Εάν κάποτε ερωτηθούμε για τα καλοκαίρια που με μανία αναμέναμε από τις χειμερινές ήμερες του χρόνου, στο μυαλό μας θα εμφανιστούν οι εικόνες των φεστιβαλικών απογευμάτων, εικόνες που θα μας θυμίσουν την ζεστή και τον καυτό ήλιο να αγγίζει τα δέρματα μας, ένα stage γεμάτο από τεχνικούς να προετοιμάζουν τον εξοπλισμό των αγαπημένων μας καλλιτεχνών, τις παγωμένες μπύρες που ζεσταίνονται εντός πέντε λεπτών, αλλά και εκείνα τα φώτα που είναι ικανά να λάμψουν τον ουρανό μόλις σκοτεινιάσει. Η εβδόμη ήμερα ίσως του μεγαλύτερου φεστιβάλ της χωράς μας, του Release Festival, θα αποτελέσει μια από τις σημαντικότερες καλοκαιρινές αναμνήσεις, καθώς στις μνήμες μας θα μείνει αναλλοίωτο το live experience που με τόση δεξιοτεχνία και αισθητική, δημιούργησε ο υπερταλαντούχος Hozier, η πριγκίπισσα του fashion και της γκρουβας Roisin Murphy, αλλά και οι αέρινες αύρες των Hooverphonic.
Aνταπόκριση: Έφη Καραμουσάλη / Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη (περισσότερες εδώ)
Είναι ευρέως γνωστό πως το Release Athens Festival φημίζεται για την άψογη οργάνωση και εξυπηρέτηση προς το κοινό του, φροντίζοντας να πληροί κάθε χρόνο τις προϋποθέσεις ενός μεγάλου festival. Οι πόρτες άνοιξαν 17:00, με αρκετούς να εξασφαλίζουν μια θέση στα κάγκελα χωρίς να τους πτοεί η αφόρητη ζεστή του Ιουνίου. Ο ρόλος της συναυλιακής προθέρμανσης άνηκε στους The Joycut, οι οποίοι εντυπωσίασαν με τις dark wave επιρροές τους, οι οποίες αναμείχθηκαν άψογα με τα samples και την electro-post τεχνική. Η τριάδα των Ιταλών μουσικών μετουσίωσε την ζεστή που με αδιάκοπους ρυθμούς μας διαπερνούσε σε μια δροσερή καλοκαιρινή αύρα μεσώ των percussions και των σκοτεινών ελάχιστων φωνητικών, καθώς η performance τους βασίστηκε στην πιο instrumental λογική. Εξαιρετικές μελωδίες που φάνταζαν ονειρικές, καθώς στο background συνωμοτούσε το σύμπαν με τις 3D προσεγγίσεις του. Τιμητική αναφορά είχε και η χωρά μας, στην οποία εστίασαν, αφού πρωταγωνίστησε με συνοδεύοντας με εικόνες τις ηχητικές τους στιγμές στο πίσω μέρος της οθόνης, γεγονός που το ελληνικό κοινό εξέλαβε με εκτίμηση και τους το ανταπέδωσε με το πιο ισχυρό χειροκρότημα. Μέτα από ένα εξηντάλεπτο set, οι πλέον αγαπητοί The Joycut μας αποχαιρέτησαν κατεβαίνοντας από το stage ελάχιστα λεπτά μετά της 19:00.
Μέτα από ένα μισάωρο αναμονής, στην σκηνή του Release Athens Festival εμφανίζονται τα εμβληματικά μελή των Hooverphonic. Μερικά δευτέρα αργότερα θα μας παρουσιάσουν την 19χρονη Luka Cruysberghs, τα βασικά φωνητικά της μπάντας. Με ένα άκρως αισθαντικό τρόπο, αφετηρία του set θα αποτελέσει το “Concrete Skin” , όπου μένουμε άφωνοι με τα high vocals και την νεανική της παρουσία, που θυμίζει αερικό. Η συνέχεια μας επιφυλάσσει το “2Wicky”, μεταφέροντας μας πίσω στο εκπληκτικό album “A New Stereophonic Sound Spectacular”, το οποίο αποδόθηκε άψογα από τα καινούργια δεδομένα της μπάντας, καθώς τα dream pop στοιχεία που συνδυάστηκαν εξαιρετικά με τις αισθήσεις του κόσμου της Jazz, στάθηκαν ικανά να πλανεύσουν, να συνεπάρουν, να γοητεύσουν ακόμη και αυτούς που αμφέβαλλαν. Η ωραιότερη, αλλά και η πιο συγκινητική στιγμή του set, θα σηματοδοτηθει με τις αρχικές μελωδίες του “Heartbroken”, μια ολιγόλεπτη δημιουργία των Hooverphonic, καθώς η διάρκεια της δεν ξεπερνά τα τρία λεπτά, μα είναι ικανή να διαπεράσει το δέρμα, να εισχωρήσει εσωτερικά, βαθιά, ουσιαστικά και να θρυμματίσει ένα κομμάτι μας. Με ένα οριακό βούρκωμα καταχειροκροτήσαμε την ερμηνεία που με τόση ισχύ μας άγγιξε.
Οι Βέλγοι φίλοι μας, επένδυσαν την λίστα τους με τα “Anger never dies”, “Horrible person”, “Eden” αλλά και με το “Romantic”, ένα κομμάτι γραμμένο εξ ολοκλήρου από τη Luka, που με τον πιο χαριτωμένο τρόπο μας εξήγησε πως δεν αποτελεί ρομαντική ύπαρξη και δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνουμε δραματικοί με αυτό. Τη σκυτάλη πήραν επίσης τα “Jackie Cane” και “The Night Before”, με τον μπασίστα, Alex Callier να μας υπόσχεται πως θα θυμάται αυτή την performance. Καθώς όλοι περιμέναμε την αυλαία της εμφάνισης τους να ρίξει το “mad about you”, μας ξάφνιασαν με το “amalfi” και “longtime gone”, επιλογή που αποδείχθηκε σωστή καθώς στο σύνολο του το κοινό, αισθανθήκαμε κάπως incomplete στο άκουσμα της μεγαλύτερης επιτυχίας τους, “mad about you”, καθώς καλώς ή κακώς είναι μια ερμηνεία άκρως συνδεδεμένη με τα φωνητικά της Geike Arnaert. Συμπερασματικά, η εμφάνιση των Hooverphonic δεν απογοήτευσε σε καμιά περίπτωση, καθώς κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ιδανικότερη μουσική συνοδεία την στιγμή που ο ήλιος έδυε.
Ο δείκτης του ρολογιού έδειχνε 21: 50 όταν εμφανίζεται σε μια σκηνή με το concept του απόλυτου fashion icon, η πριγκίπισσα της electro dance pop μουσικής βιομηχανίας. Το είδωλο που για αρκετές δεκαετίες δίχασε με τις φωνητικές της δυνατότητες, αποτελώντας επιρροή για άλλους καλλιτέχνες που εστιάζουν στην funk/groovy κουλτούρα. Η Roisin Murphy, αποτελεί διαχρονική άξια, με το παρελθόν της να ακολουθεί το παρόν και να στιγματίζει το μέλλον, πάντοτε με την αξιόλογη προσέγγιση του. Με μια πληθώρα μουσικών στο background να χειρίζονται άψογα τον εξοπλισμό πραγματοποιώντας ένα εξαιρετικά groovy αποτέλεσμα με τα disco elements να προσδιορίζουν τον ήχο μιας μουσικής ύπαρξης, αναλλοίωτης στο πέρασμα των χρόνων. Η Roisin Murphy, ούσα ένα πραγματικό είδωλο με την πειραματικά πρωτοπόρα ενδυματολογική της επιλογή, κατάφερε να δημιουργήσει το απόλυτο καλοκαιρινό party, συνοδευόμενη από πλήθος θαυμαστών και πυροτεχνήματα.
Οι χορευτικές της ικανότητες δεν απογοήτευσαν σε σχέση με αυτές της περσινής εμφάνισης του Jay Kay, με γνώμονα το attitude μιας πραγματικής diva, που κρατά απόσταση από ο,τιδήποτε μη εκκεντρικό και σκηνικά πτωχό. Οι αρκετά εντυπωσιακές στυλιστικές της εναλλαγές έφεραν τον αέρα της πρωτοπορίας και της καλαίσθητης προσέγγισης μιας τραγουδίστριας, της οποίας προτεραιότητα αποτελεί η εξέλιξη και ο πειραματισμός. Αξιόλογα προσεγμένη performance με μελετημένη κάθε κίνηση, κατάφερε να παρασύρει στους ρυθμούς της το κοινό παρέα με την πανδαισία ήχων του “Innocence”, “Overpowered” και φυσικά του “Forever more”. Η εκθαμβωτική της εμφάνιση μηδένισε τον χρόνο, καθώς βιώσαμε τραγούδια ψυχής με αριστοτεχνική δομή, ικανά να σε οδηγήσουν να ανακαλύψεις πρωτόγνωρα μέρη του εαυτού σου. Το dance pop idol, τερμάτισε το μουσικό της υπερθέαμα “διώχνοντας” έναν έναν τους μουσικούς της από το stage, έως ότου να απομονωθεί μαζί μας και να μας καληνυχτίσει. Σίγουρα έλειψε το “Sing it back” από τη χθεσινή βραδιά, αλλά σίγουρα δεν άφησε πικρία καθώς το συνολικό της σετ δεν βασίστηκε στις μουσικές εποχές που διένυσε με τους Moloko, αλλά επικεντρώθηκε στο solo καλλιτεχνικό της πλούτο.
Τα φωτά χαμηλώνουν και το ισχυρότερο χειροκρότημα της βραδιάς παίρνει σάρκα και οστά. Χωρίς καμιά σκηνική υπερβολή η λιτότητα διέπρεψε, οδηγώντας μας στο συμπέρασμα πως η live performance του υπέρτατου Hozier βασίζεται στην ψυχή, αλλά και στην φλόγα που θα την κάψει βαθιά. Η ώρα άγγιζε τα δεκατρία πρώτα λεπτά μετά της 23:00, όταν εμφανίστηκε ο Ιρλανδός τραγουδοποιός. Με προσιτότητα, ευγένεια αλλά και ταπεινότητα μας κάλως όρισε αντίστοιχα, νιώθοντας μια ανεπιτήδευτη ευγνωμοσύνη για όλη αυτή την στήριξη και αγάπη που εξέλαβε από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Οι τόνοι διατηρήθηκαν σε ομαλά χαμηλά επίπεδα, με την Πλατεία Νερού να έχει πλημμυρίσει πλέον όχι μόνο από το πλήθος, αλλά από την πληθώρα των ατμοσφαιρικών vibes όλων. Απρόσμενα, ήρθε να μας εμψυχώσει το “Nina Cried Power”, που προσωπικά θεώρησα ως το ωραιότερο μουσικό ταξίδι της βραδιάς, υπενθυμίζοντας μας πως είναι ένα κομμάτι που οφείλουμε να του επιτρέψουμε να εισέλθει και να μας κάψει βαθιά έως ότου να μη νιώθουμε.
Ο Hozier, έχοντας αποβάλει όλες τις κοινωνικές και πολιτικές προκαταλήψεις έρχεται αμείλικτος να μας παρουσιάσει ωμά ένα βίντεο, που απεικονίζει όλη την σάπια πλευρά του πλανήτη, την οποία κοινωνικές ομάδες παλεύουν να ξεριζώσουν και να γεννήσουν μια καλύτερη, μια υγιέστερη μια πρωτοπόρα. Τα δάκρυα δύναμης που θόλωσαν τα ματιά μας, στάθηκαν ικανά να μας επιβεβαιώσουν πως υπάρχει αρκετή ουσία μέσα μας, αρκεί να την αναζητήσουμε και να την θεμελιώσουμε, στηρίζοντας τους αγώνες και τα ανθρωπινά δικαιώματα μας σε αυτή. Η πιο ευχάριστη νότα ήχησε στα αυτιά μας με την συνεχεία να επιφυλάσσει τα “Someone New” και “Nobody” διατηρώντας τα folk στοιχειά του χαρακτήρα του. Ένθερμα χειροκροτήματα κάθε φορά που μας απηύθυνε τον λόγο με τον ενθουσιασμό να ρέει άφθονος στην ατμόσφαιρα. Οι μελαγχολικά αισθαντικές του προσεγγίσεις στην μεγαλειότητα του, απέδωσαν με έναν άρτια αριστοτεχνικό τρόπο, μια μουσική αλήθεια που ξέσπασε σαν κλάμα ενός μικρού παιδιού μπροστά μας, που δεν μπορέσαμε να παραβλέψουμε. Ο λυρισμός, η τέχνη και οι εκκωφαντικές αναφορές στα λάθος πρότυπα, στα κοινωνικά ζητήματα που με αποπνικτικό τρόπο καταστρέφουν το μέλλον, πρωταγωνίστησαν και κυρίευσαν τις ψυχές μας. Αξιόλογη στιγμή της συναυλίας αποτέλεσε το “Almost”, αλλά και το “To Noise Making” μέσα από τα οποία έγινε αντιληπτή η ωρίμανση, αλλά και το καταστάλαγμα στο μουσικό στερέωμα.
Ο Hozier δεν παρέλειψε να μας χαρίσει γενναιόδωρα την live εμπειρία του “No plan” και του υπέρτατου “Movement” μέσα από τα οποία αισθανθήκαμε, νοσταλγήσαμε, αναβιώσαμε στιγμές και περιπάτους, αλλά και τον χρόνο που είναι αδύνατον να γυρίσουμε πίσω. Η Ανάγκη του ανθρωπίνου είδους να ζήσει την ουσία και να την αφήσει να σκάψει στα έγκατα της ψυχής μας, μπορεί να σταθεί ικανή να αποτελέσει κίνητρο για έναν καλλιτέχνη, κίνητρο δημιουργίας και εξέλιξης αυτής. Κανείς δεν ξεχνά από που ξεκινά η πορεία του, με ποιους τρόπους κυριεύει τον νου κάποιου, τον αποσυντονίζει, τον αιχμαλωτίζει. Φυσικά ούτε ο Hozier ξέχασε, γι αυτό και δεν μας στέρησε τις μελωδίες του “Take me to Church”, δεν μας στέρησε το δικαίωμα να βροντοφωνΆξουμε μαζί του τις υπέροχες στιχουργικές του επινοήσεις, Από τις οποίες η Πλατεία Νερού σύστησε με μια μοναδικά συγκινητική μέθοδο.
Το βράδυ της Κυριακής κατάφερε να αποτελέσει ένα ξεχωριστά διαφορετικό συναυλιακό όνειρο που εκπληρώθηκε με την βοήθεια του Hozier, της Roisin Murphy, των Hοοverphonic, αλλά των The Joycut, που συστήθηκαν στο ελληνικό κοινό και κατάφεραν να αποσπάσουν θετικές κριτικές. Τα αξέχαστα φεστιβαλικά μας καλοκαιριά, με βεβαιότητα μπορώ να αναφέρω πως οφείλονται σε εκρηκτικά line ups, όπως αυτό της Κυριακής.
