Όταν πατάς το play στο “motionblur”, το πρώτο album των νεοσύστατων Split Chain, είναι σαν να μπαίνεις σε μια χρονομηχανή που είναι προγραμματισμένη με ακρίβεια να σε μεταφέρει στις αρχές των 2000s. Εκεί όπου τα riffs έβγαιναν από χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες και οι φωνές έτριζαν από το ψυχικό βάρος. Ένας κόσμος γνώριμος, με συναισθηματικές εκρήξεις και αυτή τη χαρακτηριστική αίσθηση μελαγχολίας που κάποτε αποκαλούσαμε “ήχο μιας γενιάς”. Οι Split Chain καταφέρνουν με μοναδικό τρόπο να ξυπνήσουν αυτές τις μνήμες χωρίς να δείχνουν κολλημένοι στο παρελθόν. Μοιάζουν περισσότερο σαν να κουβαλάνε μέσα τους εκείνο το DNA και απλώς το ξαναγεννούν σήμερα με μια νέα μορφή.
Το συγκρότημα από το Μπρίστολ της Αγγλίας έρχεται με φόρα από το πουθενά και καταθέτει ένα ντεμπούτο που μοιάζει πιο πολύ με δήλωση ταυτότητας, παρά για προσπάθεια καθιέρωσης. Ο ήχος τους αποτελεί μία άψογη μίξη από nu metal με shoegaze αποχρώσεις, κι όλα αυτά περασμένα μέσα από το φίλτρο μιας 90’s grunge αισθητικής. Αν κλείσεις τα μάτια, θα μπορούσες να ορκιστείς πως ακούς Ill Niño της εποχής “Revolution Revolucion” / “Confession” σε συνεργασία με τους Deftones στα πιο φορτισμένα τους σημεία. Πρόκειται για ένα διάλογο με τον παρελθόν, φιλτραρισμένο μέσα από τη δική τους σύγχρονη ματιά.
Το “motionblur”, με τα riffs και την βρώμικη ατμόσφαιρά του, σημαδεύει στην καρδιά του ακροατή και χτυπάει απευθείας στη νοσταλγία. Οι στίχοι, τα φωνητικά, οι μελωδίες, η παραγωγή, ακόμα και το ύφος των video clips αποπνέουν μια μελαγχολική οικειότητα που δύσκολα μπορείς να αντισταθείς. Στο “bored. tired. torn”, για παράδειγμα, οι ρυθμοί κυλούν σαν παλιό VHS αναμνήσεων που ξεθωριάζουν, ενώ το “SPIT” σε κερδίζει με τον πιο σκληρό και κλειστοφοβικό του χαρακτήρα.
Από την άλλη, το “Subside” είναι τόσο εσωστρεφές και σκοτεινό που θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται στο “Around the Fur”. Με το πρώτο τους δίσκο οι Split Chain δεν πασχίζουν να «φέρουν πίσω» κάτι. Το ζουν. Το κουβαλούν. Και αυτό φαίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια του “motionblur”. Το album στέκεται σαν γέφυρα ανάμεσα σε μια εποχή που διαμόρφωσε πολλούς και σε ένα μουσικό παρόν που έχει ανάγκη από ουσία. Και κάπου εκεί ανάμεσα γεννιέται κάτι που μοιάζει γνώριμο, αλλά το κάνουν να φαίνεται δικό τους. Και αυτό, για ντεμπούτο, είναι κάτι παραπάνω από υποσχόμενο…
