Το Gagarin, αν και αγαπημένο μας venue, δεν μας έχει συνηθίσει σε post-punk ήχους. Το περασμένο Σάββατο, όμως, μας επιφύλασσε ένα δυνατό double bill με headliners της βραδιάς τους The Murder Capital, τους Ιρλανδούς που τον τελευταίο καιρό έχουν κάνει αίσθηση όσο λίγα συγκροτήματα του είδους και θεωρούνται ήδη μία από τις πιο σημαντικές προσθήκες της post-punk σκηνής.
Ανταπόκριση: Αρετή Αποστόλου / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου
Τη βραδιά άνοιξαν οι Warmduscher, ένα πρότζεκτ (πιο πολύ έτσι θα το χαρακτήριζα, παρά μπάντα) από τη Βρετανία, το οποίο ξεκίνησε ως κάτι πειραματικό από μια συνάντηση μελών από διάφορες μπάντες. Αυτό που ξεκίνησε ως κάτι πειραματικό, θα έλεγα ότι συνεχίστηκε μέχρι και σήμερα ακριβώς έτσι. Ο ήχος τους έχει ενδιαφέρον, είναι ένα κράμα από – υπερβολικά – πολλά είδη, όπως η jazz, η afro, έως και η house, οπότε κυριολεκτικά δεν ξέρεις τι σε περιμένει μέσα σε ένα κομμάτι.
Οι εναλλαγές είναι πολλές, και αν σου αρέσει κάτι τέτοιο, τότε σίγουρα αξίζει να τους τσεκάρεις. Με κάποιες παραφωνίες στον ήχο σε ορισμένα σημεία και, δυστυχώς, ελάχιστο κόσμο σε όλο τους το set, έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν, καταφέρνοντας να πάρουν μαζί τους μια μερίδα του κόσμου σε κάποια κομμάτια. Το set τους περιελάμβανε αρκετά κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο, “Too Cold To Hold”, όπως το ομώνυμο, το “Staying Alive” και το “Out Of Body”.
Η σκηνή προετοιμάστηκε για να υποδεχτούμε τους The Murder Capital, και ενώ όλα στο σκηνικό άλλαξαν, το μόνο που παρέμεινε στο background ήταν η σημαία της Παλαιστίνης. Η μπάντα μας καλησπέρισε με το “The Fall”, από την τελευταία τους κυκλοφορία “Blindness”. Η αλήθεια είναι ότι δεν θεωρώ αυτό το album την καλύτερη τους στιγμή μέχρι σήμερα, αλλά σίγουρα βρίσκονται σε ένα σημείο καμπής: ανοίγουν τις συναυλίες των Pearl Jam, θα παίξουν με Nick Cave & The Bad Seeds, οπότε μικρή σημασία έχει. Άλλωστε, στη δισκογραφία τους έχουν πολλά δυνατά κομμάτια που αβαντάρονται στα lives, όπως είδαμε και το Σάββατο, επομένως σίγουρα έχει μεγαλύτερη σημασία ότι η μουσική τους ακούγεται πια σε πλήθος κόσμου.
Η βραδιά συνεχίστηκε με ένα από τα μεγαλύτερα bangers της μπάντας, το “More Is Less”, με τον κόσμο να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα και να έχει ζεσταθεί ήδη, αποδεικνύοντας ότι υπήρχε μεγάλη προσμονή για την εμφάνιση τους. Όπως ήταν λογικό, την τιμητική του είχε το “Blindness”, στο οποίο επέστρεψαν με το “Death Of A Giant”. Πολύ νωρίς στο live, ο James, ο frontman, σταμάτησε για λίγο τη ροή για να μας μιλήσει για την παραμονή της σημαίας της Παλαιστίνης στη σκηνή. «Αυτή η σημαία θα βρίσκεται εδώ για όσο χρειάζεται, μέχρι να σταματήσει αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή», είπε, κάνοντας ένα statement που σε βάζει στη διαδικασία να αναρωτηθείς αν οι καλλιτέχνες που ανεβαίνουν στις σκηνές μπορούν (ή πρέπει) να κάνουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα στον κόσμο αυτή την περίοδο. Μάλλον, όχι.
Και ενώ όλοι μας γινόμασταν μάρτυρες μιας πολύ δεμένης μπάντας, με άψογο ήχο και τρομερή ενέργεια πάνω στη σκηνή, έπαιξε το “Heart In The Hole”, ένα από τα κομμάτια που τους καθιέρωσαν, και όχι άδικα. Η φωνή του James ήταν καταπληκτική, καλύτερη και από τις ηχογραφήσεις θα τολμήσω να πω, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει σε κάθε post-punk live που σέβεται τον εαυτό του. Στα μισά του set ο ρυθμός πλέον ήταν καταιγιστικός, με μοναδική παραφωνία κάποιον από το κοινό, που το βρήκε καταπληκτική ιδέα να πετάξει ένα μισοάδειο ποτηράκι μπύρας στον James, και τον ίδιο να εκνευρίζεται, προφανώς. Εκτός από την παρουσία του “Blindness” που ήταν ισχυρή και έλαβε πολύ θερμή υποδοχή από τον κόσμο (“A Distant Life”, “That Feeling”, “Moonshot”, “Swallow”, “Can’t Pretend To Know”, “Love Of Country”), φυσικά ακούσαμε και δύο ακόμα κομματάρες από το πιο σημαντικό – στα δικά μου αυτιά – album της καριέρας τους, το “When I Have Fears”, το “Feeling Fades” με το πoρωτικό και επαναλαμβανόμενο “We flow together…” και το “Don’t Cling To Life”.
Η μπάντα επέστρεψε και για encore, αν και ήταν λειψό, αφού ακούσαμε ένα μόνο από τα δύο κομμάτια που ήταν προγραμματισμένο να παίξουν, σύμφωνα και με τον James, το “Ethel”. Αν και το τέλος ήταν λιγάκι απότομο και ξαφνικό, δεν μείωσε καθόλου την εμπειρία του live. Οι The Murder Capital ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα, εκρηκτικοί και παρόντες, επίκαιροι και από ό,τι φαίνεται σε μεγάλη φόρμα. Μετά από εμφανίσεις σε τεράστιες σκηνές όπως η Coachella, το Glastonbury και το Rock En Seine, the only way is up για τους Ιρλανδούς.
