Οι καιροί έχουν αλλάξει,το ίδιο και οι συναυλιακές εμπειρίες. Το τελευταίο ραντεβού της συνεργασίας του Release Athens Festival με το SNF Nostos, μας εδωσε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ένα απο τα πιο σημαντικά live acts της τελευταίας 20ετίας, τους σπουδαίους Gorillaz. Με την δημοφιλία τους να μην περιορίζεται μοναχά στην ποιότητα της δισκογραφίας (και των hit singles) τους, αλλά και σε μια ολοκληρωμένη οπτικοακουστική εμπειρία -εξάλλου ολόκληρο το image τους βασίζεται σε φανταστικές περσόνες-, το ελληνικό κοινό είτε απο αγάπη είτε απο απλή περιέργεια κατάφερε ένα απότα πιο γρήγορα sold out που είχε ποτέ το festival. Τελικά η αναμονή μας άξιζε τον κόπο, καθώς οι Gorillaz μας παρουσίασαν ένα αψεγάδιαστο υπερθέαμα που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό.
Ανταπόκριση: Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου, Release Athens
Την αρχή έκανε το μουσικό σχήμα της Jehnny Beth, γνωστή -μεταξύ άλλων- απο το παρελθόν της στο εξαιρετικό post punk κουαρτέτο των Savages. Με τσαμπουκά headliner, η γαλλίδα μουσικός έκανε σπουδαίο γκέλ στην πιτσιρικαρία (και όχι μόνο) που είχε στριμωχτεί απο νωρίς μπροστά απο τη σκηνή χαρίζοντας μας τις πρώτες δυνατές στιγμές ενός εντυπωσιακού line up. Με ένα -σχεδόν- nu metal/industrial στυλ που θύμιζε κατα πολύ τα female fronted group των 90’s που ξεπετάχτηκαν στην μετα-grunge εποχή, αλλά και με μπόλικη Nine Inch Nails ψυχούλα, η Jehhny Beth τα έδωσε όλα κάτω απο τον καυτό ήλιο (ακόμη και μια διασκευή στο “Army Of Me” της Bjork) κερδίζοντας υποψιασμένους και ανυποψίαστους. Μεταξύ άλλων, ακούσαμε τα “Broken Rib”, “Obsession”, “I See Your Pain”. Φοβερή σκηνική παρουσία απο τη γαλλίδα (ναι, είχε κάτι απο Trent Reznor), ας ελπίσουμε σε ένα ολόδικο της show σύντομα.
Για τη συνέχεια, είχαμε τους αξιοθαύμαστους (The) Flaming Lips, οι οποίοι μετέτρεψαν την Πλατεία Νερού σε ψυχεδελικό παιδότοπο με τα -οριακά κίτς- πολύχρωμα φουσκωτά τους σκηνικά να κόβουν βόλτες εντός -και εκτός- σκηνής, σε ένα μόνιμο παιχνίδι μεταξύ κοινού και Wayne Coney, ο οποίος πραγματικά έδινε το δικό του ξεχωριστό show (ίσως ο πιο δόκιμος όρος εδώ είναι πως “ο τύπος έκανε ότι να’ναι”) καθ’ όλη τη διάρκεια του set. Πέρα όμως απο τα φουσκώματα/ξεφουσκώματα κσι τις μπάλες που έπεφταν πάνω στα κεφάλια μας, οι Flaming Lips έπαιξαν και μουσική, και το έκαναν εξαιρετικά καλά. Με τα δύο μέρη του “Yoshimi Battles The Pink Robots” να μας κερδίζουν απο τις πρώτες στιγμές, οι αμερικανοί μας χάρισαν επίσης τα σπουδαία “Pompeii am Götterdämmerung” και “Fight Test”, το “The Yeah Yeah Yeah Song” με τον Wayne να ενθαρρύνει ένα εντυπωσιακό sing along απ’ το κοινό, αλλά και το πανέμορφο (ίσως οτι πιο κοντινό έχουν σε hit) “She Don’t Use Jelly”.
Κάπου ανάμεσα στο πολύχρωμο μπάχαλο, σε μια αναλαμπή σοβαρότητας ο Coney πρότεινε σε όλους αυτούς που θέλουν τους πολέμους να πάρουν τα AI, τα ρομπότ τα drone, τις ρουκέτες και τις αηδίες τους, να τα βάλουν να τις παίξουν σε ένα χωράφι και απλά να μας πούν τελικά ποιός είναι ο νικητής, χωρίς να χάνονται ζωές. Και κάπως έτσι μας ήρθε και μιά ουρανοκατέβατη διασκευή στο “War Pigs” των Black Sabbath. Χαμός. Άν βέβαια για κάποιο λόγο έπρεπε να κρατήσουμε μόνο μια στιγμή απο αυτή την εμφάνιση θα ήταν η εκτέλεση του “Do You Realize??” και ο παρακάτω στίχος:: “You realize the sun doesn’t go down, It’s just an illusion caused by the world spinning round”. Οι Flaming Lips μας την έφεραν για τα καλά και τους αγαπάμε γι’ αυτό.
Το sold out της βραδιάς φάνηκε κυρίως κατά τη διάρκεια του τελευταίου change over, καθώς πλήθος κόσμου προσπαθούσε να βρεί την κατάλληλη θέση -και συνθήκες- για να παρακολουθήσει την παρέα του Damon Albarn. Ευτυχώς όχι ασφυκτικά, τα πάντα λίγο πριν τις 22:00 ήταν έτοιμα για να υποδεχτούν το main act της έκτης κατά σειρά ημέρας του Release Athens Festival, με τους φιλοξενούμενους να μας χαρίζουν ένα απο τα καλύτερα shows που έχουν πατήσει ποτέ πόδι στη χώρα μας ως συνολική εμπειρία αλάνθαστης παραγωγής και on stage αισθητικής.
Με μία by the book εμφάνιση (όπως ορίζει το πολύ καλά στημένο tour τους δηλαδή) η μουσική κολεκτίβα του Damon Albarn μας χάρισε μιάμιση ώρα άψογης σκηνικής παρουσίας και σπουδαίων guest στα φωνητικά. Είχαμε την Kara Jackson, την Pauline Black των Selektor, τον παιχταρά Yashin Bey (ο Mos Def βρε), τον πως-βρέθηκα-εδώ Omar Souleyman αλλά και τον αεικίνητο Kelvin Mercer των De La Soul να μας χαρίζουν φοβερές στιγμές.
Φοβερό το vibe τους, με τον Damon δε, να κατεβαίνει και απο τη σκηνή για να κάνει high-five και να τραγουδήσει παρέα με τους fans των μπροστινών σειρών. Φυσικά, πέρα απο την εξαιρετική δουλειά των μουσικών, τα projections και τα φιλμάκα που συνόδευαν κάθε τραγούδι έκαναν την παράσταση τους ακόμη πιο εντυπωσιακή. Όμορφο και το setlist, ,με τα παλιά και αγαπημένα (“Kids With Guns”, “Feel Good Inc.”, “Clint Eastwood”, να κερδίζουν σημαντικά τον ενθουσιασμό μας. Σημαντική στιγμή, η υψωμένη γροθιά του frontman και τα συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης. Μπορεί στο κοινό να είχε απ’ όλα (απο τρού fans έως πιτσιρικάδες cosplayers και fomo influencers), μα πάντα θα υπάρχουν στιγμές που κάτι επιτέλους θα μας ενώνει.
