«Αυτό είναι το τέλος κάθε τραγουδιού». Πώς αντιμετωπίζει ο άνθρωπος το τέλος της γραμμής; Με ποιον τρόπο αντιδρά στην κατάληξη μιας καριέρας, μιας σχέσης, ακόμα και της ίδιας της ζωής; Ο Robert Smith αποφάσισε, 16 χρόνια μετά από την τελευταία τους κυκλοφορία, να ενεργοποιήσει στουντιακά το μουσικό του όχημα, για να καταπιαστεί με αυτό ακριβώς το αντικείμενο. O 65άρης πλέον rock star βλέπει σαφώς την ολοκλήρωση της διαδρομής του να πλησιάζει, και μεταφέρει σε μουσική και στιχουργική έκφραση τον προβληματισμό του για την εξέλιξη του αγοριού που ξεκίνησε τους Cure, πίσω στο 1976, με τα όνειρα και τις ανησυχίες του, σε αυτό που είναι σήμερα.
Από τα πρώτα δύο single, δηλαδή το όμορφο αλλά και μελαγχολικό “Alone” και το πιο ρυθμικό “A Fragile Thing”, έγινε φανερό πως η μπάντα δεν προσπαθεί να γίνει και πάλι “relevant” ακολουθώντας την pop τεχνοτροπία της εποχής, αλλά αντίθετα έρχεται, με πλήρη αποδοχή της ηλικίας της, να εκφράσει τον κόσμο της νιότης που χάθηκε. Η αλήθεια είναι πως η γενικότερη ατμόσφαιρα της συλλογής βασίζεται σε αιθέριες μελαγχολικές μελωδίες, συνεπικουρούμενες από την εξαιρετική παραγωγή. Λίγα είναι τα σημεία που το υλικό «δαγκώνει», όπως το ηλεκτρισμένο “Drone:Nodrone”, στο οποίο το έντονα fuzzαρισμένο μπάσο του Simon Gallup ξεσηκώνει τον post – punk εαυτό μας, ενώ το “Warsong” δίνει έναν shoegaze χαρακτήρα στον περιπετειώδη χωρισμό που περιγράφει.
Η διακριτικότερη παρουσία, όμως, των riffs δεν σημαίνει πως το album πελαγοδρομεί χωρίς προορισμό. Η μουσική του πρόταση είναι σαφής. Η ρυθμική μελωδία του “All I Ever Am” οδηγεί τον ακροατή να αναρωτηθεί μαζί με τον Smith κατά πόσο ζει ολοκληρωτικά στο παρόν, ή είναι καταδικασμένος να αναλώνεται στην αναπόληση. Το δε “I Can Never Say Goodbye”, εμπνευσμένο από τον θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, περιγράφει – με άπλετη μουσική ομορφιά – τη δυσκολία της ευαίσθητης ψυχής στον κάθε αποχαιρετισμό με πράγματα που ορίζουν την ύπαρξή της.
Το φινάλε έρχεται με το δεκάλεπτο σπαρακτικό έπος “Endsong”, και την ερώτηση «τι απέγινε εκείνο το αγόρι που είχε τον κόσμο δικό του και έμεινε, στο τέλος των τραγουδιών, να κρατάει το τίποτα;».
Η απάντηση που δίνει το 14o album των Cure στην ερώτηση στην αρχή του κειμένου, είναι με απόγνωση, με οργή, με θλίψη, αλλά και με το απόσταγμα ψυχικού πλούτου που μόνο η πορεία μέσα από τις δεκαετίες προσφέρει.
