Κάποιες συναυλίες κρίνονται από την απόδοση των συγκροτημάτων. Άλλες από την προσέλευση. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι σπάνιες περιπτώσεις όπου το ίδιο το γεγονός της πραγματοποίησής τους αρκεί για να τις καταστήσει ιστορικές. Η εμφάνιση των Pantera στην Πλατεία Νερού ανήκε ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Για δεκαετίες, το όνομα της μπάντας αποτελούσε μια από τις μεγαλύτερες απουσίες από τα ελληνικά συναυλιακά δρώμενα. Οι συνθήκες δεν επέτρεψαν ποτέ στους Έλληνες οπαδούς να ζήσουν το συγκρότημα στην ακμή του, όμως η σύγχρονη εκδοχή των Pantera έδωσε επιτέλους την ευκαιρία σε χιλιάδες ανθρώπους να έρθουν σε επαφή με ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία του heavy metal.
Ανταπόκριση: Άρης Ζαρκαδάκης / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου (full photo report)
Η προσέλευση από νωρίς μαρτυρούσε ότι η ημέρα δεν ήταν μια συνηθισμένη φεστιβαλική στάση. Ο χώρος γέμιζε σταθερά όσο περνούσε η ώρα, με το κοινό να καλύπτει ένα ευρύ ηλικιακό φάσμα. Παλαιότεροι οπαδοί που μεγάλωσαν με τα Cowboys From Hell, Vulgar Display Of Power και Far Beyond Driven συνυπήρχαν με νεότερους ακροατές που γνώρισαν το συγκρότημα χρόνια μετά τη διάλυσή του. Όλοι, ωστόσο, είχαν έναν κοινό σκοπό: να ζήσουν μια βραδιά που μέχρι πρόσφατα φάνταζε αδύνατη.
Το ξεκίνημα ανήκε στους Bodysnatcher. Οι Αμερικανοί deathcorers μπορεί να βρέθηκαν μπροστά σε ένα κοινό που είχε κυρίως στραμμένο το βλέμμα του προς τα δύο μεγαλύτερα ονόματα του λογαριασμού, όμως δεν έδειξαν διάθεση να αφήσουν την ευκαιρία να περάσει ανεκμετάλλευτη. Με ωμή επιθετικότητα, χαμηλοκουρδισμένα riffs και αδιάκοπη ένταση, έδωσαν από νωρίς τον απαραίτητο παλμό στη βραδιά. Οι πρώτες εστίες κινητικότητας στο κοινό έκαναν την εμφάνισή τους, ενώ η μπάντα κέρδισε το χειροκρότημα όσων βρέθηκαν από νωρίς στην Πλατεία Νερού.
Αν κάποιος έφευγε από τον χώρο πριν εμφανιστούν οι Pantera και τον ρωτούσες ποιο συγκρότημα ξεχώρισε περισσότερο, δύσκολα θα απαντούσε κάτι διαφορετικό. Οι Trivium πραγματοποίησαν μια εμφάνιση που θύμισε γιατί συγκαταλέγονται εδώ και χρόνια στις σημαντικότερες metal μπάντες της γενιάς τους. Με αυτοπεποίθηση, εξαιρετικό ήχο και αξιοθαύμαστη συνοχή, παρέδωσαν ένα σετ που λειτούργησε ως υπόδειγμα festival εμφάνισης.
Ο Matt Heafy απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί θεωρείται ένας από τους πιο ολοκληρωμένους frontmen του σύγχρονου metal. Η επικοινωνία του με το κοινό ήταν συνεχής, η φωνητική του απόδοση εξαιρετική και η σκηνική του παρουσία καθοριστική. Γύρω του, οι υπόλοιποι μουσικοί λειτούργησαν με την ακρίβεια καλοκουρδισμένης μηχανής, προσφέροντας μια εμφάνιση που δύσκολα άφηνε περιθώρια για αρνητικά σχόλια.
Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν η ανταπόκριση του κοινού. Οι Trivium δεν αντιμετωπίστηκαν ως ένα ακόμη support σχήμα. Αντιθέτως, μεγάλο μέρος των παρευρισκόμενων συμμετείχε ενεργά σε κάθε ευκαιρία, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που σε αρκετές στιγμές πλησίαζε εκείνη headline εμφάνισης. Το γεγονός ότι μετά το τέλος της βραδιάς πολλοί συζητούσαν πως οι Trivium «έκλεψαν την παράσταση» μόνο τυχαίο δεν ήταν.
Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της ημέρας έπαιξε και ο συνολικά πολύ καλός ήχος. Σε ένα πρόγραμμα γεμάτο από βαριές κιθάρες, γρήγορα περάσματα και υψηλές εντάσεις, η καθαρότητα παρέμεινε σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα. Τα riffs διατηρούσαν τον απαραίτητο όγκο χωρίς να χάνονται στη μίξη, τα τύμπανα είχαν δύναμη και παρουσία, ενώ οι φωνές παρέμειναν ευδιάκριτες καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι επρόκειτο για έναν από τους καλύτερους ήχους που έχει φιλοξενήσει metal βραδιά στην Πλατεία Νερού τα τελευταία χρόνια.
Η εμφάνιση των Pantera συνοδεύτηκε από εκείνο το ιδιαίτερο συναίσθημα που δημιουργείται όταν ένα συναυλιακό απωθημένο δεκαετιών μετατρέπεται επιτέλους σε πραγματικότητα. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, το κοινό έδειξε ξεκάθαρα ότι δεν είχε έρθει απλώς για να παρακολουθήσει μια συναυλία. Είχε έρθει για να συμμετάσχει σε μια γιορτή.
Κάθε γνώριμη εισαγωγή τραγουδιού πυροδοτούσε άμεσες αντιδράσεις. Χιλιάδες φωνές ενώνονταν στους στίχους, χέρια υψώνονταν στον αέρα και η ενέργεια μεταφερόταν αδιάκοπα από τη σκηνή στο κοινό και αντίστροφα. Ήταν από εκείνες τις βραδιές όπου το συγκρότημα δεν χρειάζεται να προσπαθήσει ιδιαίτερα για να ξεσηκώσει τον κόσμο. Η διάθεση υπήρχε ήδη και απλώς περίμενε την κατάλληλη αφορμή για να εκφραστεί.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακό ήταν το πόσο αφοσιωμένο παρέμεινε το κοινό μέχρι το τέλος της εμφάνισης. Δεν υπήρξαν σημάδια κόπωσης, ούτε αισθητή πτώση της έντασης. Αντιθέτως, όσο περνούσε η ώρα η συμμετοχή γινόταν ολοένα και πιο μαζική. Οι στιγμές συλλογικής έκρηξης διαδέχονταν η μία την άλλη, επιβεβαιώνοντας ότι οι Pantera εξακολουθούν να διαθέτουν μια δισκογραφία με τεράστια συναισθηματική βαρύτητα για πολλές γενιές metal οπαδών.
Φυσικά, η συζήτηση γύρω από τη σημερινή μορφή των Pantera θα συνεχίσει να υφίσταται. Είναι μια συζήτηση που πιθανότατα δεν θα τελειώσει ποτέ. Ωστόσο, το βράδυ της εμφάνισής τους στην Αθήνα, το ενδιαφέρον βρισκόταν αλλού. Βρισκόταν στο γεγονός ότι χιλιάδες άνθρωποι μπόρεσαν να τραγουδήσουν μαζί τραγούδια που διαμόρφωσαν τον ακραίο και σκληρό ήχο των τελευταίων τριών δεκαετιών. Βρισκόταν στη συλλογική εμπειρία και στο συναίσθημα μιας πολυαναμενόμενης πρώτης συνάντησης.
Όταν τα φώτα άναψαν και ο κόσμος άρχισε να αποχωρεί, η αίσθηση ήταν ξεκάθαρη. Το Release Athens φιλοξένησε μία από τις σημαντικότερες metal βραδιές της χρονιάς. Οι Bodysnatcher έδωσαν δυναμικό εναρκτήριο τόνο, οι Trivium παρέδωσαν μια εμφάνιση που δικαιολογημένα συζητήθηκε όσο καμία άλλη εκείνο το βράδυ και οι Pantera πρόσφεραν στο ελληνικό κοινό τη συναυλία που περίμενε για δεκαετίες.
