Ο νέος δίσκος των The Ocean, “Solaris”, αποτελεί ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο διάρκειας 70 λεπτών. Εμπνευσμένο από το ομώνυμο κινηματογραφικό έργο επιστημονικής φαντασίας, σε σκηνοθεσία του Αντρέι Ταρκόφσκι που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στάνισλαβ Λεμ. Ο εξω-ηλιακός πλανήτης Σολάρις, ένας διαστημικός ωκεανός τυλιγμένος σε σύννεφα είναι στόχος επιστημονικής μελέτης των ανθρώπων της Γης που έχουν εγκαταστήσει ένα διαστημικό σταθμό σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη. Αν και αρχικά απλά τον παρακολουθούσα, κάποτε διατύπωσαν την θεωρία, ότι ο πλανήτης αυτός μπορεί να είναι ένα νοήμον εξωγήινο ον τεραστίων διαστάσεων.
Η πολυπλοκότητα του δίσκου μαζί με την διάρκεια του φαινομενικά το κάνουν μη προσβάσιμο στον μέσο ακροατή, τουναντίον όμως με κάποιο τρόπο, αυτά λειτουργούν εντελώς ανάποδα από ότι ανέμεναν, κάνοντας το ένα από τα βασικά συστατικά επιτυχίας του. Θα προσπαθήσω να μην ζαλίσω με πολλές λεπτομέρειες. Απλά θέλω να αναφερθώ σε κάποια βασικά συστατικά του, τα οποία κατ εμέ το κάνουν ίσως τον καλύτερο δίσκο τους μετά το Pelagial .
Ο ιθύνων νους του συγκροτήματος Robin Staps θεωρώ ότι βρίσκεται στην πιο ώριμη εποχή του. Το όραμα του για αυτό τον δίσκο, ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός απλού δίσκου. Η λέξη δημιουργία βρίσκει ουσιαστική και απτή ανταπόκριση. Η απόφαση του να μοιράσει τα φωνητικά με τους Lane Shi και Enrico Tiberi είναι ίσως η πιο τολμηρή απόφαση που έχει πάρει. Στον συγκεκριμένο όμως δίσκο, αυτή η διχοτόμηση των φωνητικών λειτουργεί καταπληκτικά και εξυπηρετεί απόλυτα τον σκοπό. Το πρώτο και το τελευταίο τραγούδι αποτελούν γεωγραφικές συντεταγμένες, η πρώτη ούσα η τοποθεσία του στούντιο στην Γερμανία και η δεύτερη είναι μια ορεινή περιοχή στην νότια Παταγονία. Υπνωτικοί ήχοι μας ταξιδεύουν από τον πολιτισμό στην άγρια φύση. Αλληγορία που εξυπηρετεί το ταξίδι του αστρονάυτη από την Γη στον τόσο μακρινό πλανήτη Solaris.
Τα τραγούδια έχουν μία συνέχεια οπότε δεν θέλω να τα ξεχωρίσω γιατί ουσιαστικά αυτό το ταξίδι εκλογικεύεται μέσω της συνεχόμενης ακρόασης, μέσω αυτής της εμπειρίας. Στίχοι όπως “I have turned the hourglass while i m still trying to connect the dots. The one thing I’ve understood about time is that it never stops”. Μέσα από αυτό καταλαβαίνουμε και την βασική αίσθηση που θέλει να δώσει στον ακροατή. Το κενό, το άπειρο, το άγνωστο, λέξεις βαρύγδουπες και βαρυσήμαντες, που δείχνουν το πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο σύμπαν. Post metal, κοφτά riffs, progressive ρυθμοί, και η χρήση πολλών ηλεκτρονικών στοιχείων κυριαρχούν στις συνθέσεις οι οποίες κινούνται μόνιμα σε έναν ατμοσφαιρικό ρυθμό. Οι The Ocean παραδίδουν το πιο ώριμο και μεγαλεπήβολο έργο τους, προσκαλώντας τον κάθε ακροατή το βιώσει όπως αυτός επιθυμεί. The cosmos is an ocean: if you let yourself sink, you will sink to the ground.
