Οι Thy Art Is Murder επέστρεψαν στην Αθήνα μετά από επτά ολόκληρα χρόνια και φρόντισαν να μας ανταμείψουν για την αναμονή με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Μαζί τους είχαν και τους “δικούς μας” Faceless Envoy και Skybinder, δύο μπάντες που συμπλήρωσαν ιδανικά το line-up και ανέβασαν τη θερμοκρασία της βραδιάς πριν την καταιγίδα των Αυστραλών.
Ανταπόκριση: Πάνος Κουτσουράδης / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (περισσότερες εδώ)
Τον χορό άνοιξαν οι νεοσύστατοι Faceless Envoy, με μία τιμιότατη εμφάνιση και death metal προσέγγιση που φέρει μοντέρνα ματιά, groove και δόσεις καθαρών φωνητικών. Παρότι πρώτοι στη σκηνή, ήδη είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος και το κλίμα ήταν άκρως θερμό. Δεν άργησαν να κουνηθούν κεφάλια, ειδικά στο “Sleeping Giants”, όπου κατάφεραν με σχετική ευκολία να σηκώσουν το Gagarin στο πόδι. Έπαιξαν περίπου για μισή ώρα, αφήνοντας πολύ θετικές εντυπώσεις για το τι έρχεται.
Στη συνέχεια, οι Skybinder απέδειξαν για ακόμη μια φορά ότι είναι από τα πιο υπολογίσιμα ονόματα της εγχώριας metalcore σκηνής. Τους είχα δει πριν λίγους μήνες παρέα με τους Ghost Inside, τότε χωρίς drummer, και η διαφορά τώρα που τους απόλαυσα “ολοκληρωμένους” ήταν αισθητή. Στα 3-4 πρώτα κομμάτια τα καθαρά φωνητικά και τα screams ήταν “θαμμένα”, αλλά ευτυχώς ο ήχος βελτιώθηκε γρήγορα. Η μπάντα έκανε εμφάνιση headliners — και από άποψη performance που γέμιζε τη σκηνή, αλλά και από την πλευρά του κοινού που δεν σταμάτησε ούτε λεπτό το headbanging και τα moshpits. Κυρίως στα “Stoneskin”, “Anchors” και “Fathoms” η κατάσταση χτύπησε κόκκινο. Έχουν χτίσει δυνατό fanbase και το αξίζουν απόλυτα. Αν δεν τους έχεις δει ακόμα live, την επόμενη φορά μην χάσεις την ευκαιρία.
Και μετά… Thy Art Is Murder. Ναι, υπήρχαν αρκετές γκρίνιες πριν το live, αφού η μορφή του CJ δεν βρίσκεται πια πίσω από το μικρόφωνο, και πολλοί είχαν αμφιβολίες για το πώς θα σταθεί το συγκρότημα με νέο frontman. Όμως οι Αυστραλοί ήρθαν αποφασισμένοι να κλείσουν στόματα και να αποδείξουν ότι όχι απλώς συνεχίζουν δυνατά, αλλά ότι βρίσκονται σε μία από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας τους. Ήρθαν, τα γάμησαν όλα και έφυγαν σαν μεγάλη μπάντα που ξέρει ακριβώς τι κάνει — χωρίς περιττές κουβέντες και χωρίς φανφάρες. Μόνο μουσική που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της. Από όπου και να το πιάσεις, η εμφάνισή τους ήταν ισοπεδωτική, με έναν ήχο αψεγάδιαστο που μας έκανε τη μούρη κρέας.
Για περίπου μία ώρα δεν μας άφησαν ούτε δευτερόλεπτο να πάρουμε ανάσα. Από το εναρκτήριο “Blood Throne” μέχρι το φινάλε με το “Puppet Master”, ήταν σαν να δέχεσαι απανωτές μπουνιές κάτω από τη μέση. Τα blast beats έπεφταν σαν πολυβόλο, τα ακραία φωνητικά από το ΚΤΗΝΟΣ Tyler Miller μάτωναν τα αυτιά μας και τα breakdowns ισοπέδωναν ό,τι βρισκόταν μπροστά τους. Η μπάντα ήταν δεμένη όσο δεν πάει, με τον ξυλοκόπο Jesse Beahler να δίνει πραγματικό ρεσιτάλ πίσω από τα τύμπανα. Ο κόσμος δεν σταμάτησε να κοπανιέται ούτε για να αναπνεύσει, και το απόλυτο χάος ξεδιπλώθηκε σε κομμάτια όπως “Join Me In Armageddon”, “Slaves Beyond Death” και “Godlike”. Για το τι σφαγή επικράτησε στο κλασικό “Holy War” δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις — όσοι ήταν εκεί, γνωρίζουν.
Συμπέρασμα; Αυτή ήταν μια βραδιά που θα μνημονεύεται από τους λάτρεις του μοντέρνου ακραίου ήχου. Ένα live που σε χτύπησε αλύπητα, αλλά στο τέλος σε άφηνε με ένα τεράστιο χαμόγελο υπό τους ήχους του “Always Look On The Bright Side Of Life”. Ενέργεια στα κόκκινα, μπάντες που τίμησαν τη σκηνή και κοινό που έγραψε ιστορία με την αντίδρασή του. Δεν ήταν απλώς ένα καλό live — ήταν από εκείνα που σου υπενθυμίζουν γιατί συνεχίζεις να πηγαίνεις σε συναυλίες και να χάνεις τη φωνή σου.
