Η σκοτεινή αύρα της σουηδικής gothic metal σκηνής επιστρέφει στην Αθήνα! Οι Tribulation, μία από τις πιο ιδιαίτερες και ατμοσφαιρικές μπάντες του είδους, καταφθάνουν για μια μοναδική εμφάνιση στο Temple Athens, την Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2025. Ο Άρης Ζαρκαδάκης συζητά με τον κιθαρίστα και ιδρυτικό μέλος Adam Zaars για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του συγκροτήματος.
Επιστρέφετε στην Αθήνα σε λίγες μέρες. Τι είδους ενέργεια πρέπει να περιμένει το ελληνικό κοινό από αυτή τη συναυλία σε σύγκριση με προηγούμενες εμφανίσεις;
Δυστυχώς δεν έχουμε παίξει πολλές φορές στην Ελλάδα με τους Tribulation! Μερικοί από εμάς έχουμε παίξει πολλές φορές με άλλα συγκροτήματα και είναι πάντα κάτι πολύ ξεχωριστό. Θα έλεγα ότι η διαφορά αυτή τη φορά, για τους Tribulation, θα είναι πως θα παίξουμε ένα μεγαλύτερο set, πολύ μεγαλύτερο – τουλάχιστον στην Αθήνα. Οπότε η γνωστή ένταση θα είναι εκεί, αλλά θα υπάρχει και χώρος για άλλα πράγματα.
Οι συναυλίες σας είναι γνωστές για την έντονη οπτική και ατμοσφαιρική τους παρουσία. Πώς προετοιμάζεστε για να δημιουργήσετε αυτή την εμπειρία στη σκηνή;
Το πώς δείχνει η σκηνή εξαρτάται πάντα από το πού παίζουμε και τι μπορούμε να φέρουμε. Μπορεί λοιπόν να είναι λίγο πιο λιτή από ό,τι θα ήταν π.χ. στη Στοκχόλμη, αλλά πάντα κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να δημιουργήσουμε αυτή την ατμόσφαιρα μόνοι μας, όταν δεν μπορούμε να έχουμε μια πλήρη παραγωγή. Εξαρτάται επίσης πολύ από τη μουσική και από το πώς στήνεται όλο το live, με τα φώτα και τη δραματουργία. Προσπαθούμε να σκεφτόμαστε το setlist του live με τον ίδιο τρόπο που θα σκεφτόμασταν ένα άλμπουμ. Η σειρά των τραγουδιών συμβάλλει στη συνολική εμπειρία.
Ο ήχος των Tribulation έχει αλλάξει με τα χρόνια, από ατόφιο death metal σε μια πιο gothic, ατμοσφαιρική προσέγγιση. Πώς βλέπετε αυτή την εξέλιξη κοιτώντας πίσω;
Είναι λίγο παράξενο, κοιτώντας πίσω, αλλά μας φαινόταν πάντα φυσικό να εξελισσόμαστε έτσι. Αφού ποτέ δεν θεωρήσαμε τους Tribulation σαν μια συγκεκριμένη μπάντα που πρέπει να παίζει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, αφήσαμε τη μπάντα και τη μουσική να μεγαλώσουν όπως μεγαλώναμε κι εμείς σαν άνθρωποι. Πάντα κάναμε αυτό που μας φαινόταν σωστό τη δεδομένη στιγμή, ενώ προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τον πυρήνα αυτού που είναι οι Tribulation – και πάντα ήταν. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!
Νιώθετε ότι η ταυτότητα της μπάντας εξακολουθεί να αλλάζει ή έχετε βρει την ισορροπία ανάμεσα στη σκληρότητα και την ατμόσφαιρα που σας χαρακτηρίζει σήμερα;
Δεν θα μπορούσα να πω με σιγουριά. Υποθέτω ότι θα συνεχίσουμε να αλλάζουμε κάπως, κοιτώντας όμως πάντα πίσω σε ό,τι υπήρξαμε, ώστε να μην απομακρυνθούμε πολύ από τον πυρήνα που μόλις ανέφερα. Υπάρχει ακόμα πολλή ανεξερεύνητη γη, ας το πω έτσι, και όσο νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι με αυτό, νομίζω πως θα το κάνουμε. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ακόμη και το να «επιστρέψουμε» σε κάτι που έχουμε κάνει στο παρελθόν, αν εκείνη τη στιγμή μας φανεί σωστό. Ποιος ξέρει!
Η τελευταία σας κυκλοφορία, Sub Rosa in Æternum (2024), συνεχίζει το ταξίδι σας σε πιο σκοτεινά και μελωδικά μονοπάτια. Πώς τη βλέπετε σε σχέση με τα άλμπουμ Down Below ή The Children of the Night;
Είναι και παρόμοια και διαφορετική. Στο Children μπορεί κανείς να ακούσει ακόμα πολλά στοιχεία από το The Formulas of Death, κι αυτό είναι ένα άλμπουμ που μου έδωσε πρόσφατα έμπνευση. Θεματικά το Down Below δεν είναι πολύ μακριά από το Sub Rosa, και υπάρχει ένα είδος σύνδεσης ανάμεσά τους, ένα “vibe” που μοιράζονται. Η προφανής διαφορά είναι βέβαια τα καθαρά φωνητικά, και το τι επέτρεψαν στη μουσική. Μπορέσαμε να κάνουμε διαφορετικά και καινούργια πράγματα επειδή αποφασίσαμε να έχουμε αυτά τα καθαρά φωνητικά – πράγματα που θα ήταν σχεδόν αδύνατα χωρίς αυτά. Τραγούδια όπως το “Hungry Waters” και το “Murder in Red” έρχονται στο μυαλό. Αλλά το στοιχείο του soundtrack ταινιών τρόμου που αγαπάμε τόσο πολύ είναι παρόν σε όλα αυτά τα άλμπουμ.
Στιχουργικά και θεματικά, τι ενέπνευσε το νέο υλικό;
Για μένα ήταν κυρίως οι ιταλικές Giallo ταινίες και τα soundtrack τους. Ο τρόμος είναι πάντα παρών στους Tribulation, αλλά αυτή τη φορά η επιρροή του giallo έγινε πιο φανερή, καθώς και η επιστροφή στις πρώτες μέρες της μπάντας, αντλώντας έμπνευση από zombie και cannibal ταινίες, παρόλο που δεν νομίζω ότι είναι τόσο προφανές. Έχει περάσει καιρός πάντως από τότε που είχαμε λίγη “gore” διάθεση στους στίχους. Το άλλο στοιχείο είναι φυσικά η θρησκεία και το απόκρυφο, όπως πάντα. Οπότε είναι πάνω κάτω ό,τι είχε κάθε άλμπουμ μέχρι τώρα, αλλά σε ένα νέο φως!
Η αποχώρηση του Jonathan Hultén και η είσοδος του Joseph Tholl σηματοδότησαν μια μεγάλη αλλαγή στη μπάντα. Πώς επηρέασε αυτή η μετάβαση τη χημεία και τη σύνθεση τραγουδιών;
Δουλέψαμε πάνω στα τραγούδια πιο στενά σαν μπάντα αυτή τη φορά. Πήγαινα στη Στοκχόλμη σχεδόν κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο με ιδέες, και καθόμουν με τον Joseph και τον Johannes για να τις δουλέψουμε. Τα τραγούδια του Joseph ήταν πιο ολοκληρωμένα από τα δικά μου, αλλά δουλέψαμε πολύ και σε αυτά μαζί. Ο Johannes επίσης συνέβαλε στη σύνθεση με τα “The Unrelenting Choir” και “Poison Pages”, κάτι που δεν είχε συμβεί από το πρώτο demo. Μια πολύ καλοδεχούμενη αλλαγή αν με ρωτάς! Οπότε η χημεία έχει αλλάξει σίγουρα προς το καλύτερο.
Κοιτώντας πίσω, πόσο σημαντική ήταν κάθε αλλαγή σύνθεσης στη διαμόρφωση του ήχου των Tribulation;
Αυτή η αλλαγή τον επηρέασε περισσότερο, καθώς ο Jonathan ήταν βασικός συνθέτης. Αυτό δεν ίσχυε στο παρελθόν. Ευτυχώς ο Joseph γνώριζε πολύ καλά τη μπάντα και τον ήχο, οπότε κατάφερε να ταιριάξει άψογα, ενώ παράλληλα μας προκαλούσε με διάφορους τρόπους να δοκιμάσουμε νέα πράγματα.
Η μουσική σας συχνά συνδυάζει τρόμο, απόκρυφο και γοτθικό ρομαντισμό. Προκύπτουν αυτά τα θέματα φυσικά από προσωπικό ενδιαφέρον ή είναι περισσότερο καλλιτεχνική επιλογή για να ταιριάζουν με την ατμόσφαιρα της μουσικής;
Είναι κάτι πολύ προσωπικό για μένα. Οι Tribulation είναι κάτι δικό τους, αλλά πάντα έβλεπα το δικό μου κομμάτι σε αυτούς σαν μια καλλιτεχνική έκφραση του εαυτού μου, του ταξιδιού μου στη ζωή και των προσωπικών μου ενδιαφερόντων. Πάντα με ενδιέφεραν όλα τα παραπάνω, αλλά και η ιστορία, η θρησκεία, η λογοτεχνία και η ποπ κουλτούρα και πώς όλα αυτά αλληλεπιδρούν και επηρεάζουν το ένα το άλλο. Πάντα με ενδιέφερε το metal, αλλά το πώς ακούγονταν αυτό το metal ήταν πάντα αποτέλεσμα αυτών των ενδιαφερόντων. Οπότε η μουσική ταιριάζει με τα ενδιαφέροντα και όχι το αντίστροφο.
Ποιοι καλλιτέχνες εκτός metal έχουν επηρεάσει τη νεότερη κατεύθυνση των Tribulation;
Μου έρχεται στο μυαλό ο Nick Cave… οι Cocteau Twins, οι Siouxsie and the Banshees, οι Fields of the Nephilim, οι Goblin, οι Coil, η Diamanda Galás. Συνθέτες όπως οι Fabio Frizzi, Bruno Nicolai και Stelvio Cipriani… η λίστα συνεχίζεται. Ακούμε πολλά διαφορετικά είδη μουσικής!
Ποιες είναι οι προκλήσεις στο να μεταφέρετε τόσο πολυεπίπεδη και ατμοσφαιρική μουσική σε live συνθήκες χωρίς να χάσετε την έντασή της;
Δεν είμαι σίγουρος – απλώς παίζουμε. Αλλά φαντάζομαι ότι πρέπει να βρεις τους σωστούς ήχους για το καθετί, αλλά αυτό δεν είναι και τόσο δύσκολο για εμάς. Έχουμε επίσης μεγάλη βοήθεια από τον FOH μας, τον Jamie Elton, ώστε να τα ενώσει όλα ηχητικά.
Προσαρμόζετε το setlist ανάλογα με τη χώρα ή το κοινό ή προτιμάτε μια σταθερή αφήγηση για κάθε περιοδεία;
Μπορεί να αλλάξουμε ένα-δυο τραγούδια ανάλογα με το πού είμαστε και τι είδους φεστιβάλ είναι, αλλά συνήθως μένουμε σε αυτό που κάνουμε εκείνη την περίοδο, σε εκείνη την περιοδεία. Δεν είναι ότι έχουμε ένα ιδιαίτερα βαρύ set αν τύχει να περιοδεύουμε με μια πιο σκληρή μπάντα, αλλά μπορεί να προσθέσουμε κάτι. Θέλουμε οι συναυλίες να αντικατοπτρίζουν το πού βρισκόμαστε ως μπάντα ανεξαρτήτως τόπου. Σκεφτόμουν τώρα πάντως, πηγαίνοντας στην Ελλάδα, αν έχουμε κάτι σχετικό… και έχουμε! Αλλά κάποια από αυτά υπήρχαν ήδη στο setlist που είχαμε ετοιμάσει.
Με σχεδόν δύο δεκαετίες ιστορίας, τι σας κρατάει motivated να σπρώχνετε τα όρια αντί να επαναλαμβάνετε παλιές συνταγές;
Είναι αυτό που πάντα κάναμε, οπότε είναι λίγο πολύ φυσικό για εμάς. Μπορεί να είναι δύσκολο μερικές φορές, και καμιά φορά κοιτάω με ζήλια μπάντες που δεν το κάνουν. Αλλά αν μέναμε σε έναν πιο σταθερό ήχο, είμαι σίγουρος πως κι αυτό θα έφερνε τα δικά του προβλήματα! Βαριέμαι κι εύκολα να κάνω το ίδιο πράγμα συνέχεια, οπότε δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω πραγματικά. Έχουμε δημιουργήσει το δικό μας μικρό σύμπαν και υπάρχει ακόμα πολύς χώρος να εξερευνήσουμε!
Τέλος, τι σημαίνει για εσάς προσωπικά το να παίζετε στην Αθήνα και έχετε κάποια αναμνήσεις από προηγούμενες ελληνικές συναυλίες που θα θέλατε να μοιραστείτε;
Λόγω της ιστορίας σας, είναι πάντα συναρπαστικό να έρχομαι στην Ελλάδα. Έχω βυθιστεί αρκετά στον αρχαίο ελληνικό κόσμο τα τελευταία χρόνια, οπότε αυτή τη φορά θα είναι ιδιαίτερα ωραία! Έχω παίξει πολλές πολύ ωραίες συναυλίες στην Αθήνα ειδικά, με τους Enforcer και Tyrann, αλλά και σε Θεσσαλονίκη, Ξάνθη και Ιωάννινα. Θυμάμαι περισσότερο τη συναυλία που έκαναν οι Enforcer στην Αθήνα στο Κύτταρο το 2010, επειδή ήταν τόσο επιτυχημένη και ήταν από τις τελευταίες μου με το συγκρότημα. Αθήνα, Σεούλ, Οσάκα, Τόκιο – και μετά παραιτήθηκα! Τι φινάλε! Κυρίως θυμάμαι τη φιλοξενία των Ελλήνων διοργανωτών και του κόσμου!
***ENGLISH VERSION***
You’ll be returning to Athens in a few days. What kind of energy should the Greek audience expect from this show compared to previous visits?
Unfortunately, we haven’t played Greece a lot with Tribulation! Some of us have played many times with other bands, and it’s always very special. I would say the difference this time, for Tribulation, will be that we’ll be playing a longer set, a lot longer—at least in Athens. So the same old intensity will be there, but there will also be room for other things.
Your concerts are known for their strong visual and atmospheric presence. How do you prepare to create that immersive experience on stage?
How the actual stage looks always depends on where we play and what we can bring. So it might be a bit stripped down compared to, say, Stockholm, but we always do our very best to create that mood ourselves when we can’t bring a full production. It’s also dependent a lot on the music itself and how the whole live show is set up, with the lights and the dramaturgia. We try to think about the live setlist in the same way we would if it were an album. The order of the songs contributes to the whole experience.
Tribulation’s sound has transformed over the years, from raw death metal to a more gothic, atmospheric approach. How do you view this evolution now, looking back?
It’s a bit of an odd one, looking back, but it has always felt very natural for us to evolve in this way. Since we never thought of Tribulation as any specific type of band that should always play a particular kind of music, we’ve let the band and the music grow as we’ve grown as people. We’ve always done what has felt right in that very moment, while still trying to maintain the core of what Tribulation is, and has always been—whatever that is!
Do you feel that your identity as a band is still shifting, or have you found the balance between heaviness and atmosphere that defines you today?
I couldn’t say. My guess would be that we’ll continue changing somewhat, while always looking back at what we’ve been so as not to stray too far from that core I was just talking about. There’s still a lot of unexplored terrain, so to speak, and as long as we feel like we can do something with that, I think we will. That could also mean going “back” to something we’ve done in the past if that feels right to us in that moment. Who knows!
Your latest release Sub Rosa in Æternum (2024) continues your journey into darker and more melodic territory. How do you see it in relation to albums like Down Below or The Children of the Night?
It’s both similar and different. On Children you can still hear a lot of what we were doing on The Formulas of Death, and that’s been an album that I’ve found inspiration in recently. Thematically Down Below isn’t too far from Sub Rosa, and there’s some kind of connection between them, some kind of “vibe” that they both share. The obvious difference would be the clean vocals, of course, and what that allowed in the music. We were able to do different and new things because we decided on having those clean vocals—things that would have been pretty much impossible without them. Songs like “Hungry Waters” and “Murder in Red” come to mind. But the horror movie soundtrack element we love so much is present on all of these albums.
Lyrically and thematically, what inspired the new material?
For me it was a lot of (mostly) Italian giallo movies and their soundtracks. Horror is always present in Tribulation, but this time around the giallo influence made itself known more, as well as going back to the earliest days of the band, drawing inspiration from zombie and cannibal movies—even though I don’t think it’s that apparent. But it’s been a while since we had some decent gore in the lyrics. The other thing is, of course, religion and the occult, as always. So it’s pretty much what every album has been centered around, but in a new light!
Jonathan Hultén’s departure and Joseph Tholl’s entrance marked a big change in the band. How has that transition affected your chemistry and songwriting?
We worked on the songs more closely as a band this time around. I would go to Stockholm every other weekend or so with ideas, and then I’d sit with Joseph and Johannes to try to sort them out. Joseph’s songs were more finished than mine were, but we worked a lot on those together as well. Johannes also contributed to the songwriting with his “The Unrelenting Choir” and “Poison Pages,” which is something that hasn’t happened since the first demo. A very welcome change if you ask me! So the chemistry has definitely changed in a very good way.
Looking back, how important has each lineup change been in shaping Tribulation’s sound?
This one changed it the most, as Jonathan was a key songwriter. That hasn’t been the case before. Joseph luckily knew the band and the sound very well, so he was able to fit in seamlessly, while still being able to challenge us in various ways when it came to trying out new things.
Your music often blends horror, the occult, and gothic romanticism. Do these themes come naturally from personal interest, or are they more of an artistic choice to match the atmosphere of the music?
It’s very personal to me. Tribulation is a thing of its own, but I’ve always seen my part in it as an artistic expression of myself, my journey in life, and my personal interests. I’ve always been heavily interested in all of the above, as well as history, religion, literature, and popular culture—and how it all merges and affects each other. I was always interested in metal, but how that metal sounded was always an effect of those interests. So the music matches the interests more than vice versa.
Which artists outside of metal have influenced Tribulation’s latest direction?
Nick Cave comes to mind… Cocteau Twins, Siouxsie and the Banshees, Fields of the Nephilim, Goblin, Coil, Diamanda Galás. Composers like Fabio Frizzi, Bruno Nicolai, and Stelvio Cipriani… the list goes on. We listen to a lot of different kinds of music!
What are the challenges of translating such layered and atmospheric music into a live setting without losing its intensity?
I’m not quite sure—we pretty much just play. But I guess you have to find the right sounds for everything, but that isn’t really too hard for us. We also have a lot of help from our FOH, Jamie Elton, with bringing it all together sonically.
Do you adapt your setlist depending on the country or audience, or do you prefer a fixed narrative for each tour?
We might change a song or two depending on where we are and what kind of festival it is, but we usually stick to what we are doing at that time, on that tour. It’s not like we have an especially brutal set if we happen to tour with a heavier band, but we might add just something to it. We want the live shows to reflect where we are as a band regardless of where we are. I was thinking about it now though, going to Greece, if we have anything related… and we do! But some of that was already in the setlist we had done.
With almost two decades of history, what keeps you motivated to push boundaries instead of repeating past formulas?
It’s what we’ve always done, so it’s more or less natural for us. But it can be difficult sometimes, and I can sometimes look at other bands who don’t do that with envy. But if we were sticking to a more similar sound, I’m sure that would bring its own set of new problems! I also get tired easily of doing the same old thing, so I don’t think I could really do it. We’ve created our own little universe and there’s still a lot of room to explore!
Finally, what does playing in Athens mean to you personally, and do you have any memories from past Greek shows you’d like to share?
Because of your history it’s always exciting to go to Greece, I think. I’ve kept myself immersed in the ancient Greek world in recent years, so this time it’ll be especially cool! I’ve played a lot of really cool shows in Athens specifically, with Enforcer and Tyrann, but also in Thessaloniki, Xánthi, and Ioannina. I remember the show Enforcer did in Athens at Kyttaro in 2010 the most, since it was such a successful show and one of my last with the band. Athens, Seoul, Osaka, Tokyo—and then I quit! Quite the ending! Most of all I remember the hospitality of the Greek promoters and people.
