Εφόσον οι The Raveonettes μας συντροφεύουν και εκπλήσσουν ευχάριστα στα χρόνια, δεν νοείτο να μην είμαστε παρόντες στη γιορτή του “Pretty In Black” (και όχι μόνο), να τους πούμε με τη σειρά μας πως, ακόμη και τώρα, 20 χρόνια μετά, ακόμη pretty είναι. Γιατί η ομορφιά, δεν συναντάται στις ρυτίδες, αλλά στις ανήσυχες ψυχές με διαρκή θέληση για εξέλιξη. 10 studio albums, όπου η μελωδία ανήκει στον θόρυβο, η vintage αισθητική εφαρμόζεται σε σύγχρονες πρακτικές, τα σκοτάδια αντιπαρατίθενται στα ονειρικά τοπία και οι προσωπικές συνθέσεις δίνουν την πάσα σε φόρους τιμής, ιδεοληπτικά και ιστορικά.
Ανταπόκριση: Κική Ηλιάδου / Φωτογραφίες: Έλενα Πατσουράκου
Οι The Big Nose Attack (χρόνια είχα να τους πετύχω on stage), ανέλαβαν με χαρά, το warm-up αυτής της βραδιάς. Rock n’ roll attitude και αναφορές, indie-blues θέματα, κινητήρια αδελφική συνεργασία, ‘είστε εδώ; Είστε μαζί μας; Δώστε λίγο αγάπη’, “Left Alone”, wah wah effects, παραμορφωμένα φωνητικά, παραμορφώσεις στον ήχο και κιθαριστικά εφέ, βηματισμός vs καλπασμός στον ρυθμό, “She’s A Witch”, ‘πάμε λίγο, θέλω να το ζήσω απόψε’, “Not The One”, με σταθερή πρόταση στη βρωμιά αντί καθαρότητας και “Yeah! (That Girl)” φυσικά για το φινάλε, ως το πιο αναγνωρίσιμο και αντιπροσωπευτικό τους κομμάτι κατατεθέν, από τις αρχές τους στο μουσικό γίγνεσθαι. Ο Boogieman και ο Little Tony, πιστοί συνεχιστές ενός είδους που αρέσκονται να συντηρούν και να δραστηριοποιούνται, σχεδόν 15 χρόνια πλέον ενεργοί (τους το δίνω), είναι η ιδανική συντροφιά για τους λάτρεις αυτού, του μουσικού προσανατολισμού.
Πειραγμένο garage, indiesleaze διαμόρφωση, ποπ-ψυχεδελική νοοτροπία, noise γενναιοδωρία και dreamy ατμόσφαιρες, συνθέτουν το ιδιαίτερο, αντιθετικό και πολυμορφικό blend που διακρίνει τους The Raveonettes. Οι Sune Rose Wagner και Sharin Foo, ενώ έχουν την τάση ως προς τη μονοτονία, δεν προτείνουν το stillness. Punk τάσεις, two-part φωνητικές ερμηνείες, κιθαριστικές τσιμπιές και ξυσίματα, roll-άρουν με ευκολία στο χρόνο, μεταξύ του παρελθόντος και του σήμερα, τροποποιώντας τα stadards και τα πρότυπα με ηχογραφημένα, ηλεκτρονικά στοιχεία και πιανο-παιχνιδίσματα, καθώς ταυτόχρονα, διατηρούν ζωντανό το συναίσθημα και τις επιρροές τους, στη βάση των δεδομένων τους. “Killer”, κατά την εισαγωγή της παρουσίασης, με υλικό από την πολύ πρόσφατη δισκογραφική τους δουλειά Pe’ahi 2, νωχελικό, φορτισμένο, ταξιδιάρικο (I like), και “Speed” όπως γοργά εκπονεί την οδηγία στις τραβηγμένες καταλήξεις του. “Sisters”, από το Pe’ahi το κούρδισμα, αποκαλύπτει τις ποιότητες και όχι τις διαθέσεις (‘smiling faces always pretend’).
“Love In A Trashcan” must και τάση (ανεξαρτήτως ακουσμάτων, όλοι μας το έχουμε χορέψει με ενθουσιασμό), στρόμπο lights και ‘thank you for coming out’ ευχαριστίες. “Ode To L.A” με τα δανεικά, guest vocals της Ronnie Spector (The Ronettes), επίσης στα hits του Pretty In Black. Ξεχωρίζω, among ‘the terrifying story of today’s beat generation'”, το Attack Of The Ghost Riders”, για το ισορροπημένο con-fuzz-ion του, και ασφαλώς, το “Aly, Walk With Me” για την πικρόγλυκη αίσθηση που εκπνέει μέσα στη φασαρία του. “Τhat Great Love Sound”, εκεί κατά (και κρατά), το τέλος και το encore, σε μία υπόσχεση που μας χαρίζει χαμόγελα.
‘So I walk right up to you And you walk all over me And I ask you what you want And you tell me what you need’. Αν και το set, προφανώς και δεν θα μπορούσε να χωρέσει όλες μας τις παραγγελιές – προσδοκίες, ένα “Curse The Night”, πολύ θα ήθελα να είχε συμπεριληφθεί στo setlist. Αντίστοιχα παρόμοια, θα προσθέταμε, ανάλογα τα γούστα μας, και άλλα tracks (instead), όπως και ακούγονταν τίτλοι κομματιών στο χώρο από το κοινό, αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι.
