Η αποψινή νύχτα στο Floyd κατέληξε να είναι sold out λίγες μόλις ώρες πριν την εμφάνιση των Νορβηγών πρωτοπόρων του black metal. Στις 22:05 και υπό τις ρυθμικές ιαχές του κοινού το εξαμελές συγκρότημα ανεβαίνει στη σκηνή με τελευταίο και σημαντικότερο τον Sigurd “Satyr” Wongraven , το πρόσωπο – μαζί με τον σταθερό συνεργάτη- ντράμερ Kjetil-Vidar “Frost” Haraldstad – πίσω και μπροστά από τους Satyricon. Οι υπόλοιποι Βίκινγκς που απαρτίζουν το γκρουπ φαίνονται ταγμένοι στο σκοπό – αν και, ανέμενα και τον Frank Bello των Anthrax- πλην του κημπορντίστα που δείχνει μεγαλύτερος σε ηλικία και θυμίζει dj, τύπου Fat Boy Slim, όπως είναι στημένος στο βάθρο του. Ο Satyr φοράει άσπρο γιλέκο με σκανδιναβικούς ρούνους και κυπαρισσί t-shirt και δείχνει θεόρατος και σε πολύ καλή φόρμα, παρά την περιπέτεια υγείας που είχε. Στο φόντο η ζωγραφιά θυμίζει Ιερώνυμο Μπος και ο Frost πίσω από το drumkit είναι ένα κουβάρι από μαλλιά και μούσια, όπως αφιονίζεται σαν άλλος Animal του Muppet Show.
Ανταπόκριση: Γιώργος Δαλκίδης / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (πλήρες photo report εδώ)
Η μπάντα χωρίς λοιπούς περισπασμούς ορμάει με το καταιγιστικό “Midnight Serpent” από το προτελευταίο (ή και τελευταίο) πόνημα της μπάντας. “Είναι τόσο καλά που σας βλέπω ξανά” λέει ο επιβλητικός και ταυτόχρονα συγκρατημένος frontman, δεδομένου ότι η μπάντα επισκέφθηκε την Ελλάδα τελευταία φορά το 2018 (;). Η μπάντα με μια ανάσα μπαίνει στο επόμενο κομμάτι , “Our World, It Rumbles Tonight” και εκεί βλέπω τις πρώτες υψωμένες γροθιές. Ο φίλος δίπλα λέει ότι μέχρι το δεύτερο κομμάτι παίζουν μαλακίες και ότι ελπίζει να κάνουν απλά προθέρμανση. Παίζει πλέον κάποιο περιστασιακό crowdsurfing και στο “The Wolfpack”, το τρίτο χωρίς ανάσα τραγούδι, αρχίζει και ο ίδιος ο frontman το headbanging, ενώ υποκινεί το κοινό στο χορωδιακό μέρος του τραγουδιού, ενώ όλοι τραγουδάνε και το refrain του δυσοίωνου “Black Crow on a Tombstone” που έπεται. Ακολουθεί διάλειμμα, με ένα σκοτεινό σαμανικό θέμα, για την απαραίτητη αλλαγή κιθάρας και η μπάντα ξαναμπαίνει με το αργόσυρτο, πένθιμο “Your Brethren in the Dark”.
Εκεί ο Satyr διακόπτει το σετ λέγοντας ότι έχει κάποιες ιστορικές μνήμες από το μακρινό 1991 και το tape trading εκείνης της εποχής και ότι θυμάται τους Νecromantia και τους Varathron και την ιδιαίτερη μουσική τους, επικαλούμενος τον Quorthon και τον Euronymous, που έλεγαν πάντα ότι πρέπει να παράγεις πάντα ιδιαίτερη μουσική, χωρίς να κάνεις εκπτώσεις, κάτι που ήθελε και για την μπάντα του. Αναφέρει ότι η Ελλάδα έχει συγγένεια με τη Νορβηγία ως προς αυτό, ενδεχομένως λόγω των ριζών και παραδόσεων της και για αυτό νιώθει πιο συναισθηματικός όταν έρχεται στην Ελλάδα και νιώθει τη σύνδεση με αυτή. Μας συστήνει στον Frost και μετά από ένα ακόμη διάλειμμα ακολουθεί η βιομηχανική εισαγωγή στο “Walk the Path of Sorrow”, οπού ο Satyr ζώνεται μία λευκή flying v. Ακολουθεί tribal solo του ακούραστου Frost και μία αλλαγή γιλέκου και η μπάντα χτυπάει με το χιτάκι “Diabolical Now”, ενώ από πίσω ακούω συνέχεια : “παίξε τον βασιλιά”
Ο Satyr διακόπτει ακόμη μια φορα την ροή και αναφέρει ότι σε προηγούμενο live τον πλησίασε κάποιος οπαδός που του παραπονέθηκε ότι είναι πολύ μεγάλο το “To The Mountains” για ζωντανές εμφανίσεις, ενώ και αργότερα ήρθε άλλος οπαδός που του είπε ότι το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν το αγαπημένο του σημείο της εμφάνισης. Συνεχίζει λέγοντας ότι πολλές φορές είτε χάνεσαι μέσα στο θόρυβο είτε διαπιστώνεις την επαφή με το κοινό που έχει τον πρώτο λόγο και ότι τώρα είναι η σειρά μας μπαίνοντας στο αμφιλεγόμενο κατά πολλούς “Fuel for Hatred” . O Frost ξεπετάγεται πίσω από το drumkit, σχεδόν ξεβράκωτος, υπό τις επευφημίες του κοινού και του συνοδοιπόρου του. Στις 23:40 ο Satyr λέει πάλι ότι θα παίξουν ένα δύο τραγούδια ακόμη και ότι δεν καταλαβαίνει ανθρώπους που δεν αγαπάνε το ποδόσφαιρο, γιατί μεταδίδει τον ίδιο ηλεκτρισμό στο κοινό όπως το metal. Θα θυμάται την αποψινή βραδιά σίγουρα και ότι, κυρίες και κύριοι, είναι επιτέλους η ώρα για το… “K.I.N.G”. Στις 23:53 έρχεται και η αναπόφευκτη λήξη , οπότε πάμε όλοι μαζί :”ΟΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕ ΣΑΤΥ ΡΙΚΟΝ”…
