Ομολογώ πως δεν είχα ιδέα ότι ο γόνος του διαβόητου Ian Dury κάνει καριέρα στην μουσική εδώ και 25 τουλάχιστον χρόνια, που ίσως ήταν η δεύτερη σκέψη μου, όταν ο Baxter Dury με την μπάντα του ανέβηκαν στη σκηνή του Release ακριβώς στις 19:15 όπως ήταν προγραμματισμένο κατόπιν της ακύρωσης της Anna von Hausswolff.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν ποιος είναι αυτός τύπος ανάμεσα σε Tom Jones, Jarvis Cocker και θαμώνα σε παμπ μετά από meeting με την εταιρεία, δεδομένου ότι βλέπεις κάποιον κουστουμαρισμένο να αφιονίζεται σαν σουρωμένος γιάπης ενώ οι τεράστιες καδένες του κουνιούνται ρυθμικά στον funky ρυθμό. Η μουσική υπόκρουση είναι ένα δείγμα dance, νέου κύματος, Sleaford Mods και Serge Gainsburg και ο Dury είναι περισσότερο performer παρά τραγουδιστής, καθώς απαγγέλει ασυναρτησίες βγαλμένες από την καθημερινή ζωή, ξεβιδώνεται, κραυγάζει βρετανοπρεπείς βρισιές, γαβγίζει και έχει βαλθεί να ξηλώσει το σακάκι του με την υποστήριξη μίας τριμελούς μπάντας.
Ιδιαίτερα, η κοπέλα στα samplers (της οποίας το όνομα μου διαφεύγει), ένας κλώνος της Wednesday και της Meg White, επιτηδευμένα αγέλαστη και με περισσό σκέρτσο, επωμίζεται μεγάλο μέρος της παράστασης, καθώς προσθέτει την μελωδία με τη φωνή της και τα πλήκτρα. Η υπόλοιπη μπάντα (με τον Toby McGuire στα ντραμς) είναι αρκούντως στιβαρή και γενικότερα ο ήχος είναι βαριά μπασάτος, πηγμένος στα samples, τις προκατ λούπες και τα vocoder. Μετά από αρκετό αμήχανο cheerleading το σετ λήγει στις 20:15.
Η αλήθεια είναι ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, πόσο μάλλον για μία μνημειώδη μουσική φιγούρα όπως ο Nick Cave. Λίγο η άκρως συντηρητική στάση του για διάφορα κοινωνικά και πολιτικά θέματα, και κυρίως το παλαιστινιακό, λίγο η επανασύνδεση του με τις θρησκευτικές του ρίζες, τον έχουν φέρει σε ρήξη με πολλούς οπαδούς του και μη (βλ. Roger Waters). Όπως και να έχει ο Cave, ως άλλος ιεροκύρηκας Elvis, ανέβηκε ακάθεκτος και αγέραστος στη σκηνή στις 21:00 με το “Get ready for love”. Πέραν των συνήθων υπόπτων όπως ο Warren Ellis των Dirty Three, το στήσιμο της πολυμελούς πλέον ορχήστρας των Bad Seeds είναι ως επί το πλείστον gospel. Προλογίζει το επόμενο τραγούδι λέγοντας πως είναι για ένα κορίτσι και μπαίνει κατευθείαν στο “From her to eternity”, ενώ αργότερα λέει ότι κάθε φορά που παίζουν στην Αθήνα επικρατεί το χάος και θα παίξει ένα τραγούδι αποκλειστικά για την Αθήνα γιατί όντως προκαλεί το χάος, αναφερόμενος στο “Wild God” που ακολουθεί.
Ο μικροσκοπικός οπαδός δίπλα μου έχει τρελαθεί και αρχίζει το συγκρατημένα χαώδες “Tupelo” κατά το οποίο γονατίζει εν είδει crowdsurfing στο πλήθος λέγοντας “αυτό πρέπει να πόνεσε” σε ένα μέλος του κοινού. Είναι αξιομνημόνευτο το πόσο στενή επαφή έχει με το κοινό του ο Αυστραλός, καθώς έρχεται σχεδόν σε κάθε τραγούδι σε επαφή μαζί του, όταν μάλιστα παίρνει μία τυχαία εσάρπα και διάφορα χαρτομάντηλα παραπονούμενος για το βεβαρημένο αττικό κλίμα και, σε άλλο σημείο της συναυλίας, κυριολεκτικά βουτάει μέσα στις πρώτες γραμμές.
Προλογίζει το ατμοσφαιρικό “Carnage” λέγοντας ότι έχει κάτι ιδιαίτερο, αλλά είναι προκατειλημμένος για προφανείς λόγους, ενώ το “Joy” είναι μια μικρή λέξη με μεγάλη καρδιά. Εδώ να πω ότι τα slider με τους στίχους μου σπάνε λίγο τα νεύρα γιατί κάνει ένα live να θυμίζει αποτυχημένο καραόκε, ιδίως όταν δεν ακολουθεί κατά πόδας τους στίχους. Ο Ellis τραγουδάει αγγελικά στο “Bright Horses” και η φίλη Δώρα επισημαίνει ότι η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή λίγο πριν το ντουέτο του “Henry Lee” με την Janet Ramus.
Στο δολοφονικό “Red Right Hand” παροτρύνει σε singalong μαζί με το κλασικό όργανο και μας ζητάει να είμαστε κόσμιοι πριν το καθαρό gospel “Τhere’s a war Coming”, που φαντάζει αρκετά ειρωνικό δεδομένων των συνθηκών. Στις 23:00 έρχεται η ώρα του encore και οι Seeds βγαίνουν ξανά με κάτι που δεν έχουν ξαναπαίξει (“City of Refuge”) και o Cave λέει ότι θα το σκατώσουν. Στο παρατεταμένο “Weeping Song” ανεβάζει μία μικρή οπαδό από το κιγκλίδωμα και χορεύουν για λίγο μαζί και μας αποχαιρετάει με μία σόλο εκτέλεση του “Into My Arms” καθώς οι Seeds τον παρατάνε σύξυλο στη σκηνή. Πίστευα ότι κάπως έτσι είναι μία εμφάνιση ενός τόσο περίφημου performer όπως ο Nick Cave και κάπως έτσι εξελίχτηκε και χθες.
