Από ένα μικρό δωμάτιο πρόβας στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ μέχρι sold-out εμφανίσεις σε κορυφαίες ευρωπαϊκές σκηνές, οι The Necks είναι το σπάνιο εκείνο μουσικό φαινόμενο που δεν μοιάζει με τίποτα και κανέναν. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, οι Chris Abrahams, Tony Buck και Lloyd Swanton επιμένουν να διαλύουν τα όρια μεταξύ jazz, μινιμαλισμού, ambient και αυτοσχεδιασμού και να τα ξαναχτίζουν, από την αρχή, κάθε φορά. Με άλμπουμ όπως το “Unfold” να φιγουράρει στη λίστα των καλύτερων avant δίσκων του 2017 στο Rolling Stone, και με συνεργασίες δίπλα σε ονόματα όπως ο Brian Eno, οι Swans και ο Nick Cave, οι The Necks παραμένουν ακλόνητοι στην προσήλωσή τους σε μια μουσική που αρνείται τις ετικέτες. Μια μουσική που αναπνέει, αναπτύσσεται και καθηλώνει.
Λίγο πριν την επιστροφή τους στην Αθήνα, η Χαρά Ευδαίμων μίλησε με τους Chris και Tony για τη μαγεία του στούντιο, τη σιωπή ως εργαλείο, την απουσία προθέσεων, αλλά και για την ομορφιά του να αφήνεσαι στη ροή ακόμα κι όταν ο κόσμος γύρω σου τρέχει να σε κατηγοριοποιήσει.
Καλώς ήρθατε στο Rockinathens, Chris και Tony! Είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι που σας έχουμε μαζί μας. Οι Necks είναι μαζί από το 1987. Ποιο θεωρείτε πως είναι το κλειδί για να διατηρήσετε τη δημιουργική σας συνεργασία για τόσα πολλά χρόνια;
CHRIS: Πολύπλοκη ερώτηση. Πρώτα απ’ όλα, αγαπάμε να φτιάχνουμε μουσική, χωρίς αυτή, θα υπήρχε ένα σημαντικό κενό στη δημιουργική μου ζωή. Παίζουμε πολύ! Υπάρχει τεράστια εμπιστοσύνη μεταξύ μας, τόσο μουσικά όσο και επαγγελματικά χωρίς αυτό, είναι δύσκολο να διατηρηθεί οποιοδήποτε συγκρότημα. Υπάρχει ισότητα στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Υπάρχει ισότητα στη διανομή των εσόδων και των πνευματικών δικαιωμάτων. Επίσης, δεν έχουμε μάνατζερ αλλά δουλεύουμε με πολύ καλούς ατζέντηδες.
TONY: Νομίζω ότι το συγκρότημα αντικατοπτρίζει πραγματικά τη φιλία μας και το κοινό μας ενδιαφέρον στους τρόπους δημιουργίας μουσικής. Είμαστε πολύ τυχεροί που καταλήξαμε σε έναν τρόπο παιξίματος που συνεχώς αποκαλύπτει νέες δυνατότητες εξέλιξης των αρχικών μας ιδεών για το συγκρότημα. Με πολλούς τρόπους είναι έκπληξη το πόσο συνεχίζουν να επεκτείνονται αυτές οι αρχικές ιδέες, χωρίς να αλλοιώνεται η θεμελιώδης σύλληψη. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσαμε να το είχαμε προβλέψει, αλλά είναι υπέροχο να είμαστε μέρος αυτού.
Πώς είναι να δημιουργείτε μουσική ζωντανά χωρίς καμία προηγούμενη συμφωνία ή setlist; Είναι απελευθερωτικό ή αγχωτικό ή και τα δύο;
CHRIS: Δεν νιώθω ποτέ νευρικότητα ή φόβο όταν ανεβαίνω στη σκηνή για να παίξω με τους The Necks. Δεν έχουμε αλλάξει τη βασική διαδικασία δημιουργίας μουσικής από τότε που ξεκινήσαμε το συγκρότημα. Από την αρχή φαινόταν πολύ απελευθερωτικό.
TONY: Νομίζω πως επειδή ο τρόπος παιξίματός μας βασίζεται πραγματικά στο να ανταποκρινόμαστε σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας, μεταξύ μας και στον χώρο, δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεσαι φόβο. Η δουλειά μας, κατά κάποιο τρόπο, είναι να είμαστε όσο πιο ειλικρινείς μπορούμε με ό,τι συμβαίνει, κάτι που δεν είναι πίεση, είναι απόλαυση!
Συχνά ξεκινάτε τις εμφανίσεις σας με ένα απλό μουσικό σχήμα. Υπάρχει συνειδητή απόφαση για το ποιος θα ξεκινήσει ή είναι τελείως οργανικό;
CHRIS: Είναι οργανικό. Δεν σχεδιάζουμε συνειδητά πώς θα ξεκινήσουμε. Υποσυνείδητα, ίσως… Λειτουργούμε με πολύ μη λεκτικό τρόπο. Μιλάμε πολύ για τη μουσική, αλλά ποτέ δεν θα υπαγορεύαμε πώς θα εξελιχθεί ένα κομμάτι. Πιστεύω στην ακατανόητη πολυπλοκότητα της τέχνης και προσπαθώ να μην αφήνω τη συνειδητή, λογική σκέψη να παρεμβαίνει στη διαδικασία.
TONY: Είχαμε έναν «κανόνα» (αν θες) όταν αρχίσαμε να εξερευνούμε αυτόν τον τρόπο παιξίματος, ότι ένας από εμάς ξεκινά και οι άλλοι ακούν και ανταποκρίνονται όπως νομίζουν. Ποιος θα ξεκινήσει είναι τελείως ανοιχτό, όπως και κάθε άλλη πτυχή της μουσικής καθώς ξετυλίγεται.
Δεδομένων των μινιμαλιστικών σας επιρροών όπως ο La Monte Young και ο Steve Reich, πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην επανάληψη και την εξέλιξη στις ζωντανές σας εμφανίσεις;
CHRIS: Ενστικτωδώς. Οι φορμαλιστικές αποφάσεις επηρεάζονται, νομίζω, από το πλαίσιο της στιγμής.
TONY: Η αίσθηση της επανάληψης και των κυκλικών, αλληλοσυνδεόμενων μοτίβων είναι μόνο ένα μέρος αυτού που κάνουμε και, με πολλούς τρόπους, αυτή η ιδέα περιστρέφεται γύρω από το πώς τα πράγματα αλλάζουν περισσότερο απ’ το ότι απλώς επαναλαμβάνονται. Νομίζω ότι η επιρροή ανθρώπων όπως ο La Monte Young και ο Steve Reich στο συγκρότημα είναι κάπως υπερεκτιμημένη, για να είμαι ειλικρινής. Υπάρχουν πολλές επιρροές από πολλές διαφορετικές μορφές δημιουργίας μουσικής που παίζουν ρόλο.
Το Rolling Stone κατέταξε το “Unfold” ανάμεσα στα 20 κορυφαία avant άλμπουμ του 2017. Είχε αυτή η αναγνώριση κάποιο αντίκτυπο σε εσάς;
CHRIS: Ήταν πολύ ευχάριστο. Κάθε τι συμβάλλει στον τρόπο με τον οποίο γίνεται αντιληπτό ένα συγκρότημα, κάτι που φυσικά μπορεί να έχει υλικές συνέπειες. Δεν θυμάμαι να υπήρξε κάποια τεράστια αλλαγή στις συνθήκες μας.
TONY: Δεν θυμάμαι να συνέβη πραγματικά αυτό, οπότε δεν μπορώ να πω πως είχε ιδιαίτερο αντίκτυπο, αν και ίσως υπήρξε κάποια διεύρυνση στην εμβέλεια του κοινού… δεν είμαι σίγουρος. Νομίζω πως η μεγαλύτερη αλλαγή στην αναγνώριση ήρθε μέσω των συνεργασιών ή των συσχετίσεων που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια, με ανθρώπους όπως ο Brian Eno, οι Underworld, οι Swans, ο Nick Cave για παράδειγμα.
Τα studio άλμπουμ όπως το “Sex” αποτυπώνουν την ουσία του αυτοσχεδιασμού σας, αλλά περιλαμβάνουν επεξεργασία. Πώς αποφασίζετε πότε ένα ηχογραφημένο κομμάτι είναι “ολοκληρωμένο”;
CHRIS: Δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα στο να τελειώσουμε άλμπουμ, πάντα υπήρχε μια άνετη συμφωνία μεταξύ μας και φροντίζουμε να στηρίζουμε την επιθυμία κάθε μέλους να προσθέσει τις “τελευταίες πινελιές”, αν το θέλει. Αυτό είναι τυχερό, καθώς οι ηχογραφήσεις είναι ακριβές χρειαζόμαστε στούντιο με καλά πιάνα. Ναι, οπότε η συναίνεση προκύπτει σχετικά εύκολα όταν αφορά τη μουσική. Δεν ισχύει το ίδιο με την ονομασία των άλμπουμ, η οποία είναι μια διαδικασία που μπορεί να πάρει σε μία περίπτωση χρόνια, ξεκάθαρο παράδειγμα ότι τα λόγια μπορούν να δημιουργήσουν πρόβλημα!
TONY: Νομίζω πως είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς ότι όταν φτιάχνουμε στούντιο άλμπουμ, η διαδικασία διαφέρει αρκετά από το πώς αυτοσχεδιάζουμε σε συναυλία. Ενδιαφερόμαστε όλοι για τις δυνατότητες που προσφέρει το στούντιο, χωρίς τον περιορισμό της απλής καταγραφής μιας εμφάνισης. Έτσι, ένα κομμάτι διαμορφώνεται κάπως αρχιτεκτονικά και, νομίζω, ενστικτωδώς αντιλαμβανόμαστε πότε έχει αποκτήσει μια μορφή που μας ικανοποιεί.
Όταν ξεκινήσατε πρόβες στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ χωρίς σκοπό να δώσετε συναυλίες, φανταστήκατε ποτέ ότι αυτό το project θα σας πήγαινε σε όλο τον κόσμο;
CHRIS: Δεν είχαμε σκεφτεί ιδιαίτερα το παγκόσμιο μέλλον του συγκροτήματος, αλλά νομίζω ότι όλοι αισθανόμασταν πως οι Necks θα παίζουν μουσική μαζί για πολλά χρόνια. Όπως και με τη μουσική, έχουμε αφήσει το «βιομηχανικό» κομμάτι του συγκροτήματος να αναπτυχθεί κυρίως από μόνο του.
TONY: Το να παίζουμε στο συγκρότημα είναι τέτοια απόλαυση για εμάς, που νομίζω ότι ακόμα και αν το κοινό σταματούσε να ενδιαφέρεται για ό,τι κάνουμε, εμείς θα συνεχίζαμε να παίζουμε μουσική μαζί, για τη δική μας ευχαρίστηση.
Η μουσική σας συχνά περιγράφεται ως μια καθηλωτική εμπειρία. Στοχεύετε συνειδητά στο να μεταφέρετε το κοινό σε μια κατάσταση έκστασης;
CHRIS: Νιώθω μια σύνδεση με το κοινό και η ενέργεια του κοινού επηρεάζει τον τρόπο που εξελίσσεται ένα κομμάτι. Με πολλούς τρόπους νιώθω σαν να είμαι κι εγώ μέλος του κοινού. Όταν παίζω, αλληλεπιδρώ με τη μουσική, τόσο δημιουργώντας τη όσο και αφήνοντάς την να με καθοδηγεί. Μπορεί να είναι πολύ συγκινητικό και συναρπαστικό· προσπαθώ να μεταφέρω αυτά τα συναισθήματα με την ελπίδα ότι οι ακροατές θα τα βιώσουν και εκείνοι.
TONY: Κατά κάποιον τρόπο, νομίζω ότι στοχεύουμε στο να μεταφέρουμε πρώτα εμάς τους ίδιους μέσω της μουσικής, σαν ένας διαλογισμός, και ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουμε αυτό είναι να αφήσουμε τη μουσική να αναπτυχθεί από μόνη της, χωρίς πολλή συνειδητή παρέμβαση από μέρους μας.
Τι είναι αυτό που σας εμπνέει περισσότερο όταν παίζετε μπροστά σε κοινό διαφορετικών χωρών, όπως η επερχόμενη συναυλία σας στην Αθήνα;
CHRIS: Την τελευταία φορά που παίξαμε στην Αθήνα ήταν στο Ωδείο και ήταν μια απίστευτη εμπειρία. Όταν ξεκινήσαμε, ο κόσμος ήταν πολύ διαφορετικός ως προς το πώς γινόταν γνωστό ένα συγκρότημα. Τώρα, με το διαδίκτυο, είναι πολύ πιο εύκολο να σε ακούσουν πολλοί άνθρωποι σε πολλά μέρη του κόσμου. Το να παίξουμε στην Αθήνα για πρώτη φορά και να μπορέσουμε να κάνουμε μια συναυλία σαν την περσινή ήταν καταπληκτικό. Και ο κόσμος ήξερε πολύ καλά τι κάνουμε. Μας πήρε καιρό να γίνουμε κατανοητοί με τους δικούς μας όρους. Όταν περιοδεύαμε στην Ευρώπη παλαιότερα, μας κατηγοριοποιούσαν συχνά, ως μινιμαλιστές, post-rock, νέα μουσική, jazz, free impro… και νομίζω πως κάποιοι μας συνέκριναν με ένα ιδανικό αυτών των ειδών. Πλέον νομίζω ότι οι άνθρωποι βλέπουν τη μουσική μας ως «μουσική των Necks»: μουσική που προέρχεται από πολλές επιρροές αλλά καταλήγει σε μια αυθεντική δήλωση.
TONY: Αν και νομίζω πως θα ήταν λάθος να έχουμε μεγάλες προσδοκίες για την επερχόμενη συναυλία στην Αθήνα βασισμένες στην προηγούμενη (που ήταν εκπληκτική, με ένα πολύ μεγάλο sold-out κοινό), θα ήταν υπέροχο να έχουμε ξανά ένα μεγάλο, ενθουσιώδες κοινό όπως τότε. Ήταν η πρώτη μας επίσκεψη, οπότε θα ήταν φανταστικό να χτίσουμε πάνω σε αυτό και να αναπτύξουμε μια μουσική σχέση με την πόλη, το κοινό και τη μουσική σκηνή εκεί.
Αν η μουσική σας ήταν ένας τόπος, τι είδους τοπίο θα ήταν;
CHRIS: Μεγάλωσα δίπλα στη θάλασσα και έχω ζήσει στον Ειρηνικό Ωκεανό για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Νομίζω πως η μουσική μου είναι πολύ επηρεασμένη από αυτό. Επίσης, κάποτε έκανα ένα οδικό ταξίδι στην ενδοχώρα. Οδήγησα από το Alice Springs μέχρι το Darwin και βίωσα την αργή και επαναλαμβανόμενη αλλαγή που συμβαίνει στο τοπίο καθώς κινείσαι, σε μεγάλη απόσταση, από την έρημο προς τη θάλασσα.
TONY: Για μένα θα ήταν ένα τοπίο που αλλάζει αργά, διαρκώς, περνώντας πολύ αργά από τον ωκεανό μέσα από δάση, βουνά και τελικά στην έρημο.
Έχει αλλάξει ο τρόπος που το κοινό αντιδρά στη μουσική σας μέσα στα χρόνια;
CHRIS: Πάντα είχαμε ένα πιστό κοινό, από την αρχή, κάτι που ήταν πολύ τυχερό. Υπάρχει πάντα ένα ποσοστό ανθρώπων που δεν ξέρουν τι να περιμένουν. Οι περισσότεροι σε αυτήν την περίπτωση φτάνουν σε ένα σημείο μέσα στη συναυλία που καταλαβαίνουν ότι παίρνουμε αυτό που κάνουμε στα σοβαρά, και τότε η μουσική αρχίζει να αποκτά πραγματικό νόημα γι’ αυτούς· υπάρχουν και κάποιοι που δεν το καταλαβαίνουν ποτέ. Τα τελευταία χρόνια, φαίνεται ότι περισσότεροι άνθρωποι που έρχονται στις συναυλίες μας έχουν ήδη γνωρίσει τη μουσική μας μέσω των άλμπουμ και των βίντεο από συναυλίες, οπότε έρχονται με πολύ θετικές προσδοκίες και θέλουν να τις δουν να πραγματοποιούνται ζωντανά.
TONY: Νομίζω πως το κοινό σίγουρα έχει μεγαλώσει και είναι πιο ευρύ απ’ ό,τι παλιά, αλλά θα έλεγα επίσης ότι υπάρχει μια συνέπεια στον τρόπο που αυτά τα διαφορετικά ακροατήρια αντιδρούν σε ό,τι κάνουμε.
Αν κάποιος εντελώς νέος στους The Necks ερχόταν στη συναυλία σας στην Αθήνα, τι θα θέλατε να βιώσει;
CHRIS: Ελπίζω να ανοιχτεί σε έναν διαφορετικό τρόπο δημιουργίας μουσικής. Έναν τρόπο που υπερβαίνει τη φόρμα και την εμπειρία του χρόνου. Που είναι ταυτόχρονα συναισθηματικός και συλλογικός. Ελπίζω να μπορέσει να ταξιδέψει νοερά μακριά από το χάος που επικρατεί γύρω μας.
TONY: Θα ήθελα ένας νέος ακροατής να είναι ανοιχτός στο να αφήσει τον εαυτό του να παρασυρθεί από τη μουσική, να βρει σιγά-σιγά έναν δικό του χώρο μέσα στον ήχο που τον περιβάλλει.
ENGLISH VERSION
Welcome to Rockinathens Chris & Tony! We are truly delighted to have you with us. The Necks have been together since 1987. What do you think has been the key to maintaining your creative collaboration for so many years?
CHRIS: Complex question. Firstly, we love making the music, without it there would ba a considerable void in my creative life. We seem to play a lot! There’s an enormous amount of trust in each other, both musically and professionally without this, maintaining any kind of band is difficult. There’s equality in the decision-making process. There’s equality in the distribution of income and composer credits. Also, we have no manager but work with very good agents.
TONY: I think the group is a real reflection of our friendship and our mutual interests in ways of making music. I think we are very lucky to have struck upon a way of playing music that keeps uncovering new ways of expanding the initial ideas we had about the group when we started. In many ways it is a surprise how much our initial ideas keep expanding, withouit diluting the fundamental concept. I don’t thunk we could have predicted that but it is a wonderful thing to be part of.
How does it feel to create music live without any prior agreements or setlists? Is it liberating or intimidating or both?
CHRIS: I never feel nervous or intimidated when I step on stage to play with The Necks. We haven’t changed the fundamental process of music-making since we formed the band. From the outset it felt very liberating
TONY: I think because our way of playing really centres around respnding to what is happewning around us, with each other and the space, there is no reason to feel intimidated. Our job in a way is to try and be as honest as we can be to what is happening, which isn’t really a pressure. it’s a pleasure!
You often start your performances with a single simple figure. Is there a conscious decision on who will begin, or is it completely organic?
CHRIS: It’s organic. We don’t consciously plan how we start. Sub-conscious, well…We work in a very non-verbal manner. We talk about music a lot, but we would never dictate how a piece will go. I believe in the unfathomable complexity involved in making art and try not to let conscious, rational thought get in the way of the process.
TONY: We had one “rule” (if you ike) when we begain to explore this way of playing – and that was that one person start and the others listwen and respond however they see fit. Who that person was to start is totally open, as is every other aspect of the music as it unfolds.
Given your minimalist influences like La Monte Young and Steve Reich, how do you balance repetition and evolution in your live sets?
CHRIS: Instinctively. Formal decisions are influenced, I think, by context in the moment.
TONY: The sense of repetition and cycles of interlocking patterns is only part of what we do and in many ways this idea revolves around how things change more than something repeating. I think the influence of people like La Monte Young and Steve Reich on the group is a little over stated tbh. There are nany influences from many different modes of music making at play.
Rolling Stone listed “Unfold” among the top 20 avant albums of 2017. Did that recognition impact you in any way?
CHRIS: This was very nice. Everything contributes to the way a group is perceived, which can then, of course, have material consequences. I don’t recall there being a massive change in our circumstances.
TONY: I don’t recall that actuakky hapoening so I can’t say it had much impact, although perhaps there was a shift in audience reach.. not sure. I think the biggest shift in recognition has come abourt through the collaborations or associations the group has had over the years, with people lije Brian Eno, Underworld, Swans, Nick Cave for example.
Studio recordings like Sex capture the essence of your improvisation, but involve editing. How do you decide when a recorded piece is “finished”?
CHRIS: We’ve never had a problem with finishing albums; there’s always been a comfortable agreement between us and we make sure we’re supportive of a member’s desire to add ‘finishing touches’ should they wish. This is lucky as recording is expensive we need to make studio albums in studios with good pianos. Yeah, so consensus is relatively easy when it comes to the music. This is not so with naming the albums, which is a process that can take in one case years, clearly an example of the verbal proving problematic!
TONY: I think it’s important to know that when we make studio records the process is quite different to how we go about imrpovising a concert performance. I think we are all interested in what the studio has to offer, without the limitation of simoke documenting a performance. In this way a piece is kind of architectually shaped and, I guess, intuitively we sense when a piece has a form that seems satisfying.
When you started rehearsing at the University of Sydney with no plans to perform, did you ever imagine this project would take you around the world?
CHRIS: We hadn’t really thought about the global future of the group, but I think we all felt that The Necks would be playing music together for the long haul. Like the music itself, we’ve tended let the ‘industry’ side of the band develop chiefly of its own accord.
TONY: Playing in the group s such a pleasure for us that I think, even if the public became uninterested in what we do, we would keep playing music together. for our own enjoyment.
Your music is often described as an immersive journey. Do you consciously aim to transport audiences into a trance-like state?
CHRIS: I feel a connection with the audience, and the energy from the audience has an impact on the way a piece goes. In many ways I feel as if I’m an audience member. When I play, I interact with the music, both making it and being led by it. It can be very emotional and exciting; I try to convey these things in the hope that people listening to it can have that experience.
TONY: In someways I think we aim to transport ourselves with the music – kind of like a meditation, and the best way to do this is to let the music develope by its own unfolding, without too much concious interference by ourselves.
What do you find most inspiring about performing for audiences in different countries, like your upcoming show in Athens?
CHRIS: The last time we played in Athens was at the Conservatorium and it was an incredible experience. When we started, the world was very different regarding how a band got known. Now, with the internet, it’s a lot easier to be heard by many more people in many parts of the world. To play in Athens for the first time and be able to put on a concert like the one last year was amazing. And people were well-aware of what it was that we did. It took a while for us to be understood on our own terms. Touring Europe previously, we were often categorised —minimalism, post-rock, new music, jazz, free impro…— and I think some people compared us to an ideal of what those genres were. Nowadays, I think people see the music we make as ‘Necks’ music: music that’s come from many influences that somehow comes out as an original statement.
TONY: Although I think it would be a mistake to have major expectations about our upcoming concert in Athens based on the last time we were there, (which was amazing with a very large sold-out crowd), it would be wonderful to have a big, appreciative crowd like last time. It was our first visit so it would be great to build on that and develope a musical relationship with the city, the audience and the music scene there.
If your music were a place, what kind of landscape would it be?
CHRIS: I grew up by the sea and have lived by the Pacific Ocean for most of my life. I think my music is very influenced by this. I also once took a road trip into the outback. I drove from Alice Springs to Darwin and experienced the slow and repetitive change that takes place in the landscape as one moves, over a vast distance, from the desert to the sea.
TONY: To me it would be a slowly changing on-going landscape, moving very slowly from ocean through forests, through mountains, to the desert.
Has the way audiences react to your music changed over the years?
CHRIS: We’ve always had a loyal following right from the start, something that’s been very fortunate. There is always a percentage of people who don’t know what they’re going to get. Most people in this situation seem to get to a point in a show where they realise that we’re very serious about what we’re doing, and consequently the music starts to make real sense to them; there are some who don’t. In the last few years, It seems that a lot more people coming to the shows have experienced our music via albums and concert videos, so they come with very positive expectations and want us to fulfill these live.
TONY: I think the audience has definetly grown and is more broad than it used to be, but, I’d also say there is a consistency in how these varied groups react to what we do,
If someone completely new to The Necks came to your Athens show, what would you hope they experience?
CHRIS: Hopefully they’ll be opened to a different way of making music. One that’s transcends form and experience of time. One that’s both emotional and communal. Hopefully they can have their minds taken to a place far away from the mayhem that’s taking place around us.
TONY: I would hope a new audience member would be open to letting themselves be taken by the music, slowly finding a space for themselves in the sound enveloping them.
