Τελευταίο live της σεζόν με μια μίξη διαφορετικών στυλ και τον κόσμο να γεμίζει σε μεγάλο βαθμό το venue, μιας και αφ’ ενός το εισιτήριο ήταν χαμηλό, αφετέρου η ποιότητα της σκηνής ανεβαίνει συνεχώς με αποτέλεσμα να υπάρχει υποστήριξη από τον κόσμο που έχει βαρεθεί να δίνει 25άρια και 30άρια για τελειωμένους και συνταξιούχους που μαζεύουν τα τελευταία ένσημα.
Ανταπόκριση: Τάσος Κουμούσης / Φωτογραφίες: Αθηνά Παπαγιάννη (περισσότερες εδώ)
Ξεκίνησαν οι North Shore Lioness, με ύφος post-hardcore και pop punk στοιχεία και ακολούθησαν οι screamo/crab-corers South Korea In Vegas. Kαι τα δύο συγκροτήματα ικανοποίησαν το νεανικό κοινό τους που τους υποστήριξε αρκετά, αλλά σίγουρα τα συγκεκριμένα στυλ απευθύνονται σε μεγάλο βαθμό σε έφηβους και όχι σε άτομα μεγαλύτερων ηλικιών.
ΜindΤhreat για τη συνέχεια οι οποίοι τον τελευταίο καιρό είναι πολύ ενεργοί, με συνεχόμενα live και με ανοδική πορεία. Δυναμική εμφάνιση για άλλη μια φορά σε ύφος Μachine Head/Five Finger Death Punch με groovy ρυθμούς, κοφτά riffs και εναλλαγή σκληρών/μελωδικών φωνητικών. Πάντα επικοινωνιακός ο frontman που οργάνωνε τις εχθροπραξίες στο piτ και ασφυκτιούσε στο μικρό stage μιας και δεν μπορούσε να κινηθεί όπως θα ήθελε. Μας αποχαιρέτησαν μετά από ένα σύντομο set, καθώς πίεζε ο χρόνος, κι ακολούθησαν οι…
…Still Falling. Μιλάμε για εμφάνιση “Annhiliation Of The Wicked”/”Show No Mercy” 2 σε 1! Καταστροφή, εκμηδενισμός και όλα τα συναφή. Ξεκίνημα με μια instrumental εισαγωγή για να ακολουθήσει το digital single “Mercury” και εν συνεχεία τα “Myrrh of Identity”, “Red Giant”, η υπερκομματάρα “A Thousand Waves” και κλείσιμο με άλλο ένα καινούριο κομμάτι, το οποίο δεν έχει φωνητικά ακόμα. Riffs από τσιμέντο και αποπνικτικές μελωδίες και solos στις κιθάρες, φωνητικά από τα βάθη της αβύσσου, σίγουρα από τα καλύτερα set τους που έχω παρακολουθήσει. Δεν έλειψαν για μια ακόμη φορά οι ατυχίες, καθώς παραμένει η απουσία του drummer, ενώ και ο μπασίστας της μπάντας, έπαιζε με υψηλό πυρετό.
Τελευταίοι βγήκαν οι Revenge Of The Giant Face με τον περισσότερο κόσμο δυστυχώς να έχει αποχωρήσει για το μετρό. Να τονίσουμε εδώ ότι στις συγκεκριμένες μέρες όπου τα ΜΜΜ σταματάνε τα μεσάνυχτα, χρειάζεται ένας καλύτερος προγραμματισμός καθώς και τα συγκροτήματα ξενερώνουν όταν παίζουν σε μισοάδεια venues, και ο κόσμος δεν το ευχαριστιέται μιας και είναι με το ρολόι στο χέρι. Επηρρεασμένοι γενικότερα από hardrock μπάντες των ’00, όπως Converge, αλλά και από μπάντες άλλων στερεωμάτων όπως για παράδειγμα Dillinger Escape Plan και Mastodon, οι “RVNG” έδωσαν ένα πολύ δυνατό live, με αποτέλεσμα να είναι τελικά αν όχι η καλύτερη τους εμφάνιση, σίγουρα μία από τις καλύτερες. Ξεκίνησαν παίζοντας ένα καινούριο ακυκλοφόρητο κομμάτι (το οποίο είναι προσωρινά ανώνυμο), και συνέχισαν με δικά τους κυρίως αλλά και κάποιες διασκευές. Ωραίο αποτέλεσμα και σύμπτυξη του δικού τους “Biting Lice” με το “Bulls on Parade” από Rage Against The Machine. Σημειώνεται πως ο κιθαρίστας του σχήματος εκπληρώνει στρατιωτικές υποχρεώσεις και για τον λόγο αυτό αντικαταστήθηκε προσωρινά, παρ’ όλα αυτά το «καινούριο μέλος» ταίριαξε απόλυτα με αποτέλεσμα το κοινό να ευχαριστηθεί στο έπακρο τη συναυλία.
