Είναι αλήθεια, ήμουν ενθουσιασμένος από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η συγκεκριμένη συναυλία, γιατί όχι μόνο αναζητούσα εδώ και καιρό την ευκαιρία να παρακολουθήσω ζωντανά μια μπάντα που με τις κυκλοφορίες της έθεσε εαυτήν ως κορυφαίο εγχώριο εκπρόσωπο του ιδιώματος που υπηρετεί στο εξωτερικό, αλλά και το σχήμα που θα την άνοιγε είχε στο ενεργητικό του μία από τις εγχώριες κυκλοφορίες που είχαν ξεχωρίσει περισσότερο την προηγούμενη χρονιά.
Ανταπόκριση: Σταύρος Γαρεδάκης / Φωτογραφίες: Theo Manolis
Ήταν λίγο μετά τις 9.30 όταν χαμήλωσαν τα φώτα και η προηχογραφημένη μουσική στα ηχεία έδωσε τη θέση της στα πρώτα φωνητικά της Δεσποινίδος Τρίχρωμης, η οποία είχε αναλάβει εκτενέστερα από ό,τι στο Impairment & Disability – όπου συμμετείχε σε δύο κομμάτια – καθήκοντα, σε ρόλο κυρίως τραγουδίστριας για τη συγκεκριμένη εμφάνιση. Τις πρώτες φωνητικές λούπες χωρίς καθυστέρηση ακολούθησαν τα synths του Θωμά A.K.A. METAMAN, που, απουσία ζωντανού rhythm section, ουσιαστικά αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά των εκτελέσεων γύρω από την οποία θα αναπτύσσονταν οι άλλοτε μελωδικές και σπανιότερα πιο θορυβώδεις, αλλά πάντα γλυκόπικρες κι ονειρικές, κιθάρες του Άρη Νικολόπουλου (των My Wet Kalvin) και του Βαγγέλη Κυριακάκη – του οποίου το σακάκι με τις παγιέτες, χωρίς ίχνος ειρωνείας, ανακηρύσσω αδιαμφισβήτητο στυλιστικό highlight της βραδιάς.
Και δίχως ολόκληρο το πλήθος των εκλεκτών συμμετεχόντων στο τελευταίο άλμπουμ τους, η ευφορική, groovy και χορευτική new-wave/synthpop των The Model Spy, για τα περίπου σαράντα λεπτά της διάρκειας του σετ τους, ήταν παραπάνω από αρκετή για να φέρει σε ευδαιμονική κατάσταση το κοινό.
Η προσέλευση του κόσμου στη Death Disco ήταν ικανοποιητική από νωρίς, αλλά ο χώρος ήταν ήδη γεμάτος στις 10μιση, όταν ακούστηκαν από μερίδα του κοινού φωνές που καλούσαν την τραγουδίστρια των Sugar For The Pill να ακολουθήσει τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, που είχαν μόλις ανέβει στη σκηνή, για να παρουσιάσουν και επισήμως ζωντανά – με κάποια καθυστέρηση, αφού είχε κυκλοφορήσει από τις 23 Μαΐου – το εξαιρετικό δεύτερο άλμπουμ τους Luv.
Για την επόμενη μιάμιση ώρα τα αιθέρια φωνητικά της Vana Rose, οι ζαχαρένιες μελωδίες και το πολυεπίπεδο wall of sound από τις λουσμένες στα εφέ κιθάρες των Σπύρου Μητροκώστα και Ηλία Κ., και το στιβαρό – επιβλητικότερο από τις στουντιακές εκτελέσεις – rhythm section των Στέφανου Μανούση στο μπάσο και Κώστα Αθανασόπουλου στα τύμπανα, μας ταξίδεψαν στα shoegaze ηχοτοπία τους, με μια setlist που αποτελούνταν κυρίως από τα δέκα κομμάτια του Luv, διανθισμένη με πέντε επιλογές από το ντεμπούτο τους Wanderlust: το uptempo “Soul Can Wait”, το ονειρικό “Moan of the Thunder”, το “Shiver” με το spooky intro – όπου είναι εμφανέστερες οι πιο post-punk καταβολές του ήχου της μπάντας – και τα «χιτάκια» που δεν θα μπορούσαν να λείπουν, τα singles “Quicksand” και “Falling Back to You”.
Παραλίγο να είχαμε την τύχη να ακούσουμε και κάποια διασκευή λίγο πριν το ρολόι δείξει μεσάνυχτα, αν το κοινό, στην ερώτηση που τέθηκε μετά τις ευχαριστίες που απηύθυνε η μπάντα στους συντελεστές του άλμπουμ, δεν έδειχνε προτίμηση σε μια επανεκτέλεση του “Cherry Blossom”.
Μια βραδιά ενός φορτωμένου συναυλιακά τριημέρου, όπου όσοι επέλεξαν να επενδύσουν σε δύο φορμαρισμένα δισκογραφικά – και, όπως αποδείχθηκε, ζωντανά – σχήματα της εγχώριας ανεξάρτητης σκηνής, δεν υπάρχει περίπτωση να το μετάνιωσαν με την απόδοση που είχαν οι Sugar For The Pill και οι The Model Spy.
