Εφόσον ο γερό-παράξενος Morrissey ακύρωσε την εμφάνιση του στο φετινό Release Athens, οι Supergrass βρέθηκαν να είναι headliners από τη μια στιγμή στην άλλη, και οι The Damned να εμφανίζονται κατά το σούρουπο, όταν η ζέστη υποχωρούσε.
Ανταπόκριση: Ζακ Ανανιάδης / Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου
Η προσθήκη των Lobsters την τελευταία στιγμή ως opening act της ημέρας, ξεκινώντας το set τους στις 7, έβγαλε τους The Damned από τον άχαρο ρόλο ως “μπάντα υποδοχής” των φεστιβαλιστών, κι έδωσε την ευκαιρία στα παιδιά να εμφανιστούν σ’ ένα μεγάλο stage και μπροστά σε… περισσότερο, ας πούμε, κόσμο. Η ζέστη αφόρητη, ο κόσμος μαζεύονταν δειλά δειλά και το κουαρτέτο των Lobsters έπαιζε με τη ψυχή του. Catchy rock’ n’ roll κομμάτια, κάτι μεταξύ Jet και BRMC αλλά στο πιο σύγχρονο. Πολύ καλή προφορά στα αγγλικά ο frontman/κιθαρίστας κι αρκετά δεμένοι μεταξύ τους. Μπράβο τους, χαλάλι η ζέστη!
Η ώρα των καταραμένων είχε φτάσει και οι fans είχαν αρχίσει να στριμώχνονται στις πρώτες σειρές. Ο ήλιος υποχωρούσε και ο “βρικόλακας” Dave Vanian μπορούσε πλέον να βγει άφοβα out in the open. Λίγο μετά τις 8 οι The Damned βγήκαν επί σκηνής, υπό ένθερμο χειροκρότημα, και ξεκίνησαν με ‘Love Song’ & ‘Machine Gun Etiquette’. Ο Vanian, πιστός στην trademark εμφάνιση του, ντυμένος στα μαύρα και με γάντια, καλωσόρισε τον κόσμο προτού παίξουν τα ‘The History Of The World (Part 1)’ και ‘I Just Can’t Be Happy Today’, με τον Captain Sensible να το “αφιερώνει” στον Morrissey. Στην κομματάρα ‘Beware Of The Clown’, από τον τελευταίο τους δίσκο Darkadelic, ο Sensible πετάει το κορυφαίο: “All politicians are 100% evil, left or right, 2 cheeks of the same ass”. Respect!
Ακούστηκαν επίσης τα ‘Fan Club’, ‘Eloise’, ενώ ο Vanian δεν έχασε την ευκαιρία να κατέβει στις μπροστινές σειρές για να δώσει το μικρόφωνο στον κόσμο. ‘Neat Neat Neat’ εν συνεχεία, αλλά και το ιστορικό ‘New Rose’ (πρώτο single που κυκλοφόρησε από Βρετανική punk μπάντα το 1976), για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Για το encore, παρότι κουτρουβαλιάστηκε ο Vanian όπως έβγαινε στη σκηνή (τον γλωσσοφάγανε τον άνθρωπο), έπαιξαν το ‘White Rabbit’ των Jefferson Airplane και το ‘Smash It Up’ (Pts. 1 & 2), με τον κόσμο να τα σπάει από κάτω. Αποχαιρετώντας το κοινό ο Sensible αναφώνησε: “Enjoy Supergrass, they’re fucking great”, κάνοντας κι ένα shout out για τους δικούς μας Lobsters. Respectable gentlemen οι The Damned, και παρά τα χρονάκια τους η απόδοση τους ήταν άψογη.
Το ότι οι Supergrass είναι τόσο παιχταράδες τελικά δεν το περίμενα. Αυτό φάνηκε από την αρχή της εμφάνισής τους, γύρω στις 10, ξεκινώντας με το ‘I’d Like To Know’ και ξεσηκώνοντας τον κόσμο. Ακολούθησαν τα ‘Caught By The Fuzz’, ‘Mansize Rooster’, με τον Gaz Coombes να χαιρετάει το κοινό, αποθεώνοντας ταυτόχρονα τους The Damned που μόλις είχαν παίξει. Φανταστικες οι εκτελεσεις των ‘Late In The Day’ και ‘Mary’, ενώ με το ‘Strange Ones’ οι Supergrass ανέβασαν πάλι τους τόνους. “Sorry that Morrissey couldn’t be with us tonight, maybe broke a nail or something…” φάνηκε να λέει ο Gaz από το μικρόφωνο, λίγο πριν παίξουν τα ‘Alright’ και ‘She’s So Loose’.
Στο ‘Sofa (Of My Lethargy) άλλαξαν οι ρόλοι με τον Gaz στο μπάσο και στη κιθάρα ο μπασίστας Mick Quinn, ενώ στο πορωτικό ‘Richard III’ ο ντράμερ Danny Goffey έδειξε το δυναμικό του εύρος. Τα ‘Moving’ και ‘Grace’ ακούστηκαν πριν το encore, ενώ με τα ‘Sun Hits The Sky’ και ‘Pumping On Your Stereo’ οι Supergrass μας καληνύχτησαν. Παρά το ειδικό βάρος των 2 μεγάλων ονομάτων, περίμενα λίγο περισσότερη ζωντάνια στην ατμόσφαιρα. Θες λίγο η ζέστη μαζί με τη χαμηλότερη από το σύνηθες προσέλευση του κόσμου…ποιος ξέρει. Παρόλα αυτά ήταν μια βραδιά τίγκα στις ωραίες μουσικές και με εμφανίσεις που θα μας μείνουν.
