Το death metal είχε την τιμητική του την Κυριακή στο Gagarin 205, με τέσσερα συγκροτήματα που εκπροσωπούν διαφορετικές πλευρές του ήχου να δίνουν το καθένα το δικό του στίγμα. Οι Suffocation παρέα με τους Eternal, Undeath και Ingested ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα χορταστικό συναυλιακό πακέτο, που συνδύασε την εμπειρία των βετεράνων με πιο σύγχρονες εκδοχές του ακραίου ήχου. Με τέσσερις ισοπεδωτικές εμφανίσεις και ελάχιστα περιθώρια για ανάσες, το κοινό είχε μπροστά του μια βραδιά που απαιτούσε αντοχές, αλλά ανταπέδιδε με το παραπάνω. Ένα live εξουθενωτικό με την καλύτερη δυνατή έννοια, που δύσκολα δεν θα καταλήξει ως το καλύτερο death metal line up της φετινής χρονιάς.
Ανταπόκριση: Πάνος Κουτσουράδης / Φωτογραφίες: Ηλίας Σταθόπουλος (πλήρες photostory)
Οι πιτσιρικάδες Eternal άνοιξαν ιδανικά τον χορό με τον στιβαρό oldschool ήχο τους, που έφερνε στον νου Morbid Angel και Possessed. Καλοδουλεμένο σύνολο, με εξαιρετικά φωνητικά, αλλά την παράσταση έκλεψε ο μόλις 19 ετών drummer τους. Με καμιά δεκαριά μπάντες ήδη στο ενεργητικό του, έπαιζε με εντυπωσιακή ταχύτητα και ακρίβεια, ακόμα και όταν του έφυγε η μπαγκέτα δυο φορές από το χέρι. Να σημειωθεί ότι έκανε διπλό set αφού στη συνέχεια ανέλαβε και τα τύμπανα των Undeath. Με πολύ καλή απόδοση από όλους και ήχο που ανέδειξε τις συνθέσεις τους, οι Eternal κέρδισαν επάξια το θερμό χειροκρότημα του κοινού.

Με πιο groove-άτη διάθεση, αλλά με την ίδια καταστροφική ορμή, ανέβηκαν στη σκηνή οι Undeath. Οι Αμερικανοί έκαναν εξαιρετική εμφάνιση και ακόμα κι αν δεν τους ήξερες, όπως συνέβαινε στη δική μου περίπτωση, δύσκολα θα έμενες ασυγκίνητος. Τα blast beats και τα κοφτερά riffs εναλλάσσονταν με groove-άτα σημεία, ενώ ο frontman που ήξερε πώς να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο, συνθέτουν την εικόνα μιας μπάντας που ξέρει να μεταφέρει την ωμή ενέργεια των κομματιών της στη σκηνή. Στα 40 περίπου λεπτά που κράτησε το set τους, αρκετά κεφάλια ξεβιδώθηκαν, ενώ στο κέντρο δεν σταμάτησαν στιγμή τα σπρωξίματα. Η πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα άφησε, λοιπόν, τις καλύτερες εντυπώσεις, βάζοντας τις βάσεις για μια επιστροφή που πλέον θα περιμένουμε με ενδιαφέρον και ανυπομονησία.

Η ώρα για τους Ingested και το καταστροφικό τους deathcore είχε φτάσει, με τους Βρετανούς να είναι πλέον γνώριμοι στο ελληνικό κοινό μιας και πριν από μερικούς μήνες είχαν επισκεφθεί ξανά τη χώρα μας ως support στους Born of Osiris. Ισοπεδωτικοί τότε, ισοπεδωτικοί και τώρα. Ο ήχος τους ήταν τούμπανος και γεμάτος με κάθε breakdown που έσκαγε να σε κάνει να πιστεύεις πως το Gagarin θα γκρεμιστεί συθέμελα. Στο κέντρο του venue το ξύλο συνεχιζόταν με αμείωτο ρυθμό, με το pit να μετατρέπεται σε πεδίο μάχης και τον απόλυτο πανικό να επικρατεί σε κομμάτια όπως τα “Skinned and Fucked”, “Invidious” και “Impending Dominance”. Το συγκρότημα μας άρπαξε από τον λαιμό από τα πρώτα δευτερόλεπτα, παραδίδοντας ένα set που χτύπησε ανελέητα, όπως ακριβώς αρμόζει στο κάφρικο deathcore τους.

Καλά τα κοφτερά riffs, ακόμα καλύτερα τα breakdowns, αλλά την παράσταση την έκλεψαν αναμφίβολα ο frontman και ο drummer. Από την μία ο Adam Mercer έκανε ότι ήθελε με τη φωνή του, εναλλάσσοντας με χαρακτηριστική άνεση τα βαριά vocals με τα πιο επιθετικά screams και αποδεικνύοντας πως διαθέτει όλα τα απαραίτητα εφόδια για να σταθεί επάξια πίσω από το μικρόφωνο των Ingested. Ας ελπίσουμε να τον κρατήσουν και για ηχογράφηση δίσκου και όχι μόνο για τις live εμφανίσεις που τον έχουν μέχρι στιγμής.
Από την άλλη είχαμε το μηχανάκι τον Lyn Jeffs που δεν μας άφησε στιγμή να ηρεμίσουμε με την δίκαση, τα blast beats και γενικά το κτηνώδες παίξιμό του. Το μοναδικό αρνητικό που προσωπικά με χάλασε αρκετά ήταν η απουσία του μπάσου από τη σκηνή. Εννοείται πως υπήρχε ως προηχογραφημένο στοιχείο και μάλιστα σε ορισμένα σημεία ένιωθες κυριολεκτικά να σε καταπλακώνει, αλλά είναι άλλη η αίσθηση όταν ακούς (και νιώθεις) αυτόν τον όγκο να βγαίνει ζωντανά. Όπως και να ‘χει, οι Ingested απέδειξαν πως ξέρουν να ισοπεδώνουν τα πάντα το πέρασμά τους. Ελπίζουμε η επόμενη επιστροφή τους στα μέρη μας να γίνει σύντομα, με σταθερό και πάνω από όλα πλήρες line up.

Μπορεί να είχαμε ήδη φάει αρκετές σφαλιάρες από τους τρεις προηγούμενους, αλλά όλοι περιμέναμε το knock out από τους αρχικάφρους Suffocation. Και όντως ήρθε. Για περίπου μία ώρα οι Αμερικανοί δεν έβγαλαν το πόδι από το γκάζι, με τον ήχο τους να είναι ακριβώς όπως έπρεπε και τη setlist να είχε τα πάντα. Τεχνική, ταχύτητα, groove και ασταμάτητο ταβερνόξυλο από κάτω, όλα στη θέση τους, νοικοκυρεμένα. Μία εμφάνιση που επιβεβαιώνει γιατί η μπάντα βρίσκεται εδώ και δεκαετίες στην κορυφή του death metal.
Το που θα πήγαινε η κατάσταση το καταλάβαμε ήδη από το εναρκτήριο “Thrones of Blood”. Τα “Jesus Wept” και “Seraphim Enslavement” ήρθαν back to back για να κορυφωθεί ακόμα περισσότερο η ένταση. Η πραγματική κορύφωση της έντασης και της αδρεναλίνης όμως ήρθε λίγο αργότερα που ακούστηκε η ατάκα από τον Ricky Myers “this is the first song Suffocation ever wrote” και έσκασε η riff-άρα του “Catatonia”. Highlight με μεγάλη διαφορά αυτή τη στιγμή. Και φυσικά για κερασάκι στην τούρτα, στο “Funeral Inception” ανέβηκε στη σκηνή και ο Γιάννης Νάκος των επίσης αρχικάφρων Mortal Torment, βάζοντας κι εκείνος το χεράκι του στον πανικό που επικρατούσε από κάτω.

Για το τι παιχταράδες είναι οι Suffocation δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Ένας προς έναν, αλλά και ως σύνολο, ήταν εξαιρετικοί σε σημείο που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον. Έδειχναν να απολαμβάνουν κάθε λεπτό πάνω στη σκηνή και το ίδιο ίσχυε και για εμάς από κάτω. Μέσα σε όλα, είχαμε και τον Ricky Myers να παίρνει τα κινητά από τις μπροστινές σειρές και να τραβάει βίντεο με το κοινό στο background. Ένα τέλειο κλίμα με πολύ ξύλο και χαμόγελα, όπως ακριβώς αρμόζει σε μια τέτοια εμφάνιση.
Οι Suffocation έβαλαν την τελική υπογραφή σε ένα live που τα είχε όλα, με τέσσερις μπάντες να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και το επίπεδο να παραμένει ψηλά από την αρχή μέχρι το τέλος. Μακάρι να βλέπουμε συχνότερα παρόμοια συναυλιακά πακέτα στον ακραίο ήχο.

