεν υπήρχε καμία αναφορά στον Σατανά, οπότε είπα, “Εντάξει, προχωράω παρακάτω.”
Η αποχώρησή σας από την περιοδεία των W.A.S.P. προκάλεσε αρκετό θόρυβο, ειδικά αφού και οι Death Angel αποχώρησαν λόγω ‘απρόβλεπτων περιστάσεων’. Παρά την απογοήτευση, πώς επηρέασε αυτό την αντίληψή σας για τη μουσική βιομηχανία;
Gabriel: Ειλικρινά, ήμουν ήδη απογοητευμένος από τη μουσική βιομηχανία πολύ πριν από αυτό το περιστατικό. Αλλά όταν ακυρώθηκε η περιοδεία, το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα ήταν ανακούφιση. Οι κανόνες που μας είχαν στείλει ήταν ήδη απαράδεκτοι. Είχαμε μόνο 30 λεπτά σετ και δεν θα πληρωνόμασταν καθόλου. Επτά εβδομάδες στον δρόμο, με κακή μεταχείριση, παίζοντας μόνο 30 λεπτά τη νύχτα, χάνοντας χρήματα… Νιώθαμε ότι δεν κερδίζαμε πολλούς νέους θαυμαστές, ειδικά αφού είχαμε περιοδεύσει ήδη με τους King Diamond, που τραβούσαν μια μεγαλύτερη ηλικιακά ομάδα. Δεν ήμουν καθόλου ενθουσιασμένος με την ιδέα της περιοδείας από την αρχή, και ουσιαστικά με πίεσαν να την κάνω. Οι κανόνες ήταν παράλογοι – χωρίς επισκέψεις στα παρασκήνια, χωρίς να μπορούμε να βγούμε μετά το σετ μας, χωρίς merch αν το αποφάσιζαν, και κανόνες για το πότε μπορούσαμε να φάμε. Όλα αυτά ακούγονταν απαίσια. Όταν μας διώξανε, σκέφτηκα, ‘Ποιος στέλνει τέτοιους κανόνες σε κάποιον;’ Στο τέλος, ένιωσα ανακούφιση, και καταφέραμε να κλείσουμε τη δική μας περιοδεία στις ΗΠΑ. Αυτή ήταν μια τεράστια επιτυχία. Περάσαμε καταπληκτικά, τα live ήταν φοβερά, και αυτό ακριβώς ήθελα πάντα – να κάνουμε μια μεγάλη περιοδεία ως headliners. Οπότε, είμαι χαρούμενος που το κάναμε.
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις σε όλους τους ανθρώπους που σε υποστηρίζουν και σε ακολουθούν σε αυτό το ταξίδι;
Gabriel: Είμαι πραγματικά χαρούμενος που η μουσική μας φτάνει σε τόσους ανθρώπους! Ανυπομονώ να επιστρέψουμε στην Αθήνα και να σας ευχαριστήσουμε από καρδιάς για όλη την υποστήριξή σας. Στη συναυλία θα δώσουμε τα πάντα και θα παίξουμε πολλά τραγούδια από όλους τους δίσκους μας.
Θυμάσαι την τελευταία φορά που παίξατε στην Ελλάδα; Πώς ήταν αυτή η εμπειρία για σένα;
Gabriel: Παίξαμε στο Crow Club σε περίπου 70 άτομα το 2019, δεν ξέρω αν ήταν ακριβώς 70, ίσως 75 ή 100. Αλλά ήταν όταν ακόμα λεγόμασταν Idle Hands. Εγώ ήμουν μόνο στα φωνητικά, όχι στην κιθάρα. Ο κόσμος ήταν πολύ ενθουσιασμένος. Ήταν οι αφοσιωμένοι θαυμαστές, οι πραγματικοί underground τύποι που μας ανακάλυψαν πολύ νωρίς εκεί πέρα. Οπότε, πιστεύω ότι, είτε παίξαμε καλά είτε όχι, απλά ήταν χαρούμενοι που λένε ότι πήγαν σε εκείνη τη συναυλία. Είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό, ήταν υπέροχο. Είχαμε περίπου 24 ώρες στην Αθήνα, επισκέφτηκα κάποια παραλία, θυμάμαι τα πάντα.
Σίγουρα θα έχετε μεγαλύτερο κοινό τώρα. Στο εγγυώμαι αυτό. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που θα είναι εκεί. Για παράδειγμα, εγώ θα είμαι εκεί με μια μεγάλη παρέα φίλων.
Gabriel: Αυτό είναι καταπληκτικό να το ακούω!
Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη! Ανυπομονώ να σας δω ζωντανά στις 31 Ιανουαρίου στο Temple. Κάποια κομμάτια από το τελευταίο σας άλμπουμ, που με συντροφεύουν από πέρυσι μέχρι τώρα, έχουν γίνει προσωπικά αγαπημένα και με αγγίζουν κάθε φορά που τα ακούω. Σας εύχομαι τα καλύτερα και ανυπομονώ να σας δω στην Ελλάδα!
Gabriel: Ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου, Ιωάννα! Χαίρομαι πολύ που η μουσική μας σε έχει αγγίξει τόσο. Ανυπομονούμε να επιστρέψουμε στην Ελλάδα και να παίξουμε για όλους. Η υποστήριξή σας σημαίνει πολλά για εμάς, και θα δώσουμε το 100% πάνω στη σκηνή. Τα λέμε σύντομα!
***ENGLISH VERSION***
Unto Others | From the “stormy” departure from the W.A.S.P. tour to the vision that drives the band
From the twist with the W.A.S.P. tour to their reconnection with the Greek audience, Unto Others are constantly going through turning points that shape their unique journey. Gabriel, the vocalist and one of the two guitarists of the band, talks about his early steps, the challenges of the music industry, and his relationship with bands like Ghost, while recalling moments that have left a lasting impression on him. An interview full of truth, refreshing honesty, and, of course, an endless love for music.
To start off, can you share something that most people don’t know about you as a band or as individuals? A studio habit, something fun or quirky?
Gabriel: One thing that might surprise people is that I’m in charge of our tour management. I keep track of everything—from venues to schedules—and I prefer it this way. It’s about doing things right and being involved in all the details. I actually aspire to be as organized as Lars Ulrich from Metallica. They say he can recall the exact venue and bands they played with decades ago – that’s impressive. I think this kind of dedication is part of why Metallica is so successful.
The choice of the name Unto Others seems to reflect a specific philosophy, referring to the Golden Rule “Do unto others as you would have them do unto you.” Does this message resonate with you both on stage and off stage?
Gabriel: The name Unto Others definitely reflects a philosophy we try to live by. It’s about treating people with respect and kindness, both on stage and off stage. Music is a deeply personal thing for me, and it’s about honesty—writing for myself first and foremost. If that honesty resonates with others and helps them in some way, that’s the ultimate reward. I don’t care much about legacy; I won’t be around to enjoy it anyway. What matters is if the music we create can connect with people and make a difference in their lives. That’s the kind of energy we try to carry with us in everything we do.
Objectively, your latest album was one of the most enjoyable releases of 2024, and personally, it’s one of my favorites of the past year. In this album, we encounter interludes for the first time. How did the idea for these come about? Was it part of a strategy for a more cohesive flow or to enhance the listener’s experience?
Gabriel: The interludes on the album were essentially intros to the songs that followed. We just cut them out and made them their own tracks. The reason for this was that if we left them as they were, say, on streaming platforms, there would be a 40-second intro and listeners would skip the track before it even started. So the idea was to cut out the unnecessary stuff and make the flow more direct. We had those elements so we would have something to play live, like interludes and such. But it’s funny because, in the end,we don’t actually use them. We always get bored and prefer just to rock out. So it was an idea I initially liked, but in the end, we don’t even apply it.
When creating new music, is there a specific trigger or spark for the composition? Do you start with a shared idea, or does each member bring something different to the table at the start of the process?
Gabriel: I write most of the music right here, where I’m sitting. I just pick up my guitar and start playing. If something sounds good, I’ll record it and turn it into a song. Once I’ve finished, I bring it to the band, and then Colin adds drums, Sebastian contributes a solo where it fits, and Brandon does the backup vocal harmonies where needed. That’s pretty much the process. It all starts with me, but the band definitely adds their parts to complete the song. And that’s about it, but, yeah, most of the songwriting gets done right where I’m sitting.
Which albums from 2024 stood out to you the most, and what excited you about them as listeners? Was it their sound, the emotions they conveyed, or other elements that resonated with you and influenced you?
Gabriel: I didn’t listen to many albums last year, but I did check out the new Blood Incantation record. However, I think my favorite album from 2024 is Pendulum by Twin Tribes. I put off listening to them for a long time, but once I finally checked them out, I thought, ‘This is awesome.’ What’s funny is that I just got into that album last week, so it’s really the only album from 2024 that I’ve fully listened to, aside from the Blood Incantation record. But I’m not a big death metal guy, so while I appreciated the Blood Incantation album and thought it was really good, I just don’t listen to a lot of death metal. So, I’m like, ‘Okay, yeah, great.
With your previous path in Spellcaster revolving around heavy/speed metal themes like mythology and war, I wonder: Have the gothic elements now present in your music always been a subtle influence? Or was this something that developed gradually as you discovered new artistic directions and needs?
Gabriel: So, I played bass in Spellcaster, and we had two different singers. The first one, Thomas, was on the first album, which was more of a speed metal record. Then, we tried moving towards something a bit more Gothic and melodic with the second and third albums. Our guitarist, Tyler, ended up taking over the vocals. But, the band just fell apart after that. It was a mess, honestly. I think that’s what happens when you start a band with teenagers—everyone has toxic attitudes and doesn’t know how to be adults. Anytime someone wasn’t in the room, the rest of the band would talk shit about them. It went on like that, and the band fell apart.
How old were you at that time?
Gabriel: I was 26 when Spellcaster ended in 2017. I’d been in the band since I was 18, so it was like 7 or 8 years. As for the Gothic elements, they were definitely there from the start. Our guitarist, Corey, started working at a Gothic bar called Lovecraft, and he got into bands like Sisters of Mercy. When we were around 23 or 24, he started showing us that stuff, and we were like, ‘Yeah, we want to do something darker, a bit less corny than the straight heavy metal we were doing.’ But it was tough to transition from being a corny power metal band to a mysterious Gothic metal band. It just didn’t work out, especially because we didn’t really have a unified vision. Everyone wanted something different—one guy wanted to be in a black metal band, another wanted power metal, and one was all into goth. It just didn’t come together. You end up with a mess like that. But you know, there were good times and bad times. In the end, though, I think we wouldn’t be where we are now without having gone through all of that failure. We learned from it. You never really fail unless you stop trying. So, we got up, tried again, and herewe are.
You’ve already covered tracks like “Pet Sematary” by the Ramones and “Hell Is for Children” by Pat Benatar. If you were to pick a song from any genre right now to cover, which one would come to mind first and why? Is there a particular genre or band you’ve always wanted to do a cover of but haven’t had the chance yet?
Gabriel: Yeah, I actually have a list in my mind. But one song I really wanted to cover is ‘Under the Milky Way Tonight’ by The Church. I could sing that well, and I think it would fit the vibe of this band. But personally, I’ve always wanted to sing some operatic stuff, like ‘Conte Parto’—you ever heard that? It’s an opera song. Or something like ‘Silver Bells,’ just things like that. Eventually, I’d love to do something like, I don’t know, Danzig singing Elvis. That’s what I’d like to do. So, it’s just other kinds of music that aren’t metal at all, but I think it would be fun to sing as a vocalist, to use your voice in that different way. And
I’d really love to master holiday songs too, so one day, maybe I could go out and sing something like ‘Caroline’ around Christmas. You know, why not?
Ι read somewhere that you’re a big fan of Ghost and Tobias Forge. Is that true? Would you ever consider covering a song by Ghost?
Gabriel: Well, I have my opinions on Ghost. Honestly, I don’t think I’d cover one of their songs. They’re too new for me, and I don’t think I’d be able to replicate their style or add anything to it. But if I had to choose, I’d probably go for something off their first or second album. I really like the song “Stand By Him” or “Prime Mover” from the first record, or even “Gigolo” from the second album. “Body and Blood” is great too. The second album is my favorite, with the first one coming close behind. After that, I started losing interest a bit. It was hard for me to get into the fourth record, but I’ve come to appreciate it now. I didn’t like “Meliora” at first—though I did enjoy “Cirrus” and “Mummy Dust”—but I found myself not picking up the record as much. Then with the fifth album, “Impera,” I thought it was too complicated. There was just too much going on, and I didn’t even know what the songs were about. There was no mention of Satan in it, so I was like, “Okay, I’m moving on”.
Your departure from the W.A.S.P. tour caused quite a stir, especially since the band Death Angel also left due to “unforeseen circumstances.” Despite the disappointment, how did it affect your perception of the music industry?
Gabriel: Well, to be honest, I was already frustrated with the music industry long before that incident. But when the tour was canceled, my first emotion was relief. The rules they had sent over were already horrible. We had a 30-minute set, and we weren’t going to get paid anything. Seven weeks on the road, being treated poorly, playing just 30 minutes a night, losing money… It felt like we weren’t gaining many new fans, especially since we had already toured with King Diamond, which attracted an older crowd. I just wasn’t into the tour idea from the start, and I was kind of coerced into it. The rules were insane – no
backstage visitors, no hanging out after our set, no merch if they decided against it, and even rules about when we could eat. It all just sounded horrible. When we were kicked off, I thought, “Who would send such rules to anyone?”. In the end, I was relieved, and we ended up booking our own US tour. That was a huge success. We had an amazing time, the shows were awesome, and that’s what I really wanted all along – to do a big headlining tour. So, I’m glad we got to do it.
Is there anything you’d like to say to all the people who support and follow you on this journey?
Gabriel: I’m really happy that our music is reaching so many people! I can’t wait to come back to Athens and thank you all from the bottom of my heart for all the support. At the show, we’re going to give it our all and play a lot of songs from all our records.
Do you remember the last time you played in Greece? How was that experience for you?
Gabriel: We played at the Crow Club to about 70 people back in 2019, I don’t know if it was exactly 70, maybe 75 or 100. But it was still when we were called Idle Hands. I was just singing, not playing guitar. The crowd was super stoked. It was the die-hard fans, the really underground people who found out about us really early on over there. So, I think whether we sucked or not, they were just happy to say they went to that show. We’re grateful for it, and it was awesome. We had like 24 hours in Athens, I went to the beach, I remember everything.
Okay, definitely, you’ll have a bigger crowd here now. I can guarantee you that. I know a lot of people who’ll be there. For example, I’ll be there with a big group of friends.
Gabriel: That’s amazing to hear!
Thank you so much for the interview! I’m looking forward to seeing you live on January 31st at Temple. Some tracks from your latest album, which have been with me from last year until now, have become personal favorites, and they move me every time I hear them. Wishing you all the best, and I can’t wait to see you in Greece!
Gabriel: Thank you so much for your kind words, Joanna! I’m really happy to hear that our music has made such an impact on you. We can’t wait to be back in Greece and to perform for everyone. Your support means a lot to us, and we’ll be giving it our all on stage. See you soon!
