Οι The Devil Wears Prada είναι από εκείνες τις μπάντες που άνθισαν μέσα στη χρυσή εποχή του metalcore των 00’s, κουβαλώντας από νωρίς τη φήμη των πιο ανήσυχων μαθητών της τάξης. Στην πορεία όπως, “αλλαξοπίστησαν” ακολουθώντας το μονοπάτι που πρώτοι χάραξαν οι Bring Me the Horizon, αφήνοντας πίσω τους την κάφρικη, σχεδόν χαοτική εποχή του “Plagues”. Παρ’ όλα αυτά, η εξέλιξή τους υπήρξε αξιοθαύμαστη. Κατάφεραν να μεταφράσουν το θυμό σε ωριμότητα, χωρίς να χάσουν την ψυχή τους. Δίσκοι όπως το “TransitBlues” και το “Color Decay” σήμαναν τη δεύτερη, πιο πειραματική περίοδό τους, όπου η ένταση βρήκε νόημα μέσα από τη μελωδία. Φέτος, λοιπόν, οι Αμερικανοί επιστρέφουν και γιορτάζουν τα 20 τους χρόνια στη σκηνή με το ένατο album τους, “Flowers”.
Μουσικά, ο δίσκος συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο προκάτοχός του, μόνο που αυτή τη φορά ο ήλιος διαπερνά τα σύννεφα περισσότερο. Το λουλουδάτο εξώφυλλο δεν είναι τυχαίο, αφού φέρνει μαζί του μια πιο φωτεινή, σχεδόν αισιόδοξη διάθεση. Η σχετική μαυρίλα παραμένει, μα είναι πιο στοχαστική και λιγότερο αποπνικτική. Οι Prada χρησιμοποιούν χαρούμενους ήχους για να κατευνάσουν τον πόνο, όπως αναφέρουν και οι ίδιοι. Οι κιθάρες και τα πλήκτρα μπλέκουν όμορφα, τα refrains μένουν στο μυαλό, ενώ τα καθαρά φωνητικά τα οποία υπερτερούν ξανά, ακούγονται πιο ειλικρινή από ποτέ.
Το album ανοίγει με ένα σύντομο πιανιστικό intro που λειτουργεί σαν ανάσα πριν τη θύελλα του “Where the Flowers Never Grow”. Ένα κομμάτι με pop αέρα, που φέρνει στο νου έντονα τους “καινούργιους” Bring Me theHorizon. Η γλυκόπικρή του γεύση υπενθυμίζει πως όσο όμορφα κι αν δείχνουν τα πράγματα απ’ έξω, πάντα υπάρχει ένα μέρος μέσα μας όπου τα λουλούδια δεν ανθίζουν. Εξαιρετική επιλογή για single, αφού προετοιμάζει άψογα το έδαφος για όσα έπονται. Το “Everybody Knows” συνεχίζει σε παρόμοιο ύφος, προσθέτοντας όμως περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία, ενώ το “For You” ξεγελά με τον σχεδόν γλυκανάλατο χαρακτήρα του, μέχρι που ένα αναπάντεχο break το μεταμορφώνει ολοκληρωτικά. Το πρώτο μισό κλείνει με το εκρηκτικό δίδυμο “All Out” και “Ritual”, με το πρώτο να αποτελεί ίσως την πιο βαριά στιγμή του δίσκου.
Στο δεύτερο μισό, οι Prada συνεχίζουν στο ίδιο μονοπάτι, αλλά με διαφορετικά χρώματα. Το “When You’re Gone” θυμίζει στιγμές από Architects, ενώ το “The Silence” φλερτάρει με ένα σχεδόν post punk πνεύμα. Το “Wave” ξεχωρίζει για τη συναισθηματική του φόρτιση – το δεύτερο single του album που μοιάζει να σε αποχαιρετά χωρίς να θέλει πραγματικά να φύγει.
Συνολικά, το “Flowers” είναι ο ήχος μιας μπάντας που έχει αποδεχτεί τον κύκλο της ζωής της, χωρίς να παραιτείται από την ομορφιά. Ένα λουλούδι που βρίσκει τον τρόπο να μεγαλώσει μέσα στο σκοτάδι. Μπορεί να μην συγκαταλέγεται στις κορυφαίες στιγμές των The Devil Wears Prada, αλλά σε καμία περίπτωση δεν σε αφήνει ασυγκίνητο.
