Υπάρχουν συναυλίες που λειτουργούν ως καθρέφτης μιας ολόκληρης εποχής, και άλλες που μοιάζουν να εκτοξεύονται έξω από αυτήν. Η εμφάνιση των Turbonegro στο Gazarte, την Κυριακή που μας πέρασε, ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. Για όσους παρακολουθούν την πορεία των Νορβηγών deathpunks, η επιστροφή τους στην Αθήνα μετά από αρκετά χρόνια αποτέλεσε μια υπενθύμιση ότι η αισθητική του punk, όσο κι αν μοιάζει εξαντλημένη εμπορικά, εξακολουθεί να διαθέτει ένα ανεξάντλητο ηθικό και πολιτισμικό φορτίο.
Ανταπόκριση: Άρης Ζαρκαδάκης / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (πλήρες photo report εδώ)
Το κοινό που συγκεντρώθηκε στο Ground Stage απέδειξε τη διαχρονικότητα του φαινομένου Turbonegro. Από μεσήλικες μπαρμπάδες (σαν τον υπογράφοντα) έως νεότερους ακροατές και μέλη του Turbojugend, ντυμένους κατάλληλα, η ποικιλία του κοινού καθόρισε το κλίμα της βραδιάς: μια γιορτή διαφορετικοτήτων που ενώνεται κάτω από τον ίδιο, blue jean φετιχισμό.
Η έναρξη, γύρω στις 22:00 με το “Back to Dungaree High” λειτούργησε ως αναγνωριστικό σήμα μιας μπάντας που έχει μάθει να κινείται μεταξύ θεατρικής υπερβολής και συγκινησιακής έκρηξης. Ο Duke of Nothing, μακριά πια από τη σκιά του ενός και μοναδικού Hank von Helvete, έχει αναπτύξει μια δική του περσόνα, λιγότερο ροκ σταρ και περισσότερο ιερέας ενός πανκ τελετουργικού. Η επικοινωνία του με το κοινό ήταν σχεδόν λειτουργική, σαν να καθοδηγεί το ποίμνιο προς την κορύφωση, πού φάνηκε να έρχεται σχετικά νωρίς με το “Get It On”, αλλά ευτυχώς η βραδιά είχε ακόμη πολύ μέλλον.
To setlist επικεντρώθηκε στον δίσκο Apocalypse Dudes (1997), ένα album που θεωρείται, όχι άδικα, ο ακρογωνιαίος λίθος του ευρωπαϊκού punk’n’roll της δεκαετίας του ’90. Η μπάντα, όμως, δεν περιορίστηκε στη νοσταλγία. Κομμάτια από το Rock’n’Roll Machine (2018) όπως το ομότιτλο και το “Hurry Up and Die”, ενσωματώθηκαν στο setlist όλου του tour, αποδεικνύοντας ότι ο ήχος τους μπορεί να εξελίσσεται χωρίς να χάνει το ειρωνικό του βάρος. Ο Euroboy και ο Happy Tom, με την αλάνθαστη χημεία τους, έστησαν ένα στιβαρό μουσικό οικοδόμημα.
Μία από τις στιγμές που ξεπέρασαν το πλαίσιο του μουσικού θεάματος ήρθε κατά τη διάρκεια του “City of Satan”, όταν η σημαία της Παλαιστίνης, με το logo της μπάντας, υψώθηκε και ανέμισε για ώρα στη σκηνή. Η χειρονομία αυτή, μακριά από επιφανειακό ακτιβισμό, ήταν μία ξεκάθαρη ανθρωπιστική θέση. Η αντίδραση του κοινού —χειροκροτήματα, φωνές, συγκίνηση— επιβεβαίωσε ότι οι Turbonegro λειτουργούν πλέον (και) ως ένας ζωντανός φορέας μιας αντισυμβατικής συνείδησης.
Το δεύτερο μισό του setlist ήταν ένα συνεχές ξέσπασμα. “Do You Dig Destruction”, “Are You Ready (For Some Darkness)” και “Boys From Nowhere” μεταμόρφωσαν το Gazarte σε ένα μικρό υπόγειο club της δεκαετίας του ’70, όπου η ειρωνεία και η παρακμή συνυπάρχουν δημιουργικά. Η εκτέλεση του “All My Friends Are Dead” λειτούργησε σχεδόν σαν συλλογικό ξόρκι – μια υπενθύμιση ότι το punk, στο βάθος του, παραμένει κοινότητα.
Το encore κορυφώθηκε με το “I Got Erection”, ένα κομμάτι που, πίσω από τον τίτλο-πρόκληση, κρύβει τον πιο ειλικρινή ύμνο στη σωματικότητα και την ελευθερία της punk κουλτούρας. Το “Prince of the Rodeo” ολοκλήρωσε το τελετουργικό, αφήνοντας πίσω μια σκηνή κι ένα venue λουσμένα στον ιδρώτα.
