Το ‘Bonfire Of The Vanities’ που έλαβε χώρα το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου, αποδείχθηκε ένα πετυχημένο εγχείρημα, παρά το φαινομενικά ετερόκλητο lineup: Dephosphorus, Sadhus (The Smoking Community), Sun Of Nothing. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα, με την ουρά έξω από το ΑΝ Club να ξεπερνάει τη γωνία από τη κοσμοσυρροή. Άρπαξα κι εγώ μια μπύρα και στήθηκα υπομονετικά. Λίγο το κουβεντολόΪ με φίλους και γνωστούς, κάνα τσιγάρο να περάσει η ώρα, μπήκαμε τελικά. Χαλάλι η αναμονή!
Ανταπόκριση: Ζακ Ανανιάδης / featured image by Spiro Stergiou
Οι Dephosphorus είχαν ήδη ξεκινήσει το σετ τους και η ενέργεια ήταν διάχυτη στο τιγκαρισμένο ΑΝ. Το ελληνόφωνο Death/Black/Grind ιδίωμά τους είχε πλημμυρίσει τον τοπικό χωροχρόνο, δημιουργώντας ένα στιγμιαίο pocket-universe, μια τοπική φυσαλίδα ξεκομμένη από τον έξω κόσμο, με τους παρεβρισκόμενους εγκλωβισμένους στο βαρυτικό πεδίο της μπάντας. Κιθάρα και μπάσο έσειαν την δομή της πραγματικότητας, με τον ντράμερ να διαπρέπει στα ultra-fast blastbeats (και όχι μόνο) πλησιάζοντας τη ταχύτητα του φωτός, ενώ ο Πάνος ξόρκιζε από το μικρόφωνο κοσμικούς δαίμονες. Το κουαρτέτο έπαιξε αρκετά κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ Planetoktonos, με το ‘Χλωμές Φλέβες’ να ξεχωρίζει (για τα γούστα μου). Στο τέλος της εμφάνισής τους ανέβηκε ο Σταύρος απο τους Sadhus (The Smoking Community) και παρέα με τον Πάνο είπαν το ‘Get It Off’ από Disfear, με τον προτζέκτορα να προβάλει επί σκηνής φωτογραφίες του αδικοχαμένου Tomas Lindberg. Πολύ θερμό το χειροκρότημα του κόσμου, με τη μπάντα να ανταποδίδει τις ευχαριστίες της και με την αναμονή για τη συνέχεια εμφανής.
Στο άκουσμα του ‘Always Look On The Bright Side Of Life’ από Monty Python, οι Sadhus (The Smoking Community) ανέβηκαν στη σκηνή υπό έντονες επευφημίες του κοινού και την γνώριμη συννεφιασμένη ατμόσφαιρα από το αγαπημένο χόμπι της… καπνο-κοινότητας. Από τις πρώτες νότες τα παιδιά σε βάζουν στο Sludge/Doom trip τους και σε κρατάνε αλυσοδεμένο από τ’ αυτιά μέχρι το τέλος. Το ‘Colombian Boat Blues’ παραμένει αγαπημένο κομμάτι, με τον κόσμο να το επαληθεύει και να χτυπιέται αλύπητα. Οι εμφανίσεις τους είναι πλέον εγγύηση. Τα παιδιά δίνουν τη ψυχή τους σε κάθε λάϊβ, με το κάθε μέλος να υπερβαίνει τον ρόλο του, παίζοντας παθιασμένα. What you see is what you get… Έχουν μια αυθεντικότητα που δεν κρύβεται. Αυτό φαίνεται κι από τα χαμόγελα της μπάντας που δείχνει να το διασκεδάζει επί σκηνής, καθώς και τις αλεπάλληλες ευχαριστίες του Σταύρου προς τον κόσμο.
Με το schedule της συναυλίας να έχει “καβαλήσει” οι θορυβοποιοί Sun Of Nothing βγήκαν λίγο πριν τις 12. Μια ζοφερή ζεστασιά απλώθηκε στο ΑΝ από το πρώτο κομμάτι, τα σκισμένα φωνητικά του Ηλία σε απόλυτη (δυσ)αρμονία με την χαμηλοκουρδισμένη κιθάρα του Γιάννη Π. έδιναν το στίγμα της μπάντας, ενώ το μπάσο παρέα με τα τύμπανα συμπλήρωναν το βαρύ ηχητικό τοπίο. Ακούστηκαν κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ Maze, αλλά και παλιότερα γκρέητεστ χίτς. “Είστε καλά ρε;” ρωτούσε κάθε τόσο τον κόσμο ο λιγομίλητος Ηλίας με τη μπύρα στο χέρι προτού αρχίσει να τσακώνεται με τα μπροστινά monitor της σκηνής. Κάθε κομμάτι τους κι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Το Black/Post-Metal ύφος εναλλασόταν σε Sludge & Noise αδιάκοπα και αβίαστα, ενώ η μπάντα γκρούβαρε λιτά και απέριττα στους παλμούς της. Να προσθέσω πως η “μεταγραφή” του Μάνθου Στεργίου (Calyces, Lunatic Medlar, ex-Tardive Dyskinesia) στο μπάσο και τα δεύτερα φωνητικά έδωσε bonus points. Για το τέλος μας επιφύλαξαν το ‘The Prisons You Create’ απο το μακρινό 2007.
Τρείς μπάντες, τρείς εκφάνσεις, ένα κοινό σημείο αναφοράς για τον local σκληρό ήχο. Διαφορετικές πορείες μεν αλλά με κομβικό σταθμό την βραδιά αυτή. Να νιώθουν τυχεροί όσοι περευρέθησαν σ’ αυτό το ιδιαίτερο μουσικό event, ένα στιγμιότυπο μονάδικό, όπως πρέπει δηλαδή να είναι κάθε λάϊβ που σέβεται τον εαυτό του. Τέτοια σκηνικά καλούνται να λειτουργήσουν ως blueprint για ανάλογες μελλοντικές δράσεις.
