Οι The Gathering επέστρεψαν στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου, με την Anneke van Giersbergen και την κλασική σύνθεση της μπάντας, στο πλαίσιο της επετειακής περιοδείας για τα 30 χρόνια του Mandylion. Το Floyd ήταν γεμάτο και από τα πρώτα λεπτά φάνηκε ότι η βραδιά δεν θα ήταν απλώς μια αναπαράσταση του άλμπουμ. Το set πέρασε από ολόκληρη την περίοδο της Anneke στους The Gathering, από το Mandylion και το Nighttime Birds μέχρι τα How to Measure a Planet?, If Then Else, Souvenirs και Home. Έτσι, η συναυλία δεν έμεινε σε μία μόνο εποχή, αλλά έδειξε τις διαφορετικές κατευθύνσεις που πήρε η μπάντα μέσα στα χρόνια.
Ανταπόκριση: Άρης Ζαρκαδάκης / Φωτογραφίες: Ηλίας Σταθόπουλος
Και αυτό ήταν ένα από τα πιο δυνατά σημεία της εμφάνισης. Οι The Gathering δεν έπαιξαν το παλιό υλικό σαν μια μπάντα που προσπαθεί να ξαναζήσει το 1995. Υπήρχε η εμπειρία στον τρόπο που δούλεψαν τις δυναμικές των τραγουδιών, με τα πιο έντονα σημεία να έχουν δύναμη και όγκο και τα πιο ατμοσφαιρικά να αφήνουν χώρο στις μελωδίες και στη φωνή. Το Mandylion ήταν φυσικά το σημείο αναφοράς της βραδιάς. Τα τραγούδια του έχουν πλέον αποκτήσει τη δική τους ζωή και στο Floyd αυτό φάνηκε ξεκάθαρα. Ο κόσμος δεν τα αντιμετώπισε σαν απλά κομμάτια ενός άλμπουμ τριάντα ετών. Τα ήξερε απ’ έξω, από τους στίχους και τις μελωδίες μέχρι τις μικρότερες αλλαγές μέσα στα τραγούδια, και σε αρκετές στιγμές οι φωνές του κοινού συμπλήρωναν εκείνες της μπάντας.
Η Anneke van Giersbergen ήταν ο βασικός συνδετικός κρίκος ολόκληρης της εμφάνισης. Η φωνή της έχει αλλάξει φυσιολογικά μέσα στα χρόνια, χωρίς να έχει χάσει το χαρακτηριστικό της χρώμα. Στα πιο δυναμικά σημεία είχε την ένταση που χρειαζόταν, ενώ στα πιο ήσυχα τραγούδια κράτησε τις ερμηνείες της μακριά από υπερβολές. Κυρίως, δεν προσπάθησε να τραγουδήσει όπως το 1995. Ερμήνευσε αυτά τα τραγούδια σήμερα, με τη φωνή και την εμπειρία που έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια.
Και κάπου εδώ βρίσκεται και το ενδιαφέρον αυτής της επανένωσης. Δεν ήταν μόνο η ευκαιρία να δούμε ξανά αυτούς τους μουσικούς μαζί στη σκηνή. Ήταν και μια καλή ευκαιρία να δούμε πώς στέκεται σήμερα αυτή η μουσική. Και η απάντηση ήταν αρκετά ξεκάθαρη: στέκεται μια χαρά. Η νοσταλγία ήταν φυσικά έντονη μέσα στην αίθουσα. Για αρκετούς από όσους βρέθηκαν στο Floyd, αυτά τα τραγούδια συνδέονται με μια πολύ συγκεκριμένη περίοδο της ζωής τους. Οι The Gathering, όμως, δεν χρειάστηκε να βασιστούν σε αυτό. Έπαιξαν το υλικό τους και άφησαν το κοινό να δώσει στη βραδιά τη δική του σημασία.
Παράλληλα, το set είχε σωστή ροή. Δεν υπήρχαν κοιλιές ούτε η αίσθηση ότι η συναυλία τραβούσε χωρίς λόγο. Οι διαφορετικές περίοδοι της μπάντας λειτουργούσαν σαν φυσικές αλλαγές κατεύθυνσης και κρατούσαν το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Αυτό είχε σημασία, γιατί ένα τέτοιο anniversary show θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει σε μια απλή άσκηση νοσταλγίας.
Τελικά, αυτό που έκανε τη συγκεκριμένη εμφάνιση να λειτουργήσει ήταν ότι οι The Gathering δεν προσπάθησαν να παρουσιάσουν το παρελθόν σαν κάτι που πρέπει να αναπαραχθεί πιστά. Το Mandylion, τριάντα χρόνια μετά, εξακολουθεί να λειτουργεί επειδή είναι ένα εκπληκτικό album. Και το γεμάτο Floyd, με τον κόσμο να γνωρίζει σχεδόν κάθε λέξη, ήταν μάλλον η καλύτερη απόδειξη.
