Από τα dance beats του DJ Αντώνη Δημητριάδη, στη σκοτεινή μαγεία της Loreen, μέχρι την εκθαμβωτική Kylie Minogue — η Πλατεία Νερού βίωσε μια βραδιά απόλυτου αισθησιακού χορού και pop μαγείας.
Ανταπόκριση: Ιωάννα Κατσού, Αρετή Αποστόλου / Φωτογραφίες: Release Athens Festival
Η μέρα είχε από νωρίς τη ζέστη που τραβάει αλκοόλ, μουσική και χορό – και το Release Athens φρόντισε να μας τα προσφέρει και τα τρία. Ο κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται από νωρίς το απόγευμα, όταν ο DJ Αντώνης Δημητριάδης ανέβηκε στα decks λίγο μετά τις 18:00, βάζοντας το τέμπο για να ξεκινήσει η μέρα. Το set του κινούνταν σε ηλεκτρονικά μονοπάτια, δημιουργώντας μια χαλαρή αλλά ρυθμική ατμόσφαιρα, όσο στήνονταν τα πάντα για το πρώτο live της βραδιάς. (Ι.Κ.)
Λίγο πριν τις 20:00, η Loreen εμφανίστηκε στη σκηνή – επιβλητική, με φοβερό ήχο, έναν εξαιρετικό live ντράμερ και μια γενικότερη «σκαλωτική» παρουσία. Το setlist της περιλάμβανε κομμάτια όπως τα “Jupiter Drive”, “Gravity”, “Warning Signs” και “Is It Love”, όλα σχεδιασμένα για να σε βάλουν σε κίνηση. Ο ηλεκτρονικός ήχος και η καθαρή παραγωγή μαζί με το δέσιμο των μελών δεν άφηναν περιθώρια για κάτι παραπάνω. Και μόλις ήρθε η στιγμή για το “Euphoria”, η πλατεία μετατράπηκε σε ένα μικρό euroclub κάτω από τον ήλιο. Κάπου προς το τέλος του σετ, στα πιο ήρεμα διαλείμματα, μας είπε πόσο χαρούμενη ήταν που βρέθηκε επιτέλους στην Ελλάδα – κάτι που ήθελε χρόνια. Και, ειλικρινά, της ταίριαζε. Ήταν ένα ζέσταμα που σε έβαζε στο mood χωρίς να προσπαθεί να κλέψει την παράσταση. Εγώ πέρασα υπέροχα, και γύρω μου έβλεπα κόσμο να χορεύει και να χαμογελάει – και, κάποιες φορές, αυτό από μόνο του είναι αρκετό. (Ι.Κ)
Προσωπικά, παίρνω σχεδόν προκλητικά το γεγονός ότι το φετινό Release ξύπνησε περιόδους της ζωής μου από διάφορα era μου — από την εφηβεία με τους Pendulum, μέχρι τις αρχές των 2000s, τότε που η Kylie μπήκε πρώτη φορά στη ζωή μου. Ξεκάθαρα, η αγάπη του πατέρα μου για την Kylie ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα. Κι έπειτα, ανέλαβαν τα κλιπ της στο Mad TV. Από το Light Years μέχρι το Fever, που έσκασε σαν pop έκρηξη και γέμισε τα νεανικά μου χρόνια με χορό και αίσθηση ελευθερίας. Και να ‘μαι, 25 χρόνια μετά, πρώτη γραμμή. Έτοιμη να χορέψω όπως δεν έχω ξαναχορέψει. Το show ήταν υπέροχο – μια pop εμπειρία με όλα όσα θες: live φωνή αψεγάδιαστη, backing vocals, απίθανους χορευτές, συνεχείς αλλαγές ρούχων. Από το φλογερό κόκκινο φόρεμα που τόνιζε τις καμπύλες της, στο απόλυτο μαύρο με τις ψηλές μπότες, μέχρι εκείνο το εκτυφλωτικό, χρωματιστό outfit που έγραφε Kylie παντού. Σε όλα αυτά: Ερωτισμός. Φινέτσα.
Πώς γίνεται να είναι τόσο μικροκαμωμένη και ταυτόχρονα να την θαυμάζουμε σαν ένα ζωντανό pop άγαλμα; Ο ήχος ήταν εξίσου εντυπωσιακός – δυνατός, γεμάτος, κρυστάλλινος. Ένιωθες κάθε beat, σαν να ήσουν μέσα σε ένα τεράστιο dancefloor. Η setlist φυσικά γεμάτη με τα pop διαμάντια της: το αγαπημένο μου In Your Eyes, On a Night Like This, Better the Devil You Know, Confide In Me. Και όταν ήρθε το Slow; Δεν γινόταν να μην χορέψω σαν να ήμουν μόνη στο σπίτι μου. Και φυσικά, τραγουδήσαμε όλοι μαζί Can’t Get You Out of My Head πριν το απογειωτικό φινάλε με το Love at First Sight. Μεταξύ μας, πάντα τραγουδάω Kylie όταν είμαι ερωτευμένη. Και δεν νομίζω πως αυτό θα αλλάξει ποτέ. Γιατί, κιόλας, άλλωστε; (Ι.Κ.)
Η pop είχε πάντα για μένα μια εντελώς διαφορετική νοσταλγία από τα rock και grunge ακούσματα των εφηβικών μου χρόνων, και η αυτή η βραδιά με την Kylie και το εντυπωσιακό crew από χορευτές που έφερε μαζί της ήταν η απόδειξη που χρειαζόμουν ότι πάντα θα γυρίζω σε αυτό το είδος για να ξαναβρώ το παιδί μέσα μου, την ανεμελιά που έχει χαθεί.
Με ενέργεια και αγνή χαρά μικρού παιδιού, η Kylie από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό έδωσε τον καλύτερο της εαυτό, με ένα εντυπωσιακό show να την πλαισιώνει – και ήταν όλα όπως έπρεπε να είναι. Από τα χορευτικά parts μέχρι και τις μπαλάντες, το κοινό συμμετείχε εξίσου, δείχνοντας τον μεγάλο ενθουσιασμό και την προσμονή που προηγήθηκε της εμφάνισης της, μια προσμονή που δικαίωσε στο μέγιστο. Είναι συγκινητικό να βλέπεις τα εφηβικά σου είδωλα να μη ματαιώνουν τις προσδοκίες σου. Αντιθέτως, εγώ – και πιστεύω όλοι όσοι βρεθήκαμε στην Πλατεία Νερού – νιώσαμε τη νοσταλγία να μας κατακλύζει, μόνο για τους σωστούς λόγους, και όχι επειδή παραδοθήκαμε σε αυτή γιατί επιτέλους βλέπαμε μία από τις μεγαλύτερες pop stars επί σκηνής.
Χωρίς να κάνει την παραμικρή έκπτωση στην εμφάνιση της, κάτι που συναντάμε δυστυχώς πολύ συχνά, ιδίως σε pop shows, η Kylie έδωσε πίσω ακριβώς όση ενέργεια πήρε από τον κόσμο, ο οποίος χόρευε ξέφρενα και ασταμάτητα. Στο μεγάλο video wall, εκτός από τα εντυπωσιακά outfits που άλλαζε κατά τη διάρκεια της βραδιάς, βλέπαμε και την πληρότητα που ένιωθε που ακόμη και σήμερα, στα 57 της χρόνια, καταφέρνει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα με την ίδια συνέπεια και ποιότητα, με τον κόσμο μαζί της, ακόμα και σε πιο καινούργια κομμάτια, που δεν έχουν αγαπηθεί τόσο. Η προχθεσινή βραδιά ήταν μια γιορτή για όλους μας, και ένας φόρος τιμής στις ώρες που περάσαμε με τα Walkman στα αυτιά, φτιάχνοντας κόσμους για να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα. (Α.Α.)
