Με το Shapes Of Midnight, οι Uncle Acid & The Deadbeats επιστρέφουν στη γνώριμη φόρμουλα μετά την πιο πειραματική και κινηματογραφική κατεύθυνση του Nell’ Ora Blu. Οι κιθάρες, τα fuzz, οι σκοτεινές μελωδίες και τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Kevin Starrs βρίσκονται ξανά στο προσκήνιο. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη φορά η γνώριμη συνταγή δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη συνθετική έμπνευση. Το House By The Grave ανοίγει αποτελεσματικά τον δίσκο, με βαρύ riff και τον αναμενόμενο ήχο της μπάντας. Το ομώνυμο κομμάτι κινείται σε πιο μελωδικό πλαίσιο, ενώ τα When Evil Wakes και Don’t Let It Control You προσπαθούν να διαφοροποιήσουν τη ροή. Υπάρχουν καλές ιδέες, αλλά αρκετές από αυτές δεν εξελίσσονται σε πραγματικά δυνατές συνθέσεις.
Η μεγαλύτερη αδυναμία βρίσκεται στην επανάληψη. Οι Uncle Acid έχουν πλέον τόσο ξεκάθαρη ηχητική ταυτότητα, ώστε αρκετά riffs, φωνητικές γραμμές και ενορχηστρωτικές επιλογές μοιάζουν περισσότερο με παραλλαγές παλαιότερων ιδεών παρά με καινούργιο υλικό. Το Psycho On The Loose έχει μεγαλύτερη αμεσότητα, ενώ το I Won’t Sleep (‘Til You’re Gone) διαθέτει ενδιαφέρουσες κιθαριστικές γραμμές, όμως οι καλύτερες στιγμές δεν αρκούν για να δώσουν στον δίσκο πραγματικό βάθος. Η παραγωγή του Abbey Road είναι σαφώς προσεγμένη. Οι κιθάρες έχουν όγκο, το rhythm section ακούγεται καθαρά και η αναλογική αισθητική παραμένει ελεγχόμενη. Ωστόσο, η καλή παραγωγή δεν μπορεί να καλύψει τις συνθετικές αδυναμίες.
Το Shapes Of Midnight δεν αποτυγχάνει επειδή οι Uncle Acid επαναφέρουν τα γνώριμα στοιχεία τους. Αποτυγχάνει εν μέρει επειδή δεν τα εξελίσσουν αρκετά. Μετά από τόσα χρόνια, η αναγνωρίσιμη ταυτότητα από μόνη της δεν αποτελεί πλέον επαρκές συνθετικό επιχείρημα. Χρειάζονται riffs που να μένουν, δυναμικές που να αλλάζουν ουσιαστικά τη ροή και τραγούδια που να δικαιολογούν την παρουσία τους πέρα από την αισθητική. Υπάρχει ποιότητα στην εκτέλεση και συνέπεια στην παραγωγή, αλλά όχι η ίδια ένταση στη σύνθεση. Το Shapes Of Midnight ακούγεται σαν ένας δίσκος από μια μπάντα που ξέρει πολύ καλά πώς θέλει να ακούγεται, χωρίς να έχει πάντα κάτι καινούργιο να πει.
