Η Παρασκευή της 24ης Νοεμβρίου γράφτηκε δίπλα στο πλευρό των αιωνόβιων και μοναδικών Therapy? για χάρη της επετείου των 15 χρόνων της σκηνής του Gagarin 205 Live Music Place. Εμείς ήμασταν εκεί να τιμήσουμε κάτι περασμένες εφηβείες, κάτι μοναδικές ενηλικιώσεις και άλλα τόσα χρόνια που θα συνεχίσουμε να τα περνάμε στο πλευρό τους.
Στις 20:00 ακριβώς, το Gagarin υποδέχεται εμάς τους λιγοστούς που πήγαμε εξ’ αρχής για να μη χάσουμε λεπτό από τη βραδιά.
Aνταπόκριση: Άρης Ζαρκαδάκης & Χριστίνα Σούκη / Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Χρηστίδης (δείτε περισσότερες εδώ)
Με το πρόγραμμα να τηρείται εντελώς κατά γράμμα, οι One Block Society, όντας το πρώτο opening act της βραδιάς και αναλαμβάνοντας αυτόν το δύσκολο ρόλο, ξεκινούν επαναστατικά και punk-ικά εν ώρα 20:30. Είναι hardcore, είναι punk, είναι alternative με rock ‘n’ roll στοιχεία, γενικά είναι ένας συνδυασμός πολλών ειδών, κάτι που όντως μαρτυρά την πολυποίκιλη λίστα επιρροής τους. Με σταθερό line-up πλέον, καθώς στο παρελθόν υπήρξαν πολλές αλλαγές στα μέλη της μπάντας, οι One Block Society, σε καμία περίπτωση, παρά τις διακυμάνσεις που μπορεί να πέρασαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν είναι πρωτάρηδες (άλλωστε, είναι εν ενεργεία από το 1995, όταν και γεννήθηκα!). Αφοσίωσαν το μεγαλύτερο μέρος της πορείας τους στην D.I.Y. πολιτική και προσωπική στάση ζωής ωσάν αυθεντικοί punkers και βγαίνοντας από τη συγκεκριμένη φάση, συνεχίζουν να παράγουν έναν ήχο που μόνο εμπειρία θα μπορούσε να μυρίζει. Αλίμονο κι αν δεν αξίζουν μία θέση στη μουσική σκηνή, θεωρώ, κι ελπίζω πλέον να πραγματωθεί καθιερωμένα και ανεμπόδιστα η επάνοδός τους στα καθέκαστα. Τη βραδιά της Παρασκευής στάθηκαν αντάξιοι των προσδοκιών και των απαιτήσεων τίμια παρουσιάζοντας, μάλιστα, καινούριο υλικό, ενώ καταφρόνησαν το ρόλο εκείνον του συχνά ‘χλιαρού’ και ‘νεοφερμένου’ opening act. Και μπράβο τους! (Χ.Σ.)
Σειρά να εμφανιστούν στο σανίδι του Gagarin 205 είχαν οι Cellar Dogs. To heavy rock κουαρτέτο το οποίο μας πρωτοπαρουσιάστηκε πριν από περίπου δύο χρόνια με το πρώτο τους album, “Jackhammer” (το οποίο μας είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις) παρουσιάστηκε πολύ καλύτερο από την τελευταία φορά που τους είχα παρακολουθήσει. Πιο δουλεμένοι και δεμένοι, με μεγαλύτερη άνεση στη σκηνή, έδωσαν στο κοινό μια ιδέα του ήχου τους με ένα set βασισμένο στο προαναφερθέν ντεμπούτο τους, αλλά και κάποια καινούρια κομμάτια, τα οποία πιθανότατα θα βρούνε το δρόμο τους σε μία ενδεχόμενη μελλοντική κυκλοφορία. Και μιας που αναφερθήκαμε στον ήχο τους, για όσους δεν τους έχουν πάρει ακόμα γεύση, μιλάμε για heavy rock αλά Planet of Zeus. Δυνατό groove, ωραία riffs, βραχνές φωνές. Όχι κάτι καινούριο, αλλά σίγουρα καλοπαιγμένο και με ωραίες ιδέες. (Α.Ζ.)
Για τους Day Oof μπορώ να γράφω, να γράφω, να γράφω και πάει λέγοντας. Κι αυτό, κυρίως επειδή τους υπεραγαπώ. Λατρεύω την καφρίλα τους, το ‘κλάιν-μάιν’ ύφος τους, το skatepunk τους κι όλη αυτήν την εφηβική τρέλα της ενήλικης τετράδας που διαθέτουν. Οι Day-Oof μένουν πιστοί σε ένα είδος, που πολλοί θα βρίσκονταν να σου πουν πως το ακούγαμε εκείνα τα χρόνια που έσκαγαν οι πρώτες ορμόνες στον οργανισμό μας κι ότι είναι το κάφρικο punk της καραεφηβείας μας. Αλλά νομίζω πως αυτό που κάνουν τόσο καλά οι Day-Oof, με τέτοια αναγνωρισιμότητα, ανταπόκριση κι επιτυχία, δεν το κάνουν άλλοι, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Την Παρασκευή το βράδυ ήταν κάτι παραπάνω από καλοί, αλλά ξέρω πως μπορούν να γίνουν πραγματικά πολύ σκληρότεροι και άγριοι πάνω στη σκηνή. Και το ξέρω, γιατί τους έχω δει να ανεβαίνουν με άγριες διαθέσεις και να διαλύουν το σανίδι, καταφέρνοντας μάλιστα να κλέψουν τις εντυπώσεις ολόκληρης της βραδιάς. Νομίζω, επίσης, πως στους Day-Oof ταιριάζουν εκείνες οι λίγο πιο οικογενειακές σκηνές (όχι λόγω ποιότητας, βεβαίως-βεβαίως), ώστε να μπορούν να αναμειγνύονται με το δαιμονισμένο fan base από κάτω και να κομματιάζουν το έδαφος πριν προλάβουν να παίξουν την πρώτη τους νότα. Τσαπατσούληδες και γρήγοροι. Αυτά είναι οι Day-Oof. (Χ.Σ.)
Οι Therapy? έπιασαν το peak της δημιουργικότητας και ταυτόχρονα εμπορικότητας τους στα μέσα των 90’s. Λογικό λοιπόν, το κοινό που δεν γέμισε το Gagarin 205 την Παρασκευή που μας πέρασε, να αποτελείται κυρίως από 35άρηδες και βάλε. Αν εξαιρέσεις λιγάκι τον ήχο που ήταν κακός αλλά και κάποιες στιγμές αμηχανίας καθώς το υπερήλικο κοινό δε γνώριζε μερικά πιο πρόσφατα κομμάτια της μπάντας από το ομολογουμένως μεγάλο και χορταστικό setlist, τα πάντα κύλησαν μια χαρά. Oι Therapy? γνωρίζουν πως να δώσουν ένα καλό live, το συγκλονιστικό “Troublegum” είχε την τιμητική του καθώς παίχτηκαν τα 9 από τα 14 κομμάτια του. Η πλειοψηφία του κοινού θυμήθηκε την εφηβεία του, χόρεψε, τραγούδησε, συγκινήθηκε στο “Diane”, ξελαρυγγιάστηκε στο τέλος με το “Screamager” και τελικά αποχώρησε κατευχαριστημένο από το αγαπημένο venue της Λιοσίων. Ποτέ δεν περνάς άσχημα σε live των Therapy?. Είναι σαν άγραφος νόμος ρε παιδί μου. (Α.Ζ.)
