Μέσα στον τεράστιο συναυλιακό καλοκαιρινό χάρτη, το διπλό gig των αγαπημένων μας Jesus & Mary Chain ήταν ένα άχαστο guilty pleasure για πολλούς, αλλά και ένα αμφίβολο στοίχημα, καθώς οι Jim και William Reid είναι επιρρεπείς σε αναποδιές και κακά κέφια κατά τη διάρκεια (και όχι μόνο) των live sets τους — μια σχεδόν trademark συνθήκη που, δυστυχώς, τους ακολουθεί από τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους, παρά την επιτυχία και την επίδραση της μουσικής τους. Ευτυχώς, αυτή τη φορά τα πάντα ήταν υπέρ του καταναλωτή και η βραδιά κύλησε υπέροχα, ξεπερνώντας κατά πολύ τις προσδοκίες μας. Μαζί τους ήταν και οι δικοί μας Deaf Radio, που πήραν εκτάκτως τη θέση των Echo Tides ως support group.
Ανταπόκριση: Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Δημήτρης Δαλακλής
Δεν είναι πως οι Deaf Radio δεν τα κατάφεραν — ίσα-ίσα που κατέκτησαν τη σκηνή του venue από την πρώτη νότα. Αυτό όμως το QOTSA-meets-Royal Blood-meets-Muse ψιλοκομέρσιαλ heavy rock πράγμα στον ήχο τους μάλλον δεν έκανε το απαραίτητο γκελ στο, ούτως ή άλλως, ταγμένο στο headline group κοινό της βραδιάς. Παρ’ όλ’ αυτά, η σκηνική τους παρουσία, ο ήχος τους και η γενική τους διάθεση έδειχναν πως δεν τους λείπει απολύτως τίποτα για να κάνουν σουξέ στα σχετικά με το είδος που υπηρετούν ακροατήρια.
Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο πως τους Deaf Radio τους κυνηγούσε για καιρό το hype του “next big –local– thing” και η φήμη για τα εκρηκτικά τους live shows. Όπως και να έχει, τα παιδιά τα έδωσαν όλα, παρουσιάζοντάς μας και κάποια νέα κομμάτια απ’ το νέο –τέταρτο κατά σειρά– άλμπουμ που ετοιμάζουν, και κέρδισαν εν τέλει το ζεστό χειροκρότημα, συνοδεύοντας ευχάριστα τις πρώτες –αναγκαίες– δροσερές μας μπύρες.
Με το venue σιγά-σιγά να γεμίζει (αν και όχι ασφυκτικά) και κάμποσους τεχνικούς επί σκηνής να τσεκάρουν τις τελευταίες λεπτομέρειες, τα πάντα ήταν σχεδόν έτοιμα για μια ακόμη εμφάνιση των αγαπημένων μας Σκωτσέζων επί ελληνικού εδάφους. Χωρίς πραγματικά να ξέρουμε τι μας περιμένει, η αγωνία και οι φιλοδοξίες μας ήταν μεγάλες, καθώς είχαμε πολλά χρόνια να παρακολουθήσουμε το γκρουπ σε κλειστό χώρο, εκτός φεστιβάλ και με full set.
Με το που πήραν θέσεις τα αδέρφια Reid και οι συνεργάτες τους, το “Jamcod” ήταν το κομμάτι που έκανε την αρχή μιας, τελικά, σπουδαίας συναυλιακής νύχτας (και ελπίζουμε διημέρου), καθώς η ενέργεια των Jesus & Mary Chain επί σκηνής ήταν πραγματικά φαινομενική. Συνθήκη από μόνη της παράδοξη, καθώς το ζύγι μεταξύ coolness και βαρεμάρας στα shows τους έγερνε συνήθως προς τη λάθος μεριά. Δεν ξέρουμε αν έφταιγε το προ ημερών φιάσκο στο Forever Now (οι αναποδιές που λέγαμε: τεχνικά θέματα που οδήγησαν σε μικρό σετ), πάντως στα μέρη μας το γκρουπ ήρθε με όρεξη να τα σπάσει — με την καλή έννοια, ευτυχώς.
Με ένα εξαιρετικό setlist και σύμμαχο τον καλό ήχο (και ίσως όχι τόσο τα air condition), οι Σκωτσέζοι μάς έβαλαν απευθείας σε ένα ατελείωτο hit-after-hit vibe, που δεν έπαψε μέχρι το κολασμένο κλείσιμο με μια επική εκδοχή του “Reverence”. Ακούστηκαν, μεταξύ άλλων, τα “Far Gone & Out” (σπουδαίο το hey, hey, hey singalong εδώ), “April Skies”, “Happy When It Rains”, “Just Like Honey”, “Some Candy Talking”, το σπουδαίο “Sidewalking”, αλλά και το “Cracking Up”, που κάπου φάνηκε πως το ‘χασαν ρυθμικά — αλλά δε βαριέσαι, το rock ‘n’ roll τα ‘χει και αυτά.
Οι Jesus & Mary Chain κατάφεραν επιτέλους να δώσουν το show που τους/μας αξίζει. Χωρίς παρατράγουδα και backstage μουρμούρες, η τελευταία εμφάνιση των Σκωτσέζων στην πόλη μας ήταν, μάλλον, και η καλύτερή τους. Ένα από τα συναυλιακά highlights της φετινής σεζόν τελικά — χωρίς ίχνος υπερβολής. Οι αδερφοί Reid είναι ωραίοι τύποι όταν το θέλουν, τελικά.
