Είτε είσαι fan είτε όχι, δεν μπορείς να αρνηθείς το φαινόμενο που λέγεται Alex Terrible. Ξεκινώντας πριν καμιά δεκαριά χρόνια από το δωμάτιό του, ανεβάζοντας βιντεάκια με covers στο YouTube, κατάφερε να στήσει μια μπάντα που σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο καυτά ονόματα της σύγχρονης ακραίας σκηνής. Μόνο και μόνο που βγαίνουν σε headline περιοδεία έχοντας για support τους Dying Fetus και τους Suicide Silence κάτι δείχνει για την αναγνωσιμότητα τους. Οι Ρώσοι, λοιπόν, επιστρέφουν τέσσερα χρόνια μετά το αδιάφορο “Kostolom” και μας παρουσιάζουν τον πιο κομβικό δίσκο της μέχρι τώρα πορείας τους, με τίτλο “Grizzly”. Έπρεπε να φτάσουμε στην τρίτη τους ολοκληρωμένη δουλειά και να περάσει σχεδόν μια δεκαετία για να μας παραδώσουν κάτι που πραγματικά αξίζει παραπάνω από μια απλή ακρόαση.
Το “Grizzly”, όπως προδίδει και το όνομά του, είναι ένα άγριο θηρίο. Ο ήχος του είναι πιο πυκνός και στιβαρός από τις προηγούμενες δουλειές τους και η παραγωγή προσφέρει τον όγκο που επιβάλλει το deathcore τους. Αυτή τη φορά, η μπάντα δείχνει να αγκαλιάζει ακόμα πιο συνειδητά τις μελωδίες, ενσωματώνοντας με περισσότερη σιγουριά nu metal στοιχεία (“Lift that Shit”) κάτι που κάνει το τελικό αποτέλεσμα λιγότερο μονότονο. Πολλά κομμάτια, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα “Banditos”, “Viking” και “Russian Grizzly in America”, θυμίζουν έντονα την υστερική ενέργεια και το δολοφονικό groove των δύο πρώτων δίσκων των Slipknot. Παράλληλα, σε κομμάτια όπως τα “Babayka”, “Behelit”, “Rodina” φαίνεται η αγάπη τους στους Rammstein και γενικά στα βαριά επαναλαμβανόμενα industrial metal riffs, που προσδίδουν ένα πιο μηχανικό ύφος.
Το στοιχείο της έκπληξης μπορεί να είχε κάπως χαθεί, μιας και σχεδόν ο μισός δίσκος είχε ήδη κυκλοφορήσει ως single πριν το επίσημο release. Ξεχώρισε αμέσως το βάναυσο και συναυλιακό “Viking” που λειτουργεί ως το “Demolisher” του δίσκου, το αλλόκοτο “Song 3” με την απρόσμενη συμμετοχή των BABYMETAL και το “Kid of Darkness” που αποτελεί ίσως το πιο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό κομμάτι του album.
Εννοείται πως ο πρωταγωνιστής δεν είναι άλλος από τον Alex Terrible. Η φωνή του ακούγεται σαν αγρίμι σε κλουβί που βρυχάται. Τα screams του είναι αποκρουστικά, τα brutal του είναι λες και βγαίνουν από κάποιον δαίμονα, ενώ δεν διστάσει να δώσει χώρο και σε καθαρά φωνητικά, στα οποία φαίνεται πως έχει δουλέψει αρκετά. Είναι μια πλευρά που δεν του ταιριάζει πολύ, αλλά εδώ λειτουργεί σαν ευχάριστη έκπληξη και ένα δείγμα εξέλιξης.
Το “Grizzly” δεν είναι κάποια συγκλονιστική αποκάλυψη για το deathcore, ούτε φέρνει επανάσταση στο είδος. Έχει όμως αρκετές δυνατές στιγμές που μένουν. Αν μέχρι τώρα είχες απορρίψει τους Slaughter to Prevail ως ένα υπερβολικά “φτιαγμένο” προϊόν της εποχής, ίσως ήρθε η στιγμή να τους ξαναδώσεις άλλη μια ευκαιρία.
