To περασμένο Σάββατο η Πλατεία Νερού και το Release Athens Festival φιλοξένησαν μια ακόμη μεγάλη heavy metal βραδιά. Η επιστροφή των Gojira μετά από 8 χρόνια στη χώρα μας, έκανε αρκετούς λάτρεις του σκληρού ήχου να κατηφορίσουν προς Φάληρο μεριά, όχι μόνο για τους Γάλλους, οι οποίοι εδώ και κάποια χρόνια έχουν σκαρφαλώσει δικαίως στην ελίτ του παγκόσμιου metal, αλλά και για τους While She Sleeps και Lacuna Coil.
Ανταπόκριση: Άρης Ζαρκαδάκης, Πάνος Κουτσουράδης / Φωτογραφίες: Ηλίας Σταθόπουλος (full photostory)
Λίγο μετά τις 18:30, με τον ήλιο να βαράει αλύπητα, οι Lacuna Coil ανέβηκαν στη σκηνή και ανέλαβαν το πολύ δύσκολο έργο να προετοιμάσουν κατάλληλα το έδαφος για τους While She Sleeps και Gojira. Οι συνθήκες μπορεί να μην ήταν οι πιο ευνοϊκές, όμως το έμπειρο ιταλικό συγκρότημα δεν φάνηκε να πτοήθηκε καθόλου. Με όπλο ένα ξεσηκωτικό, γεμάτο groove, setlist και την εξαιρετική χημεία ανάμεσα στην Cristina Scabbia και τον Andrea Ferro, έστησαν μια εμφάνιση γεμάτη ένταση. Για πενήντα λεπτά πάλεψαν με τον ήλιο και κέρδισαν το στοίχημα του support act χωρίς καμία έκπτωση στην διάθεση και την ενέργεια.
Οι Lacuna Coil κατάφεραν να κουνήσουν αρκετά κεφάλια από νωρίς, με τη δυναμική παρουσία τους να περνάει εύκολα στο κοινό. Μια τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές ήταν αναμφίβολα το “I Wish You Were Dead”, το οποίο η μπάντα αφιέρωσε στους τοξικούς ανθρώπους που έρχονται και δηλητηριάζουν τις ζωές μας. Το “Heaven’s a Lie” έφερε τις πρώτες σοβαρές αντιδράσεις, ενώ στο hit “Trip the Darkness” η Cristina κατέβηκε από τη σκηνή και έδωσε το χέρι της στις πρώτες σειρές. Το πάντα αγαπημένο τους cover στο “Enjoy the Silence” λειτούργησε σαν μικρή ανάσα πριν το “Never Dawn” να ρίξει την αυλαία με τον πιο εκρηκτικό τρόπο, αφήνοντας το κοινό απόλυτα έτοιμο για τη συνέχεια της βραδιάς. (Π.Κ.)
Οι Βρετανοί While She Sleeps απέδειξαν για ακόμη μια φορά γιατί θεωρούνται από τα πιο δυναμικά live acts. Από τις πρώτες νότες του “Systematic”, το συγκρότημα έδωσε ξεκάθαρο στίγμα για το τι θα ακολουθούσε: ενέργεια, σκηνική παρουσία, και ένα κοινό που μπήκε αμέσως στο παιχνίδι. O πυρήνας των fans ο οποίος είχε συγκεντρωθεί από νωρίς στη μέση και μπροστά από τη σκηνή έστησε ένα moshpit το οποίο και έκλεισε με το τέλος της εμφάνισης των While She Sleeps.
Οι While She Sleeps δεν είναι απλώς ένα ακόμη metalcore όνομα που προέκυψε την τελευταία δεκαετία. Είναι μια μπάντα με πραγματικό καύσιμο, με σκηνική παρουσία που χτίζει momentum δευτερόλεπτο με το δευτερόλεπτο, και με έναν frontman – τον Lawrence Taylor – που ξέρει καλά πώς να βάλει το κοινό στο παιχνίδι. Το σετ όπως αναφέραμε ξεκίνησε με το “Systematic” και από εκεί και πέρα δεν κοίταξαν πίσω. “You Are We”, “Four Walls”, “Silence Speaks” μεταξύ άλλων, και φυσικά το φινάλε με “Sleeps Society”.
Η σκηνική τους παρουσία, γεμάτη κίνηση, crowd interaction, moshpits, dive‑off και κανονικό χάος κάτω από τη σκηνή, απογείωσε το show. O ήχος τους ήταν (σχετικά) καθαρός, αν εξαιρέσεις λίγο το ξεκίνημα, με τα breakdowns να βρίσκουν στόχο και τον Taylor να επιβεβαιώνει γιατί θεωρείται ένας από τους πιο επικοινωνιακούς frontmen της γενιάς του. (Α.Ζ.)
Οι Gojira θεωρούνται και είναι το σημαντικότερο metal σχήμα της εποχής μας. Η εμφάνισή τους δεν ήταν απλώς ένα headlining set, αλλά μια ολοκληρωμένη εμπειρία: αισθητικά άρτια, τεχνικά αψεγάδιαστη και συναισθηματικά συντριπτική. Από τη στιγμή που πάτησαν στη σκηνή και οι πρώτες νότες του “Only Pain” βούλιαξαν τον χώρο, έγινε σαφές ότι δεν ήρθαν για να παίξουν απλώς ένα καλό live. Ήρθαν για να σαρώσουν. Το setlist διαμορφώθηκε σαν ένα επιμελώς στημένο ηχητικό ταξίδι: “The Axe”, “Backbone”, “Stranded”, “Silvera”, “From The Sky”, “Flying Whales”…
Οι Gojira είναι μια μπάντα που δεν παίζει – και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Δεν παίζουν με τη μουσική τους, δεν παίζουν με το κοινό τους. Από την πρώτη νότα του “Only Pain” μέχρι την τελευταία του “Vacuity”, οι Γάλλοι απέδωσαν ένα set σχεδόν αρχιτεκτονικής ακρίβειας. Κάθε riff ακουγόταν με χειρουργική καθαρότητα, κάθε μετάβαση είχε λόγο ύπαρξης. Ο Joe Duplantier αποπνέει μια σπάνια αίσθηση ηγετικότητας – όχι μέσα από πομπώδεις δηλώσεις ή πόζα, αλλά με τον τρόπο που ελέγχει τη σκηνή, την κιθάρα του και την ενέργεια του κοινού. Ο αδελφός του, Mario, πιθανώς o σημαντικότερος drummer του μοντέρνου metal παρέδωσε κυριολεκτικά μαθήματα drumming και του πως να στήνεις ένα rhythm section μπετό μαζί με τον Jean-Michel Labadie.
Είχαμε και αρκετά highlights το βράδυ του Σαββάτου. Highlight ήταν όλη η εμφάνιση των Gojira δηλαδή. Το παιχνίδι του Mario με τα πλακάτ όπου και ρωτούσε το κοινό πόσο δίκαση να παίξει ακόμη; Τη διασκευή στο Under The Sun των Black Sabbath την ώρα που προσπαθούσαμε να ισιώσουμε το σβέρκο μας μετά το L’enfant Sauvage και φυσικά την απρόσμενη διασκευή στο “Territory” των Sepultura, με τον εορτάζοντα Robb Flynn των Machine Head να ανεβαίνει επί σκηνής και το κοινό να τραγουδά “Happy Birthday” στον ίδιο, δημιουργώντας μια σπάνια συναυλιακή συγκυρία που δύσκολα θα ξεχαστεί.
Χωρίς ίχνος υπερβολής, η 19η Ιουλίου 2025, θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στη συναυλιακή ιστορία της χώρας μας. Μια τεράστια μπάντα στο απόγειό της έδωσε ένα κορυφαίο show. Με απόδοση που άγγιξε το τέλειο, με setlist δυναμίτη, εξαιρετικής αισθητικής visuals, pyros, ήχο μπετόν αρμέ, παραγωγή ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Μια βραδιά που αρκετοί από εμάς θα μνημονεύουμε σε μερικά χρόνια από τώρα. (Α.Ζ.)
