Μετά από σχεδόν μια δεκαπενταετία οι Charlatans επέστρεψαν στο αθηναϊκό τους κοινό με μια εμφάνιση που σε γενικές γραμμές άφησε θετικό αποτύπωμα σε ένα γεμάτο events σαββατόβραδο. Οι βρετανοί, κομμάτι και αυτοί μιας φουρνιάς καλλιτεχνών που μπορούν να καυχιούνται πως υπήρξαν ανάμεσα στους στυλοβάτες της Madchester σκηνής, μας χάρισαν ένα best of από την σαραντάχρονη πια πορεία τους στη δισκογραφία.
Ανταπόκριση: Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (πλήρες photostory)

Με τον Tim Burgess ντυμένο στα λευκά ως κεντρική φιγούρα, οι Charlatans μας πήγαν για αρχή πίσω στα περίφημα 90’s, με τα “Weirdo”, “North Country Boy” και “Telling Stories” να ανοίγουν το πολλά υποσχόμενο set τους. Παρά την όρεξη του group και το θετικό feedback από το 40-something κοινό όμως, ήταν φανερό πως υπήρχαν και αρκετά προβλήματα στον ήχο. Αρκετά από τα κομμάτια τους έχαναν το λαμπερό τους ρυθμικό status, με αποτέλεσμα να βυθίζονται ανάμεσα τους και οι ίδιοι οι μουσικοί. Παρά τις δυσκολίες όμως, η μπάντα κατάφερε να αντιδράσει με επαγγελματισμό, χωρίς να κοστίσει στο setlist και το γενικότερο feelgood vibe της βραδιάς. Ακούστηκαν τα “Just When You’re Thinking Things Over”, “Toothache”, “How High”, “One To Another”, αλλά και αρκετά τραγούδια από το πανέμορφο We Are Love του ’25, με τη μελωδία και το ρεφρέν του ομώνυμου track να φορτίζουν θετικά το venue.

Οι Charlatans παρά τις δύσκολες στιγμές τους (έχουν χάσει δύο ιδρυτικά μέλη τους) εξακολουθούν να δισκογραφούν τακτικά, χαρίζοντας μας κατά καιρούς όμορφες δουλειές και ακόμη πιο όμορφα singles τα οποία στέκονται μια χαρά δίπλα στις παλαιότερες επιτυχίες τους αποδεικνύοντας πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια αρπαχτή ενός brit pop revival, αλλά με μια ουσιαστική καλλιτεχνική πορεία. Όσο και αν έχει περάσει πλέον η μπογιά τους από το mainstream παιχνίδι, η επίσκεψη τους στη Αθήνα απέδειξε πως οι φίλοι τους δεν τους ξέχασαν. Ίσα ίσα. Θα βρίσκονται πάντα εκεί για να χορεύουν, να πίνουν τα ποτά τους (δυστυχώς, παρέα με τσιγάρο σε αρκετές περιπτώσεις) και να μεγαλώνουν παρέα με το “The Only One I Know”. Χαλάλι τους.

