Το προσωπικό σχήμα του εγκεφάλου “Garm”, κατά κόσμον Kristoffer Rygg, πολύ σημαντικού προσώπου της black metal σκηνής του Oslo, και άκρως προοδευτικού μουσικού, με συμμετοχές στις καλύτερες κυκλοφορίες των προωθημένων ηχητικά Arcturus και των εξίσου εξεχόντων Borknagar, και πολλών άλλων project, που είναι μάλλον φύσει αδύνατο να απαριθμήσει και να αξιολογήσει κανείς σε ένα άρθρο. Το ιδιαίτερο, ωστόσο, με το project των Ulver, είναι το γεγονός ότι περί το 1998 ο Garm κάνει ένα τεράστιο άλμα, αποτινάσσοντας από πάνω τους το μεγαλύτερο μέρος του black metal χαρακτήρα τους, με το “Themes from William Blake: Marriage of Heaven and Hell”, και κατόπιν με το εξ’ολοκλήρου trip-hop “Perdition City” του 2000. Σημειωτέον, για την ιστορία, η πρώτη δραματική μετάβαση ευρωπαϊκής metal μπάντας ήταν αυτή των Paradise Lost με το “One Second”.
Ακολουθώντας το περισσότερο electro και οργανικό/χορευτικό και λιγότερο ατμοσφαιρικό “Flowers of Evil” του 2020, και χάνοντας καθ’οδόν και λίαν προσφάτως τον Tore Ylwizaker, το παρόν αποτελεί απόδειξη ότι η ευφυΐα του δημιουργού είναι αειθαλής και μονίμως εξελισσόμενη. Δείχνει, βέβαια, μια αδυναμία σε παλαιότερες και πιο κλασικές φόρμες, ήτοι η βάση του ήχου στην προκείμενη κυκλοφορία φαίνεται πιο έντονα ότι είναι οι Depeche Mode μετά “Ultra” εποχής, βλέπε “Exciter”, “Playing the Angel” κ.τ.λ., ιδίως μετά το πρώτο εμβόλιμο του δίσκου “Nocturne #1” του δίνει και καταλαβαίνει, καθώς σύνθια, κιθάρες και προγραμματισμός είναι καρφί (“A City in the Skies”), οι εν λόγω παραγωγές των DM και ο στεντόρειος λαρυγγισμός του Dave Gahan έχει εμποτιστεί στην φωνή του Garm – στο “Red Light” – αν έχετε το θεό σας, ακούω τουλάχιστον τρεις φορές τη φράση “Βarrel Οf Α Gun”.
Εξίσου σταθερή είναι και η επαφή με την ακόμη πιο κλασική και ταξιδιάρικη – και αν μη τι άλλο συγγενή – electro των Kraftwerk. Τίποτα από αυτά, εννοείται, δεν είναι επιλήψιμο κατά τον υπογράφοντα. Πολύ συχνά, ωστόσο, έρχονται στον νου και πιο πρόσφατοι καλλιτέχνες, όπως η επίσης παγανίστρια εκκεντρική Fever Ray, γενικά η ήπια μορφή της επονομαζόμενης “witch house”, και ακόμη και ο retro Perturbator με την ψηφιακή εμμονή του στα ‘80s. Ακούστε τον και στο βγαλμένο από το soundtrack του Blade Runner, “Forgive Us”, οπού αποτίει φόρο στη φουτουριστική noir jazz του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Θεματολογικά, ο Garm έχει πάντα ενδοσκοπικές διαθέσεις, αλλά δεν χάνει την ευκαιρία να ρίξει λίγο βιτριόλι στο μείγμα, όπως επί παραδείγματι στο “Hollywood Babylon”.
Σε γενικές γραμμές, και με το χέρι στην καρδιά, μια αρκετά επιτυχημένη και απολαυστικότατη κυκλοφορία, κατάλληλη για τις κρύες νύχτες του χειμώνα, χωρίς να υπάρχει κάποια αλματώδης εξέλιξη. Όσοι περιμένατε επιστροφή στο black metal, μην κρατήσετε την αναπνοή σας.
