Αυτή είναι η έκτη κατά σειρά ολοκληρωμένη δουλειά των 5 Καλιφορνέζων, που μετράνε δεκαεπτά – πλέον – συναπτά χρόνια ύπαρξης, και μια σειρά άκρως επιτυχημένων κυκλοφοριών, όπως το “Stage Four” του 2016, και το “Lament” του 2020, και κάμποσες άλλες κυκλοφορίες που έχουν κάνει αίσθηση, τόσο στους ακροατές του post- hardcore/emo, αλλά και πέραν αυτής της σκηνής όπως φαίνεται.
Η αλήθεια είναι ότι έχουν μεσολαβήσει τέσσερα χρόνια από το προηγηθέν “Lament”, που είχε βγει στη θρυλική Epitaph, και είχε αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές. Εντούτοις, επί του παρόντος, το στοίχημα είναι αν η μπάντα του Jeremy Bolm, frontman των TA, θα μπορέσει να κρατήσει το σερί των επιτυχημένων δίσκων. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, αν όχι στους Sex Pistols. Όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία που καθιέρωσαν τους ΤΑ είναι παρόντα και στον τρέχοντα δίσκο, καθώς οι ενορχηστρώσεις εναλλάσσονται από γλυκύτατες – σχεδόν dream pop – μελωδίες, σε αγχώδη blastbeat και mid – tempo γηπεδικά ρεφρέν, μέσα στη διάρκεια του ίδιου κιόλας τραγουδιού.
Χαρακτηριστικά της ανωτέρω προσέγγισης είναι κομμάτια κάπου στη μέση του δίσκου περίπου, με το δύο ταχυτήτων “Mezzanine”, και το πιο trippy “Altitude”, ενώ νωρίτερα η μπάντα έχει δώσει τα πιο ευθέα “Nobody’s” και “Disasters”, για να προθερμάνει τον ακροατή, μέσο ή μη. Η φωνή του Bolm είναι μόνιμα σκισμένη, είτε πρόκειται για ματζόρε κομμάτια, είτε φτύνει απελπισία για αποχωρισμούς και υπαρξιακά διλήμματα πάνω από τον πρωινό καφέ, καταφεύγοντας κάποιες φορές, μάλιστα, και σε πεζά περάσματα πρόζας, με παραπλήσιο περιεχόμενο, χωρίς ωστόσο να διαφεύγει ιδιαίτερα από ό,τι έκανε πριν. Κάπου στο “Subversion (Brand New Love)” επιστρατεύουν τον θεό του αμερικάνικου indie, Lou Barlow (Sebadoh, Dinosaur Jr., The Folk Implosion), καθώς και το σταθερά ανερχόμενο, παιδί-θαύμα της ίδιας σκηνής, Julien Baker, στο γκαζωμένο (ή μη) αποχαιρετιστήριο “Goodbye for Now”.
Στο διά ταύτα, αν άξιζε τον κόπο η αναμονή: οι TA έβγαλαν έναν ακόμα καλό δίσκο, αλλά σίγουρα δεν έχουν επιδείξει με τον παρόντα κάποια δραματική πρόοδο, ή πρόθεση προς αυτήν. Οπότε, μόνο το μέλλον θα δείξει πού θα πάει αυτή η βαλίτσα.
