Το New Long Fest επιστρέφει με την 19η εκδοχή του, στις 26 και 27 Ιουλίου, με δύο σκηνές και 22 μπάντες. Οι The Mystic Tension έρχονται στη Νέα Μάκρη με το εξαιρετικό, -προ διετίας- debut album τους, το οποίο κέρδισε κοινό και μουσικό τύπο, καθώς και με το επόμενο δισκογραφικό τους βημα έτοιμο για κυκλοφορία πριν το τέλος του έτους. Ο Άρης Ζαρκαδάκης συνομίλησε μαζί τους.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι των The Mystic Tension; Ποια ήταν η σπίθα;
Το ταξίδι των The Mystic Tension ξεκινάει με την πρωτοβουλία του Τάσου (κιθάρα-φωνή) να απομονωθεί/εγκατασταθεί σε ένα προβάδικο για περίπου έξι μήνες, με μοναδική του ασχολία την ηχογράφηση υλικού. Δύσκολη απόφαση, αλλά η διαδικασία απέδωσε καρπούς, καθώς οι ιδέες και γενικά το concept ενθουσίασε τους υπόλοιπους τόσο, ώστε να αποφασίσουμε να βάλουμε μπροστά τη μπάντα. Βέβαια, το υλικό προσαρμόστηκε στον χαρακτήρα του καθενός, με αποτέλεσμα τα κομμάτια — μετά από μικρό διάστημα έντονης προετοιμασίας — να αλλάξουν προς το καλύτερο, καθώς βασίστηκαν στη χημεία που υπάρχει μεταξύ μας και όχι σε κάτι ολοκληρωμένο που προερχόταν από έναν μόνο άνθρωπο.
Πώς θα περιγράφατε το μουσικό σας DNA σε κάποιον που σας ακούει για πρώτη φορά και ποιοι καλλιτέχνες/συγκροτήματα θεωρείτε πως έχουν διαμορφώσει περισσότερο τον ήχο σας;
Θα λέγαμε ότι τα δομικά στοιχεία του DNA μας είναι η ζωντάνια και η αμεσότητα του rock ’n’ roll, οι επηρεασμένες από τα 60s αρμονίες στα φωνητικά, η βρωμιά του proto-punk, η ψυχεδελική ατμόσφαιρα τόσο του ’60 όσο και του σύγχρονου psych, η καλή ηλεκτρονική μουσική, τα catchy refrains του British Invasion και η ωμή ειλικρίνεια του blues.
Δεν ξέρουμε αν μπορούμε αναφέροντας λίγες μπάντες να κατατοπίσουμε κάποιον, καθώς το ηχητικό κολάζ που προκύπτει αποτελείται από χιλιάδες κομμάτια. Μία μπάντα που θεωρούμε ότι έχει καταφέρει να ακούγεται μοναδική, συνδυάζοντας τόσο διαφορετικές επιρροές, είναι οι Queens of the Stone Age. Το mindset τους μας έχει επηρεάσει στο να είμαστε τόσο ανοιχτοί, ώστε να μπορούμε να ακούσουμε Ministry, Sweet Smoke, Hawkwind, The Cramps, The Beatles, Jimi Hendrix, Billy Fury, Motörhead, The Kinks, Ty Segall, The Stooges, 13th Floor Elevators, The Velvet Underground, The Bullets, Prodigy, Shpongle, Cream, και — μέσα σε όλο αυτό, μεταξύ πολλών άλλων — να χωράνε και οι Grip Inc., ας πούμε…
Το ντεμπούτο άλμπουμ σας κυκλοφόρησε αποσπώντας έντονα θετικά σχόλια. Πώς ήταν η εμπειρία της δημιουργίας του; Υπάρχει κάποιο κομμάτι του δίσκου το οποίο πιστεύετε ότι σας αντιπροσωπεύει περισσότερο και γιατί;
Το άλμπουμ πραγματικά απέσπασε κριτικές που έφεραν χαμόγελο στα πρόσωπά μας, διότι είχαμε περιέργεια αν οι ακροατές θα εντοπίσουν τις επιρροές, αν “πιάσουν” τι κάνουμε ακριβώς. Θέλαμε να δώσουμε τη δική μας άποψη για τα μουσικά είδη που αναφέραμε, καθώς τυγχάνει να μετράμε δεκαετίες πλέον κοινής πορείας στη μουσική και θεωρούμε ντροπή το να κοπιάρεις τον χαρακτήρα και τη μουσική κάποιου άλλου. Κάνουμε focus στο πώς θα μεταδώσουμε πρωτόγονες ιδέες, με μία δική μας συνταγή, με τις αναλογίες που θέλουμε.
Με την προπαραγωγή του άλμπουμ να έχει ήδη ολοκληρωθεί από εμάς στο προβάδικό μας, μπήκαμε στο Villa Giuseppe, το recording studio του Jacopo Fokas, και μέσα σε ένα φρενήρες κλίμα, ολοκληρώσαμε την ηχογράφηση σε τέσσερις ημέρες και κάτι ώρες. Με το προνόμιο του δικού μας χώρου να παίζει καθοριστικό ρόλο, καταφέραμε να έχουμε προβάρει ακόμη και την πιο μικρή λεπτομέρεια πριν πάμε στο στούντιο, με αποτέλεσμα να κερδίσουμε πολύτιμο χρόνο. Το αποτέλεσμα ενθουσίασε τον Jack, παρόλο που στην αρχή ήταν σκεπτικός λόγω του στενού χρονικού πλαισίου, και προώθησε το υλικό, ταυτόχρονα με εμάς, στην Ouga Booga and the Mighty Oug Recordings, που το κυκλοφόρησε με χαρά το καλοκαίρι του 2023 — πράξη που μας δικαίωσε όλους.
Όσον αφορά τα κομμάτια, κάθε μέρα έχουμε άλλο αγαπημένο, καθώς δεν υπάρχει κομμάτι που να μην έχει λόγο ύπαρξης — είτε μουσικά είτε στιχουργικά. Για εμάς όλα τα tracks είναι highlights, καθώς φτιάχτηκαν με ειλικρίνεια, αγάπη και σεβασμό στους γίγαντες του παρελθόντος. Υπάρχει κομμάτι που ηχογραφήθηκε κανονικά, έγινε master, και παρόλα αυτά, δεν μπήκε στο άλμπουμ, γιατί θεωρήσαμε — μετά από πολλές ακροάσεις — ότι δεν ταίριαζε ηχητικά. Θα υπάρχει όμως με διαφορετική ενορχήστρωση σε ένα μελλοντικό άλμπουμ, γιατί πιστεύουμε στο μήνυμά του, όπως και κάθε τραγουδιού που γράφουμε.
Αρκετά tracks, από την άλλη, δεν “περνάνε” το στάδιο της προπαραγωγής, οπότε δεν φτάνουν καν στο recording studio. Δεν είμαστε fans των fillers – θέλουμε να ακούμε τους δίσκους από την αρχή μέχρι το τέλος με αμείωτο ενδιαφέρον, και το ίδιο φυσικά ισχύει και για τη δική μας μουσική. Αν δεν καταφέρει το αποτέλεσμα να μας ταρακουνήσει, δεν υπάρχει λόγος να το προτείνουμε δισκογραφικά. Δεν έχει νόημα αν δεν αρέσει σε εμάς πρώτα. Ο κόσμος καταλαβαίνει – ακούει ούτως ή άλλως πολλά – και σεβόμαστε τον χρόνο του, όπως και τον δικό μας.
Ετοιμάζεστε για το New Long Fest – μια διοργάνωση με σπουδαία παράδοση. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η συμμετοχή;
Οι δύο από τους τρεις μας (τα αδέρφια Τάσος και Γιώργος) έχουμε υπάρξει μέλη της πρώτης μπάντας που εμφανίστηκε ποτέ στο φεστιβάλ, το 2006(?) ως openers τότε, με τους Bag A Head, μιας deathcore μπάντας που είχε επίσης σχηματιστεί στη Χαλκίδα και κυκλοφόρησε το πρώτο και τελευταίο της άλμπουμ το 2008 μέσω της Trailblazer Records. Οπότε το να επιστρέψουμε με νέα μπάντα είναι για εμάς πολύ σημαντικό. Σχεδόν όλες οι μπάντες που έχουν εμφανιστεί αποτέλεσαν (και αποτελούν) main figures της σκηνής, και για αυτό μας τιμάει ιδιαίτερα η πρόσκληση. Το δε φεστιβάλ μεγαλώνει κάθε χρόνο, το ίδιο και οι μπάντες που συμμετέχουν. Θα βρεθούμε με παλιούς φίλους, θα κάνουμε καινούργιους και αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα.
Υπάρχει νέο υλικό στα σκαριά; Να περιμένουμε κάτι μέχρι το τέλος της χρονιάς;
Υπάρχει ολοκληρωμένος δίσκος και θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα κυκλοφορήσει πριν κλείσουμε τη χρονιά. Ηχογραφήθηκε τον Μάρτιο που μας πέρασε στα Ignite Studios κι έχει ήδη ενθουσιάσει τους κοντινούς μας ανθρώπους, πράγμα που μας κάνει ιδιαίτερα ανυπόμονους για την κυκλοφορία του. Οποιοδήποτε στοιχείο μπορεί να άρεσε σε έναν φίλο της μπάντας βρίσκεται και στο δεύτερο άλμπουμ μας — σε υπερθετικό βαθμό. Η όρεξη είναι μεγάλη, παίζουμε σχεδόν καθημερινά και ήδη προβάρουμε καινούργια τραγούδια.
Αν μπορούσατε να διαλέξετε ένα φεστιβάλ ή μια μπάντα με την οποία να παίξετε στο ίδιο billing, ποια θα ήταν;
Αυτό είναι tricky για εμάς, μιας και δεν είμαστε ούτε αμιγώς rock ’n’ roll ούτε psych – πράγμα που καθιστά δύσκολο να ταιριάξουμε σε φεστιβάλ που λειτουργούν με ταμπέλες. Είμαστε ok με αυτό και περιμένουμε να παίξουμε με μπάντες που ξεπερνούν τις ταμπέλες, δημιουργικά μιλώντας. Θα αναφέρουμε τον Ty Segall, τους Queens of the Stone Age, τους Monster Magnet και τους Bad Nerves. Αν μας δινόταν φυσικά ευκαιρία για Desertfest ή Austin Psych Festival, θα πετάγαμε από τη χαρά μας.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα για μια rock ’n’ roll μπάντα στην Ελλάδα;
Μία μεγάλη πρόκληση στην οποία αποτυγχάνουν το 90% των συγκροτημάτων είναι το να παραμείνουν πιστοί στις αξίες τους, να επιμείνουν, να μην παρασυρθούν από το μίζερο κλίμα και να βρουν την ενέργεια που απαιτείται για να επηρεάσουν πραγματικά και θετικά τον κόσμο. Δε μας αγγίζουν μπάντες που διαλέγουν το rock ’n’ roll για να κλαψουρίζουν και να βυθίζουν τον κόσμο στη θλίψη. Δε θέλουμε ούτε να βλέπουμε τέτοιους ανθρώπους, ούτε να τους συναναστρεφόμαστε, γιατί μας “προσγειώνουν” με τρόπο καταστροφικό για μία rock ’n’ roll μπάντα.
Το attitude του Eddie Cochran στο Summertime Blues ισοπεδώνει την κλάψα των Radiohead (OK Computer rules though!) ή τη δηθενιά των U2 και μας ταιριάζει το πρώτο – διαφορετικά θα συχνάζαμε σε κηδείες αγνώστων ή σε gala, κι όχι σε rock bars. Υπήρξαν πολλές δυσκολίες που θα ήταν αρκετές για να διαλύσουν πολλές μπάντες με το “καλημέρα”. Εμείς απλά κλείνουμε το μάτι στον καθρέφτη, συνεχίζουμε, και μας εμπνέει οποιοσδήποτε δρα με αυτόν τον τρόπο. Δεν κατηγορούμε όσους τα παρατάνε — απλά αποδεικνύονται πολύ normal για να ακολουθήσουν το rock ’n’ roll μονοπάτι…
Μία επίσης μεγάλη πρόκληση είναι το οικονομικό, καθώς υπάρχει γενική ανησυχία σε όλο τον κόσμο – πόσο μάλλον σε μουσικούς που τους παίρνει αρκετά χρόνια μέχρι να πληρωθούν για αυτό που κάνουν. Είμαστε σπόροι της εργατικής τάξης και δεν μπορούμε να κακολογήσουμε κανέναν που δεν μπορεί να συνεχίσει επειδή έχει άδειο στομάχι. Μόνο respect μπορούμε να δώσουμε σε όποια μπάντα συνεχίζει, κόντρα σε κάθε αντιξοότητα.
Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε όσους θα σας δουν για πρώτη φορά στο New Long Fest;
Το φεστιβάλ είναι μια μούτζα στη μάπα όσων γκρινιάζουν για έλλειψη νέας μουσικής. Και με την εμφάνισή μας, θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε το κενό και του πιο γκρινιάρη rocker. Ελάτε να σας παρασύρουμε. LONG LIVE ROCK ’N’ ROLL!
