Η επίσκεψη των Snapped Ankles στην πόλη μας, ήταν μια απόλυτα συντονισμένη μεταξύ κοινού και μουσικών τελετή, μια συνθήκη που σπάνια συναντάς πια σε εκδηλώσεις εκεί έξω. Με ένα αδιανόητο vibe από την πρώτη κιόλας στιγμή, το συναρπαστικό ηλεκτρονικό post punk σχήμα από το Λονδίνο κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις, σε μια performance απ’ την οποία ακόμη προσπαθούμε να συνέλθουμε και να μαζέψουμε τα κομμάτια μας. Χορός, όχι αστεία.
Ανταπόκριση: Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (πλήρες photo report ΕΔΩ)
Αν και δηλώνουν forest folk για κάποιο λόγο, οι Snapped Ankles με ένα blend από tribal/kraut αισθητική και big beat grooves έχουν κάνει ένα έξυπνο πισωγύρισμα σε πιο άμεσους και χορευτικούς ήχους (βλέπε 90’s era) χωρίς ωστόσο να λείπει και η διάθεση για ψυχεδελικούς πειραματισμούς και noise περάσματα. Το λονδρέζικο κουαρτέτο με την παράξενη αμφίεση ξεσήκωσε το αθηναϊκό κοινό από το πρώτο κιόλας λεπτό παρουσιάζοντάς μας υλικό κυρίως από το τελευταίο του LP Hard Times Furious Dancing (“Personal Responsibilities”, “Dancing In Transit”, “Raoul”, “Where’s The Caganer?”) καθώς και αρκετά tracks από την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Το εξαιρετικό με αυτούς τους τύπους, είναι πως η απόδοση των κομματιών τους ζωντανά, ξεπερνάει κατά πολύ την studio καταγραφή τους, με αποτέλεσμα να αναθεωρείς τελικά συνεχώς για το ποια τελικά είναι τα αγαπημένα σου. Ο αεικίνητος frontman τους, όταν δεν έπαιζε με τα synths του και τα λαμπάκια που φόραγε στο κεφάλι του (όπως όλοι του group) έκανε τις βόλτες του μέχρι το πατάρι και ανάμεσα στον κόσμο που τα έδινε όλα.
Οι Snapped Ankles πέρα από το μυστήριο που αφορά τις πραγματικές τους ταυτότητες και την αρτιστική ματιά που χαρακτηρίζει την εκστατική performance τους (που αν θες το λες και πετυχημένο image marketing που φοριέται πολύ τελευταία) έχουν πράγματι αυτό το ουσιαστικό κλικ που χρειάζεται ένα μουσικό project για να σε ταρακουνήσει. Hard times, furious dancing όντως.
Φυσικά, λίγο πριν οι Snapped Ankles γίνουν η νέα μας αγαπημένη live μπάντα, οι εξαιρετικοί Rita Mosss κατάφεραν να (απο)συντονίσουν τα αυτιά μας με το ανατρεπτικό noise/math/πες το όπως θες rock τους. Παρά τα τεχνικά προβληματάκια τους -δεν ακούσαμε bass drum ποτέ και μάλλον δεν φταίνε αυτοί-, το αθηναϊκό τρίο ήταν απόλυτα συγχρονισμένο με τις απαιτήσεις των απρόβλεπτων συνθέσεών τους, κερδίζοντας την προσοχή του κοινού που είχε αρχίσει σιγά-σιγά να γεμίζει το venue. Αν και το genre που υπηρετούν είναι αρκετά ιδιαίτερο (θέλει προπόνηση με mashup από Butthole Surfers/Melvins και το Bitches Brew πριν μπλέξεις) οι Rita Mosss καταφέρνουν να είναι πάντα συναρπαστικοί και ενδιαφέροντες ακόμη και στα πιο ανειδίκευτα αυτιά. Ναι, φυσικά και είχαμε τρομπέτες και μαράκες.
