Όλοι εμείς οι θιασώτες του metal που ανήκουμε στη μέση ηλικία έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε τους αποχαιρετισμούς στα μουσικά είδωλα της νιότης μας. Το αποψινό χτύπημα θα ήταν διπλό καθώς κληθήκαμε να πούμε αντίο σε δύο τεράστιες μπάντες από το χώρο του thrash.
Ανταπόκριση: Γιώργος Ξενικουδάκης, Άρης Ζαρκαδάκης / Φωτογραφίες: Αναστασία Παπαδάκη (full photo report)
Οι Sylosis βρέθηκαν νωρίς στη σκηνή του Release Athens, όμως δεν χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού. Με όπλο τον επιβλητικό ήχο τους και την αδιαμφισβήτητη εκτελεστική τους δεινότητα, οι Βρετανοί παρέδωσαν ένα δυναμικό set που ανέδειξε όλες τις πτυχές της μουσικής τους ταυτότητας, από τα thrash ξεσπάσματα μέχρι τις πιο μελωδικές και σύγχρονες metal αποχρώσεις.
Αντλώντας υλικό τόσο από τις πρόσφατες κυκλοφορίες τους αλλά και παλαιότερα κομμάτια που έχουν καθιερωθεί ως αγαπημένα των οπαδών, οι Sylosis κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους. Ο καθαρός ήχος, η ενέργεια πάνω στη σκηνή και η άμεση ανταπόκριση του κόσμου συνέθεσαν μία εμφάνιση που μπορεί και να ξεπέρασε τον χαρακτήρα του «opening act». Αντίθετα, η μπάντα άφησε το δικό της ισχυρό αποτύπωμα στη βραδιά, επιβεβαιώνοντας ότι αποτελεί μία από τις πιο σταθερές και αξιόλογες δυνάμεις του σύγχρονου ευρωπαϊκού metal. (Α.Ζ.)
Πριν αρχίσω να περιγράφω την εμφάνιση των Sepultura, πρέπει να κάνω μία παρατήρηση. Η μπάντα έχει ταλέντο στο να βρίσκει εκπληκτικούς νέους ντράμερ. Πραγματικά άξιζε κάποιος να παραβρεθεί στο live μόνο και μόνο για να παρακολουθήσει τον απίστευτο Greyson Nekrutman να μας αφήνει με το στόμα ανοικτό. Δεν είχε τύχει να δω την μπάντα με τον Green στη θέση του frontman και είχα μεγάλη περιέργεια για την απόδοσή του. Φωνητικά θα έλεγα ότι είναι πειστικός και αποδίδει τα κομμάτια με δύναμη αλλά σαν σκηνική παρουσία είναι μάλλον αδιάφορος.
Το setlist βασίστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο στην Cavalera εποχή με κλασσικούς ύμνους όπως τα Inner Self, Desperate Cry και Dead Embryonic Cells τους οποίους η μπάντα απέδωσε με ψυχή σε αντίθεση με τα, μάλλον ατυχή και άψυχα ΑΙ artworks που παρακολουθούσαμε στο φόντο. Τα τραγούδια από το πρόσφατο EP ακούστηκαν αδιάφορα και έπρεπε να πάρει το λόγο ο, εμφανώς συγκινημένος, Andreas Kisser για να παρουσιάσει το σχήμα κρουστών που απέδωσε το Kaiowas για να ξυπνήσει για τα καλά το κοινό. Στο δεύτερο μισό όμως η εμφάνιση πήρε φωτιά και σχηματίστηκαν τα πρώτα mosh pits. Με άψογο ήχο εκτελέστηκαν τα Territory, Refuse/Resist, Arise και Ratamahatta (με ένα σύντομο Drum Solo στην αρχή), ενώ το Roots Bloody Roots αποτέλεσε τον ιδανικό επίλογο στη live σχέση της μπάντας με τη χώρα μας. (Γ.Ξ.)
Είχε έρθει η σειρά του Megadave να μας πει αντίο. Η ανυπομονησία ήταν μεγάλη, τόσο λόγω της προηγούμενης εμφάνισής τους στο φεστιβάλ το 2024, όσο και λόγω του πολύ καλού τελευταίου album που μεσολάβησε. Από την έναρξη της εμφάνισης με το Tipping Point, φάνηκε ότι το κοινό έχει αγκαλιάσει το νέο υλικό το οποίο πράγματι βρήκε αρμονικά τη θέση του μέσα στο setlist ακούγοντας ακόμη τα I Don’t Care, Puppet Parade και Let there be shred.
Η συνέχεια με το classic Hangar 18 ξεκίνησε τον χαμό, ο οποίος μετριάστηκε από τον κάπως χαμηλό ήχο. Η μπάντα απέδωσε άψογα το υλικό ενώ η αντιπαράθεση guitar solos μεταξύ Mustaine και Mäntysaari προσομοίαζε σεμινάριο lead κιθάρας. Πριν το Let there be shred δε, ο Dave αφιέρωσε το κομμάτι στους κιθαρίστες μέσα στο ακροατήριο. Ακούσαμε πολλά κλασικά, όπως ήταν αναμενόμενο, όπως τα Wake Up Dead, Skin o’ My Teeth και Trust, ενώ ήταν ωραία έκπληξη η εκτέλεση του Hook in Mouth, παρόλο που εξέθεσε την ταλαιπωρημένη φωνή του frontman, η οποία για κάποιο λόγο ήταν αρκετά ψηλά στη μίξη.
Ακολούθησε το αναμενόμενο «Metallica» μέρος της εμφάνισης με την εκτέλεση του Mechanix και της διασκευής του Ride the Lightning με ενθουσιώδεις αντιδράσεις από το κοινό. Το δε φινάλε της συναυλίας με τα απανωτά χτυπήματα των Tornado of Souls και Peace Sells (με την εμφάνιση του Vic Rattlehead επι σκηνής) μας αποτελείωσε. Encore και τελική ισοπέδωση, με Symphony of Destruction (όλο το κοινό έγινε μία χορωδία στο ME-GA-DETH) και Holy Wars…The Punishment Due όπου ο Teemu εκτέλεσε ζωντανά το κομμάτι της κλασσικής κιθάρας.
Παρά το μικρό setlist λόγω των περιορισμών του χώρου, οι πάντες πέρασαν όμορφα, ενώ ο συγκινημένος Mustaine μας αποχαιρέτησε με υπόκλιση αλλά και τον τελευταίο χορό στη διασκευή των Sex Pistols στο My Way. (Γ.Ξ.)
