Την περασμένη Πέμπτη ο δρόμος μας έφερε στα όμορφα Εξάρχεια και πιο συγκεκριμένα στο An Club, προκειμένου να παρακολουθήσουμε μια σειρά εγχώριων συγκροτημάτων. Η κάθε μπάντα είχε τον δικό της ξεχωριστό ήχο και η κάθε μια με τον τρόπο της έδινε στη νύχτα μας μια διαφορετική απόχρωση.
Ανταπόκριση: Μαρίλη Κουλολιά / Φωτογραφίες: Έλενα Πατσουράκου (περισσότερες εδώ)
Παρά το γεγονός ότι η προκαθορισμένη ώρα για το live ήταν στις 20:30, ξεκίνησε μια ώρα αργότερα, λόγω χαμηλής προσέλευσης κόσμου. Στις 21:30 λοιπόν ανέβηκαν στη σκηνή οι Nerrves. Στην αρχή φάνηκαν μουδιασμένοι, από το δεύτερο κομμάτι όμως βρήκαν τον ήχο τους και απέδωσαν με επιτυχία τις μουσικές τους. Ο ήχος τους garage-o-punkίζει με φανερές επιρροές από τα 80’s ενώ η φωνή του frontman-drummer δίνει μια πιο ψυχεδελική υφή στον ήχο. Μερικά από τα κομμάτια που έπαιξαν ήταν τα “Nelly”, “Inferior Wannabe”, “Worn Out” και “In My Time”.
Στη συνέχεια τη σκυτάλη έλαβαν οι The Steams, οι οποίοι πρέπει να ομολογήσω ήταν ιδιαίτερα κεφάτοι. Ο ήχος τους ψυχεδελικός ροκ με στοιχεία surf, οι κιθάρες είναι ταξιδιάρικες και η σκηνική παρουσία τους ήταν πολύ καλή, έδειχναν να απολαμβάνουν ιδιαίτερα αυτό που κάνουν. Η κορυφαία στιγμή του set τους ήταν η εκτέλεση του “Green Fire”, που κέρδισε τις εντυπώσεις.
Τώρα στη σκηνή ανέβηκαν οι Monovine, που οφείλω να ομολογήσω πως ήταν το συγκρότημα που με κέρδισε. Με επιρροές που προέρχονται από τη grunge era με συγκροτήματα όπως Nirvana (πολύ Nirvana), Stone Temple Pilots, Mudhoney και λοιπούς αγαπημένους καλλιτεχνάρες, κατάφεραν να μας ταξιδέψουν σε ένα underground live music club του Seattle στη δεκαετία του ’90. Η εμφάνιση τους ήταν παθιασμένη και έντονη. Πραγματικά, απόλαυσα κάθε δευτερόλεπτο του set τους και θα ήθελα πολύ να τους ξαναδώ live.
Tέλος, η συναυλιακή νύχτα μας έκλεισε με τους Rita Mosss and they were so very fucking punk. Αυτό φυσικά έχει και τη θετική και την αρνητική πλευρά του. Ο ηχος τους ήταν πολύ δυνατός, και ενώ είμαι σίγουρη πως είναι καλοί σε αυτό που κάνουν, πιστεύω πως το An club δεν ήταν ο κατάλληλος χώρος για τη μουσική τους, αφού τα πλακάκια-τοίχοι που πλαισιώνουν το χώρο, παραμορφώνουν τελείως τον ήχο, γεγονός που έδινε ένα αποτέλεσμα ολίγον τι χαοτικό και πονοκεφαλιάρικο. Ωστόσο αν κάτι με κέρδισε τη συγκεκριμένη βραδιά στου Rita ήταν η ενέργεια τους επί της σκηνής και το γεγονός ότι γουστάρουν πάρα, μα πάρα πολύ αυτό που κάνουν. Μπορεί να μην με κέρδισαν ηχητικά (αν και δεν είμαι απόλυτη, θα ήθελα να τους ακούσω να παίζουν και κάπου αλλού), ωστόσο με κέρδισε το ‘i don’t give a fuck’ attitude τους…
