Υπάρχουν συναυλιακά πακέτα που μοιάζουν φτιαγμένα για να πετύχουν και αυτό της 28ης Ιουνίου στην Πλατεία Νερού ήταν χωρίς δεύτερες σκέψεις ένα από αυτά. Τρία συγκροτήματα που πραγματοποίησαν την παρθενική τους εμφάνιση στη χώρα μας, το καθένα με δική του ταυτότητα, ένωσαν τις δυνάμεις τους και χάρισαν στο ελληνικό κοινό μια βραδιά γεμάτη συγκινήσεις και όμορφες στιγμές. Οι ανερχόμενοι Overgrown έδωσαν το ιδανικό εναρκτήριο λάκτισμα, οι Black Veil Brides απέδειξαν γιατί θεωρούνται τα τελευταία είκοσι χρόνια ένα hot όνομα στο σύγχρονο metal/rock, ενώ οι Three Days Grace ανέλαβαν να ξυπνήσουν τη νοσταλγία μιας ολόκληρης γενιάς, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο τραγούδια που συνόδευσαν τα εφηβικά χρόνια πολλών από τους παρευρισκομένους. Αναμφίβολα, μια συναυλία γεμάτη ένταση και συναίσθημα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όσων είχαν τη τύχη να τη ζήσουν.
Ανταπόκριση: Βασιάννα Νταϊλιάνα, Πάνος Κουτσουράδης / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (full photo report)
Πάμε όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ώρα είναι 18:30 και το κοινό έχει ήδη πάρει θέση μπροστά στη σκηνή, αψηφώντας τη ζέστη και φυλάσσοντας με αποφασιστικότητα τα πολυπόθητα spots της πρώτης σειράς. 18:45 και τα πρώτα nu metal riffs των νεοσύστατων Overgrown ηχούν, με το ελληνικό κοινό να ανταποκρίνεται άμεσα στην πρώτη εμφάνιση της μπάντας στη χώρα μας. Για όσους δεν είχαν προηγούμενη επαφή μαζί τους, το συγκρότημα φρόντισε να συστηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: “I Lay Cold” και “Give up” βγαλμένα κατευθείαν από τις χρυσές ημέρες των ’00s, με το αποτύπωμα των Deftones να είναι διάχυτο και αρκετό για να κερδίσει ολοένα και περισσότερους οπαδούς όσο κυλούσε το set.
Νέο single, “Blind”, σκάει και οι μελωδίες, τα groove-άτα riffs και η φρέσκια σκηνική παρουσία της μπάντας παρασύρουν ακόμη και τους πιο συγκρατημένους παρευρισκομένους. Αν δεν γνώριζες πόσο νέο είναι το σχήμα, εύκολα θα πίστευες πως πρόκειται για μία από εκείνες τις μπάντες που απλώς σου είχαν ξεφύγει στην εφηβεία σου. Ήρθε η ώρα να δοθεί η σκυτάλη και η αυλαία πέφτει με το δυναμικό “Breathe” και τις ξεκάθαρες αναφορές στους Limp Bizkit, κλείνοντας ιδανικά την παρθενική αυτή εμφάνιση. Και αν μέχρι τώρα δεν τους είχες πάρει χαμπάρι, το πιθανότερο είναι πως έφυγες έχοντας προσθέσει ένα νέο όνομα στις μελλοντικές nu metal ακροάσεις σου. (B.N.)
Οι Black Veil Brides ανέβηκαν στη σκηνή ακριβώς στις 20:00 και από τις πρώτες νότες έγινε ξεκάθαρο πως υπάρχει γερό fanbase στην Ελλάδα. Η υποδοχή ήταν εκκωφαντική, ο κόσμος δεν σταματούσε να τραγουδάει τους στίχους, ενώ την εικόνα συμπλήρωναν δεκάδες χειροποίητα πλακάτ με μηνύματα αγάπης που είχαν ετοιμάσει οι οπαδοί τους.
Το συγκρότημα φρόντισε να ανταποδώσει αυτή την αγάπη σε κάθε ευκαιρία, δείχνοντας πως απολάμβανε εξίσου την βραδιά. Για μία ώρα οι Black Veil Brides παρέδωσαν ένα show γεμάτο ενέργεια, με τον Andy Biersack να κλέβει την παράσταση. Ο χαρισματικός frontman δεν σταμάτησε στιγμή να οργώνει πάνω-κάτω την σκηνή, να επικοινωνεί με τον κόσμο και να κάνει πλάκα με την πρώτη ευκαιρία. Μάλιστα, σε μία στιγμή ενθουσιασμού μας spoil-αρε ότι στις αρχές του επόμενου έτους θα επισκεφθούν ξανά τη χώρα μας, αυτή τη φορά ως headliners.
Όσον αφορά το setlist, ήταν αυτό που περίμενε κάποιος. Κάλυψε όλες τις περιόδους και ικανοποίησε τόσο τους παλιούς, όσο και τους νεότερους φίλους της μπάντας. Η έναρξη με το εμβληματικό πλέον “Knives and Pens” έβαλε από νωρίς φωτιά στο κοινό των περισσότερων από 15.000 θεατών, ενώ τραγούδια όπως τα “Hallelujah”, “Rebel Love Song”, “Vindicate” και “Perfect Weapon” διατήρησαν αμείωτη την ένταση, παρά το γεγονός ότι ο ήχος κυμαίνονταν σε μέτρια επίπεδα. Το φινάλε άνηκε, όπως ήταν και αναμενόμενο, στο “In the End”, με το μεγαλύτερο hit του συγκροτήματος να αποτελεί την ιδανική αυλαία μιας εμφάνισης που κατάφερε να κερδίσει ακόμα και όσους ήρθαν αποκλειστικά για το πρώτο όνομα. Ήταν μια δυνατή και άκρως απολαυστική εμφάνιση, αφήνοντάς μας ήδη να μετράμε αντίστροφα για την headline συναυλία τους το 2027. (Π.Κ.)
Και κάπως έτσι, φτάνουμε στην πολυαναμενόμενη πρώτη συνάντηση των Three Days Grace με το ελληνικό κοινό. Η συναυλιακή εκκρεμότητα της εφηβείας –και όχι μόνο– γίνεται επιτέλους πραγματικότητα! Το “Dominate” δίνει το έναυσμα και, με τους δύο πλέον τραγουδιστές επί σκηνής, τον Adam Gontier και τον Matt Walst να μοιράζονται μικρόφωνα και ρόλους, γίνεται από νωρίς σαφές πως το κοινό απολαμβάνει το καλύτερο και από τις δύο εποχές της μπάντας. Χωρίς πολλά-πολλά, οι Καναδοί δεν χάνουν χρόνο και το “Animal I Have Become” ακολουθεί σχεδόν αμέσως, με την Πλατεία Νερού να παραδίδεται από τα πρώτα κιόλας λεπτά.
Κακά τα ψέματα, η βραδιά φαίνεται να κουβαλούσε αναπόφευκτα έντονο το στοιχείο της νοσταλγίας. Όμως, οι αγαπημένοι μας headliners φρόντισαν από νωρίς να δείξουν πως δεν στηρίζονται μόνο στο παρελθόν τους. Το “So Called Life” μεταφέρει ατόφια την ενέργεια της σύγχρονης εκδοχής τους, υπενθυμίζοντας πως παραμένουν απολύτως επίκαιροι. Το set προχωράει και ξεδιπλώνονται ξανά τα κομμάτια που σημάδεψαν τη διαδρομή τους. Για όσους μεγαλώσαμε μαζί τους, κάθε κομμάτι λειτουργεί και ως μια μικρή χρονοκάψουλα. Από το “I Am Machine” μέχρι το “Pain”, η ένταση ανεβαίνει διαρκώς. Και ένταση χωρίς pit δεν γίνεται — οπότε με το “The Mountain” τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους, με τα πρώτα μεγάλα pits της βραδιάς να ανοίγουν. Δεν άργησαν όμως να δώσουν τη θέση τους στο απόλυτο singalong του “I Hate Everything About You”, με τις φωνές να φτάνουν σε όσα decibel ήταν ανθρώπινα εφικτό, μέχρι τελικής πτώσης.
Ανάμεσα στις εκρήξεις αδρεναλίνης, οι πρωταγωνιστές της βραδιάς φρόντισαν να χαμηλώσουν για λίγο τους τόνους, χαρίζοντάς μας μία από τις πιο ζεστές στιγμές. Τα “Lost In You”, “Chalk Outline”, και “Lifetime” έστησαν μια campfire – όπως λένε κι εκείνοι- ατμόσφαιρα, με το φεγγάρι πάνω από την Πλατεία Νερού να συμπληρώνει ιδανικά το σκηνικό.
Και κάπου εκεί.. Σήμα για επιστροφή στην ένταση! Η εισαγωγή του “Parabol” των Tool επαναφέρει την ενέργεια οδηγώντας ιδανικά στο “World So Cold”. Από εκεί και πέρα, το βράδυ δεν είχε καμία πρόθεση να κατεβάσει παλμούς. Κι αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στα “Never Too Late” και “Riot”, που λειτούργησαν σαν ένα εκρηκτικό φινάλε για όλα όσα προηγήθηκαν — σε μια αίσθηση που σε γυρνάει πίσω χωρίς να το πολυσκεφτείς, σε εποχές πιο απλές και πιο άμεσες, που όλοι τις έχουμε κάπου μέσα μας.
Μετά από τρεις τέτοιες εμφανίσεις, αυτό που μένει δεν είναι μόνο το setlist ή η ένταση, αλλά η αίσθηση μιας βραδιάς που έδεσε το παρελθόν με το τώρα, αφήνοντας πίσω της κάτι που δύσκολα περιγράφεται αλλά εύκολα θυμάσαι. (Β.Ν.)
