Ο προηγούμενος δίσκος των Tribulation, “Where the Gloom Becomes Sound” ήταν ένας καταπληκτικός black/gothic δίσκος, και μου είχε κάνει εξαιρετικά μεγάλη εντύπωση. Ένα σκοτεινό άλμπουμ, ο οποίος έδεσε μια τριλογία: “The Children of the Night” (2015) / “Down Below” (2018) / “Where the Gloom Becomes Sound” (2020). Και τι εννοώ τριλογία. Τα τρία αυτά άλμπουμ ήταν μια αλυσίδα εξαιρετικών δίσκων, που έφεραν μετά από κάθε κυκλοφορία νέους οπαδούς στο συγκρότημα.
Ο νέος δίσκος των Σουηδών, “Sub Rosa In Æternum” είναι ένας αρκετά διαφορετικός δίσκος. Η μπάντα αλλάζει σχεδόν πλήρως το ύφος και τον ήχο της, αφήνοντας πίσω το σκοτεινό παρελθόν, βγάζοντας τα έντονα “white faces” και τα scream φωνητικά. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, πολλά συγκροτήματα ανά καιρούς αλλάζουν τον ήχο τους, και για αυτό δεν είμαι εδώ για να κρίνω αυτή την απόφαση, αλλά για να κρίνω αυτό που έφτασε στα αυτιά μου.
Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Υπάρχουν ορισμένα πραγματικά καλά κομμάτια, όπως το πρώτο single του δίσκου, “Saturn Coming Down”, το βασικό single του άλμπουμ, το οποίο συνοδεύεται από ένα όμορφο videoclip, με οπτικές αναφορές στην ιστορία της Abigail του King Diamond, μερικά κρανία, όπως το θρυλικό πρώτο άλμπουμ των επίσης Σουηδών Candlemass, αλλά και μερικές εικόνες που θυμίζουν την ιστορική ταινία “The Seventh Seal” του 1957, από τον σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Αξίζει να δείτε το clip.
Κατά τα άλλα, σε γενικές γραμμές, τα περισσότερα σημεία του δίσκου δεν έχουν black αναφορές, χωρίς ωστόσο οι κιθάρες να χάνουν τη μυστηριακή φύση τους, όπως και στον προηγούμενο δίσκο. Ακούσαμε εξ ολοκλήρου κομμάτια με clean vocals, τα οποία δεν ήταν καθόλου άσχημα, αλλά ταυτόχρονα όχι κάτι το ιδιαίτερο.
Το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, “The Unrelenting Choir”, καθώς και το αμέσως επόμενο κομμάτι “Tainted Skies”, είναι πραγματικά δύο όμορφα εισαγωγικά κομμάτια, που ταιριάζουν σε αυτά που είχαμε συνηθίσει από τα προηγούμενα άλμπουμ, μέχρι να έρθει το “Saturn” και να κλείσει μια ωραία τριάδα. Δυστυχώς, από εκεί και μετά, το άλμπουμ δεν προσφέρει κάτι το θεαματικό. Έχω ακούσει τον δίσκο από την ημέρα κυκλοφορίας του αρκετές φορές, και δεν μπορώ να πω ότι μου έχει κερδίσει το ενδιαφέρον κάποιο κομμάτι από εκεί και μετά, χωρίς να εννοώ ότι είναι κακό το αποτέλεσμα… απλώς δεν είναι κάτι το αξιοσημείωτο.
