Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο An Club (Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου), οι Sun of Nothing, μέσω του frontman τους, Ηλία Αποστολάκη, φιλοξενούνται στο rockinathens.gr, για μία συζήτηση με τον Άρη Ζαρκαδάκη.
Οι Sun Of Nothing υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια, αλλά ποτέ δεν λειτούργησαν με τη λογική της συνεχούς και αδιάλειπτης παρουσίας. Πώς αντιλαμβάνεστε σήμερα τη διαδρομή σας μέσα στον χρόνο και στο ελληνικό underground;
Ήμασταν σχεδόν 20 όταν άρχισε όλο αυτό. Φτάσαμε αισίως τα 45. Είναι πολλά τα χρόνια αν μη τι άλλο, θα κρατήσουμε τα άλμπουμ μας, τις συναυλίες μας, τον κόσμο που έχουμε γνωρίσει. Ήταν στάσιμα χρόνια εκείνα τότε. Θεωρώ ότι βάλαμε ένα λιθαράκι και μεις, μέσα σε αυτό το οικοδόμημα. Πες το underground αν θες, πες το στάση ζωής, πες το δημιουργία. Δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία οι λέξεις, όσο το να μπορείς να κάνεις κάτι που αγαπάς σε -πολλές φορές- αντίξοες συνθήκες.
Η μουσική σας κινείται ανάμεσα σε black metal, sludge, doom και post φόρμες, χωρίς να «κλειδώνει» σε κάποιο είδος. Αυτό είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής ή απλώς ο πιο ειλικρινής τρόπος να εκφραστείτε;
Από την αρχή της μπάντας, ποτέ δεν είπαμε θα παίξουμε αυτό ή εκείνο. Παίζαμε και παίζουμε σύμφωνα με αυτό που βγαίνει από μέσα μας.
Το πρόσφατο υλικό σας δίνει μεγάλη έμφαση στην ατμόσφαιρα και στη διάρκεια. Τι ρόλο παίζει ο χρόνος —και η υπομονή του ακροατή— στη μουσική των Sun Of Nothing;
Πρώτα από όλα πρέπει να είμαστε εμείς εντάξει με αυτό που βγάζουμε. Το μετέπειτα δηλαδή, η αντιμετώπιση από το κοινό, είναι δικό του παιχνίδι αυτό. Μπορεί ο επόμενος δίσκος να είναι πιο άμεσος. Δεν βάζουμε όρια στο τι θα παίξουμε.
Υπάρχει μια έντονη εσωστρέφεια στον ήχο σας, σχεδόν ασφυκτική σε σημεία. Αντλείτε περισσότερο έμπνευση από προσωπικές καταστάσεις ή από πιο αφηρημένες έννοιες;
Προσωπικό κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι αφηρημένες έννοιες μου θυμίζουν κάτι αφηρημένα έργα ζωγραφικής, επειδή ο δημιουργός δεν ξέρει να ζωγραφίζει.
Μετά από χρόνια, δείχνετε να επιστρέφετε πιο ενεργά στη σκηνή. Τι άλλαξε εσωτερικά στη μπάντα και νιώσατε ότι «τώρα έχει νόημα»;
Δεν νομίζω ότι είναι θέμα του ‘τώρα έχει νόημα’. Νόημα μπορεί να είχε πριν 15 χρόνια και τώρα. Ή μπορεί να μην είχε καν νόημα πριν 15 χρόνια ή τώρα. Προσωπικά δεν ξέρω ούτε καν μια νότα μουσικής. Δεν θέλω να κάνω διαφήμιση αλλά θα εξηγήσω πού το πάω. Ασχολούμαι με τη ζωγραφική, όταν τελειώνω κάτι που έχω φτιάξει, αισθάνεσαι ότι το κατάφερες. Έτσι λογικά για μένα και οι μουσικοί αισθάνονται, πιστεύω, αυτό το «το κατάφερα, το έκανα». Αυτό το «το κατάφερα» είναι το καύσιμο μάλλον, που σου επιτρέπει να συνεχίζεις αυτό που κάνεις. Είτε πιο ενεργά κάποιες φορές, είτε όχι.
Ο τρόπος που χτίζετε τα κομμάτια σας μοιάζει περισσότερο με διαδικασία εξέλιξης παρά με κλασικό songwriting. Πώς γεννιέται συνήθως ένα κομμάτι των Sun Of Nothing;
Υπάρχουν riffs που παίζονται στις πρόβες. Αυτά τα riffs εξελίσσονται μέσα από το τζαμάρισμα. Λίγο πολύ, έτσι γίνεται πάντα. Υπάρχουν κομμάτια που ταλαιπωρήθηκαν για να γίνουν, και άλλα όχι.
Στη μουσική σας υπάρχει μια αίσθηση κύκλου και επανάληψης, σαν οι ιδέες να επιστρέφουν μεταμορφωμένες. Σας ενδιαφέρει η έννοια της εξέλιξης μέσα στο ίδιο κομμάτι περισσότερο από την αλλαγή ανάμεσα στα κομμάτια;
Η έννοια της εξέλιξης είναι ένα δυνατό χαρτί, στα όρια της δημιουργίας μάλλον. Γενικότερα μιλώντας ως προς την τέχνη. Νομίζω βέβαια ότι πρέπει να υπάρχουν και σταθερές, να μην γίνει το κομμάτι σούπα, ή να φτάσει στα όρια της γραφικότητας. Νομίζω περισσότερο μας απασχολεί η εξέλιξη στο κομμάτι, παρά π.χ. μια αλλαγή μέσα σε ένα κομμάτι.
Τι είναι πιο σημαντικό για εσάς σε ένα live: η τεχνική ακρίβεια ή η συναισθηματική ένταση της στιγμής;
Προσωπικά ήμουν και είμαι υπέρμαχος του συναισθήματος.
Το live σας στην Αθήνα τον επόμενο μήνα έρχεται σε μια περίοδο όπου η εγχώρια heavy σκηνή δείχνει ιδιαίτερα ζωντανή. Πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση του ελληνικού underground στις μέρες μας;
Θα τα πω απλά. Ξέρω ότι έχουν βγει και υπάρχουν αρκετές νέες και παλιές μπάντες που τραβάνε αυτόν τον δρόμο. Σίγουρα ξέρω κάποιες, κάποιες δεν ξέρω κτλ. Το τι θα μείνει ή θα φύγει συνήθως φαίνεται στο τέλος των κύκλων. Σίγουρα πάντως είμαστε, νομίζω, σε καλύτερη θέση συγκριτικά με παλιά που όλοι έπαιζαν διασκευές Blind Guardian και Metallica. Ή ίσως και όχι.
Αν κάποιος δει τους Sun Of Nothing ζωντανά χωρίς να σας γνωρίζει, ποιο συναίσθημα θα θέλατε να του μείνει φεύγοντας από τον χώρο;
Το μόνο συναίσθημα που θα ήθελα να έχει, είναι αυτό που θα έχει ο ίδιος μέσα από την καρδιά του.
Οι Sun of Nothing εμφανίζονται ζωντανά το Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου, στο An Club, μαζί με τους Sadhus (The Smoking Community) και τους Dephosphorus.
