Η επιστροφή των Samael στην Ελλάδα ήταν γεγονός: την Παρασκευή 7/11 στο Gazarte, το “Ceremony of Opposites” ζωντάνεψε μπροστά μας σε μια από τις πιο αναμενόμενες στιγμές της χρονιάς. Στο πλευρό τους, οι DreamLongDead πρόσφεραν το πρώτο δυναμικό warm-up.
Ανταπόκριση: Ιωάννα Κατσού / Φωτογραφίες: Έλενα Πατσουράκου
Με απόλυτη ακρίβεια στο timetable, την περασμένη Παρασκευή το αθηναϊκό doom/death metal σχήμα DreamLongDead ανέβηκε στη σκηνή και εγώ είχα για πρώτη φορά την ευκαιρία να τους δω ζωντανά.
Μπορεί η ηγετική παρουσία της μπάντας να ήταν ο Γιάννης Πούσιος, με τα σκληρά φωνητικά του, αλλά δεν μπορώ να μην σταθώ στη φωνητική συμβολή του ιδρυτικού κιθαρίστα. Λιγότερα μεν μέρη, αλλά τόσο απόκοσμα και διάτρητα, που ένιωσα να γλιστρούν και να γίνονται ισάξια σε δυναμική. Πόσο εξαιρετικός πρέπει να είναι κάποιος για να το αντιληφθείς έτσι; Κλαπ-κλαπ, κύριε Παλαιολόγου.
Ο έτερος κιθαρίστας, Αχιλλέας Χαρμπίλας, πρόσθεσε synth και keyboards, και κάπου εκεί εισέπραξα τη διόλου τυχαία επιλογή τους ως support για τους Samael. Πυκνότητα τόνου και ισορροπία, με οδηγό το καθαρό, στιβαρό μπάσο του Λεωνίδα Βρανά που έφτανε στα αυτιά μου, και τύμπανα με εκτελεστική σταθερότητα από τον Τόλη Θεοδωρίδη. Ακούγοντας τα “Mortuary”, “Carnage” και “The Comfort of a Cold Grave”, είδαμε μια μπάντα που φρόντισε να προθερμάνει και να αφήσει το ίχνος της πριν τη μυσταγωγία που θα ακολουθούσε.
Όταν οι Samael άρχισαν να παίζουν με πλήκτρα και synth πάνω στο black metal με το “Ceremony of Opposites” (1994), ήταν μια ανατροπή που άνοιξε νέο ορίζοντα στην μέχρι τότε συνταγή αυτής της σκηνής. Η ολοκληρωτική μετατόπιση, βέβαια, ήρθε δύο χρόνια αργότερα με το “Passage” (1996), όπου έβαλαν το industrial στοιχείο στο τέρμα, πάτησαν τα πλήκτρα και το programming πιο έντονα, δημιουργώντας έναν ήχο που ακόμη και σήμερα ακούγεται αφοπλιστικά avant-garde.
Το νεαρό της ηλικίας μου τότε δεν μου επέτρεψε να το ζήσω τη στιγμή που συνέβαινε. Δεν μπορούσα να αντιληφθώ βαθύτερα την παλίρροια που παρέσυρε το τότε κοινό. Όταν πλέον έφτασαν στα αυτιά μου χρόνια αργότερα, με όλες τις επιρροές που είχα απορροφήσει μέχρι τότε, ο συνδυασμός αυτός μου φαινόταν ήδη απολύτως φυσιολογικός. Βέβαια, όταν τον έζησα από κοντά την περασμένη Παρασκευή, συνειδητοποίησα πόσο ακραία μυσταγωγικός και πόσο απολύτως μηχανικός μπορεί να γίνει.
Η σκηνή του Gazarte, λοιπόν, μετατράπηκε σε έναν αβυσσαλέα industrial τελετουργικό κόσμο. Για περισσότερο από μία ώρα, οι Samael άνοιξαν ένα μονοπάτι μέσα από τη δισκογραφία τους, παίζοντας στην ολότητά του το “Ceremony of Opposites” και συνεχίζοντας με επιλογές από τα “Passage”, “Solar Soul”, “Eternal” και “Hegemony”. Κάπου ενδιάμεσα, στον δεύτερο γύρο τους, είχαμε και την τιμή να ακούσουμε ζωντανά -και πρώτοι, παρακαλώ- το ολοκαίνουργιο κομμάτι τους, “Black Matter Manifesto”. Ένα κομμάτι που σε στουντιακή μορφή δεν με έχει αγγίξει ιδιαίτερα, αλλά live απέκτησε τελείως διαφορετική δυναμική, μια in your face επιβολή που δεν μου άφησε περιθώριο να το αγνοήσω.
Οι κιθάρες κοφτερές, οι ρυθμοί ακριβείς, και η φωνή του Vorph -αυτό το βραχνό γρέζι του- να ανεβαίνει από χαμηλές, σκοτεινές νότες και να κατεβαίνει σε μπάσα, επιβλητικά γρυλίσματα. Τα drums ήταν κυρίως προηχογραφημένα, αλλά σε μερικά κομμάτια, όταν ο Xy άφηνε τα synth και έπιανε τις μπαγκέντες, γυρνούσε δεξιά και χτυπούσε ταμπούρα και πιατίνια με τέτοια ένταση και νεύρο που ένιωσα τα δικά μου σκισίματα στις παλάμες να καίνε, σε πλήρη συντονισμό με την ενέργειά του.
Η θέση μας στο venue παίζει πάντα τον ρόλο της, όπως γνωρίζουμε. Μπροστά και δεξιά από τους ενισχυτές, όπου στεκόμουν, ο ήχος ήταν αρχικά μπουκωμένος, αλλά μόλις μπήκαν τα ηλεκτρονικά παρτς, το σύνολο άνοιξε και γέμισε τον χώρο. Όσοι ήταν πιο πίσω ή στον εξώστη είχαν καθαρότερο άκουσμα, αλλά αναμφίβολα όλοι νιώσαμε την ίδια σφοδρότητα. Τα projections στον τοίχο με ατμοσφαιρικά σχέδια και ο φωτισμός, τρεμάμενος ή σβηστός, αναδείκνυαν κάθε τι σαν να ήταν φυσικό κομμάτι της σκηνικής αφήγησης.
Υπήρξε μια στιγμή που ένιωσα πως, αν άνοιγε τώρα μια πύλη της Κόλασης, το soundtrack της δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από αυτό, μια δίνη που σε καταπίνει και σε ξερνάει με απόλυτα αδιαπραγμάτευτο τρόπο. Και κάπως έτσι γίναμε μάρτυρες της δικαίωσης της αντίθεσης φωτός και σκοταδιού, βγαίνοντας ανατριχιαστικά ζωντανοί, να μας στοιχειώνει για πάντα στο μεταξύ μας: «ΤΙ ζήσαμε».
P.S. Let the fires of Samael guide us through the abyss.
