Η 25η Ιουλίου 2026 έμελλε να είναι η ημέρα του Release Athens που σήκωσε την περισσότερη συζήτηση για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι επρόκειτο για την τελευταία βραδιά που το φεστιβάλ θα λάμβανε χώρα στην Πλατεία Νερού, ενώ ο δεύτερος αφορούσε την επιλογή να εμφανιστούν οι Sabaton (ίσως η πιο αμφιλεγόμενη επιτυχημένη μπάντα στη χώρα μας) ως headliners μετά τους θρυλικούς Savatage. Ειδικά το δεύτερο θεωρήθηκε από μέρος του “παραδοσιακού” metal κοινού της πρωτεύουσας ανεπίτρεπτο και λανθασμένη επιλογή του festival, με αρκετούς να δηλώνουν ότι θα αποχωρήσουν μετά την εμφάνιση των Αμερικανών. Η μεγάλη προσέλευση του κοινού από νωρίς (ίσως μεγαλύτερη από τις προηγούμενες metal ημέρες) διέψευσε κατά κάποιο τρόπο τους αμφισβητίες. Κρίνοντας μάλιστα από τα t-shirts που κυκλοφορούσαν φορεμένα από οπαδούς κάθε ηλικίας φάνηκε ότι οι Sabaton έχουν μεγάλο και πιστό κοινό στη χώρα μας.
Ανταπόκριση: Γιώργος Ξενικουδάκης / Φωτογραφίες: Σπύρος Φατούρος (full photo report)
Δυστυχώς το κοινό αυτό στοιβάχτηκε σε ατελείωτες ουρές περιμένοντας να εισέλθει στο χώρο, χάνοντας τουλάχιστον τα πρώτα 3 τραγούδια του set των Ολλανδών Epica. Ακούσαμε έτσι εξ’ αποστάσεως τα “Cross the Divide” και “Apparition” από το πρόσφατο “Aspiral” καθώς και το κλασσικό “Sensorium”. Παρά τον δυνατό κόντρα ήλιο και την αργή προσέλευση του κοινού, η μπάντα τα έδωσε όλα με δύναμη και επαγγελματισμό. Η Simons έλαμψε φωνητικά, παρά την ατυχή στιλιστική επιλογή με τα μαύρα δερμάτινα και τις μπότες μέσα στο λιοπύρι. Ξεχώρισαν τα “Unchain Utopia” και “Cry for the Moon” ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον van Weesenbeek που κατεδάφισε τα τύμπανα στα γυρίσματά του. Η μπάντα προετοίμασε το ακροατήριο ιδανικά για αυτό που θα ακολουθούσε.
Είχε φτάσει η ώρα η περιοδεύουσα εκδοχή των Savatage να εκπληρώσει το καθυστερημένο ραντεβού της με το Αθηναϊκό κοινό. Η ανυπομονησία ήταν εμφανής, ειδικά σε όσους δεν μπόρεσαν να ανηφορήσουν προς Πιερία πέρσι. Έτσι με τις πρώτες νότες της εισαγωγής του Morphine Child και παρά τον αρχικά μέτριο ήχο και την ηλιοφάνεια η ανταπόκριση του κοινού στα κελεύσματα του Stevens ήταν άμεση. Γρήγορα ο ήχος βελτιώθηκε και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο εύρος της δισκογραφίας της μπάντας. Ακούσαμε έτσι στο πρώτο μισό ύμνους όπως τα “Jesus Saves”, “Strange Wings” και “Sirens” (με σχετικό χαμό). Στο “Handful of Rain” οι εντάσεις έπεσαν δίνοντας χώρο σε blues ευαισθησίες ενώ ευχάριστες εκπλήξεις ήταν οι εκτελέσεις των συγκινητικών “Miles Away” και “Tonight he Grins Again”.
Από το “Chance” (με άψογη εκτέλεση των πολλαπλών φωνητικών) και μετά το live πήρε φωτιά, ενώ δεν υπήρξε ψυχή που να μην δάκρυσε με την προβολή βίντεο από τον Jon Oliva και την κοινή εκτέλεση με την μπάντα του κλασσικού “Believe” . Εκεί όλοι γίναμε ένα και, υπό την καθοδήγηση των Stevens και Caffery, συμμετείχαμε σε οργιαστικές εκτελέσεις των “Gutter Ballet” και “Edge of Thorns”. Οι Caffery και Pitrelli απέδωσαν άψογα τα απαιτητικά κιθαριστικά μέρη, ενώ οι Plate και Middleton στήριξαν τα πάντα σε θεμελιώδες groove. Η γιορτή έκλεισε δυνατά με τα Power of the Night και Hall of the Mountain King να μας αφήνουν να θέλουμε κι άλλο, ελπίζοντας σε μελλοντική headline εμφάνιση της μπάντας.
Τελικά οι προφητείες για μαζική αποχώρηση πριν τους headliners δεν εκπληρώθηκαν, καθώς, ακόμη και οι αμφισβητίες μετκινήθηκαν στα μετόπισθεν για φαγητό ή ποτό με σκοπό να ακούσουν τουλάχιστον μερικά κομμάτια στην αρχή του set των Σουηδών. Είχα ξαναδεί την μπάντα το 2018 στο Terra Vibe και μπορώ με σιγουριά να πω ότι η μουσική τους, τόσο στουντιακά όσο και ζωντανά, δεν μου λέει τίποτα οπότε μάλλον δεν είμαι ο καταλληλότερος για να σχολιάσω την εμφάνισή τους. Παρόλα αυτά η δυναμική εισαγωγή στη σκηνή με εκρήξεις, πυροτεχνήματα και φωτιές τράβηξαν το ενδιαφέρον των περισσότερων παρευρισκόμενων. Οι πολυάριθμοι οπαδοί τους φαίνονταν να πορώνονται με κομμάτια όπως τα “The Last Stand”, “The Great War” και “Storm Troopers”ενώ τα μέλη της μπάντας δεν έχαναν την ευκαιρία να μιλάνε στο κοινό ανάμεσα στα κομμάτια, κατά τη γνώμη μου χαλώντας το ρυθμό του live ενώ το χιούμορ τους ήταν μάλλον ατυχές, κυρίως για τους άνω των δεκατεσσάρων ετών.
Η εμφάνιση βασίστηκε κυρίως στο show και λιγότερο στη μουσική καθώς οι απανωτές εκρήξεις, τα τύμπανα πάνω στο τανκ και οι εντυπωσιακές προβολές έκλεβαν την παράσταση από το μάλλον μέτριο μουσικό προϊόν. Προσωπική απογοήτευση η φωνητική απόδοση του Broden ο οποίος κυρίως απήγγειλε στα χαμηλά φορτωμένος από, πιθανώς ηχογραφημένα, χορωδιακά. Κατά τα άλλα το αφοσιωμένο κοινό φάνηκε να διασκεδάζει πραγματικά και αυτό έχει σημασία. Ωραία στιγμή το χιονισμένο “Christmas Truce”, ενώ όμορφη προσθήκη η χορωδία στο “Night Witches”.
Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η τελευταία βραδιά του απόλυτα επιτυχημένου, και σίγουρα καλύτερα οργανωμένου festival, στην Πλατεία Νερού που μας άφησε πολλές υπέροχες αναμνήσεις, ανανεώνοντας το ραντεβού για το 2027 σε νέο χώρο.
