H πρώτη ημέρα του φετινού Release Athens Festival πραγματοποιήθηκε την Κυριακή που μας πέρασε και έκανε πάταγο. The Overjoyed, Danko Jones και The Subways προετοίμασαν εξαιρετικά το έδαφος για τους headliners The Offspring, οι οποίοι έδωσαν ένα εξαιρετικό show για την 30η επέτειο του θρυλικού “Smash” και γέμισαν τις σκέψεις μας με ευχάριστες αναμνήσεις από τα υπέροχα από όλες τις απόψεις 90’s
Ανταπόκριση: Άρης Ζαρκαδάκης + Αναστασία Παπαδάκη / Φωτογραφίες: Αναστασία Παπαδάκη + Release Athens Festival (the Offspring)
Οι The Overjoyed είχαν τον άχαρο ρόλο του ανοίγματος της ημέρας. Πολύ χάρηκα όταν ανακοινώθηκε η προσθήκη τους στο line up της του φετινού Release Festival και η αλήθεια είναι ότι το high energy punk rock τους ήταν το ιδανικό ποδαρικό. Αν και με καινούριο πρόσωπο πίσω από τα drums, παρουσιάστηκαν αρτιότατοι, δεμένοι και σε εξαιρετική φόρμα και έδωσαν το σήμα για τις πρώτες μπίρες της ημέρας. Ανυπομονώ να τους δω ξανά στη σκηνή του New Long Fest σε περίπου ένα μήνα από τώρα. (Α.Π.)
Σειρά πήραν ο Danko Jones με την παρέα του. To πράγμα ζεστάθηκε αρκετά από τα γκάζια και τα riffs του -ολίγον τι ξινούλη- Danko. Αφού μας επανέλαβε αρκετές φορές το ότι παρά το γεγονός πως έχουν κυκλοφορήσει 11 δίσκους, είναι μόλις η πρώτη φορά τους στη χώρα μας, άφησε την κιθάρα του να κάνει τη δουλειά και μαζί με τους Calabrese στο μπάσο και Knox στα τύμπανα μας παρέδωσαν 15 κομμάτια αγνού και άνευ γυαλιστερού περιτυλίγματος rock n’ roll κατάλληλο για αρκετό air guitaring και κατάποση αρκετών ποτηριών μπίρας. Τι καλύτερο για ένα open air fest.
Προσωπικά θα προτιμούσα να παρακολουθήσω τους Καναδούς με λιγότερο φως και πριν τους Offspring αλλά το set τους ήταν ικανοποιητικό και σε χρόνο και σε επιλογή κομματιών. Και πως να μην είναι όταν περιλαμβάνει κομματάρες όπως τα Code of the Road, Full of Regret, Had Enough, First Date και My Little R n’ R. Κάτι μου λέει πως σύντομα θα τους απολαύσουμε στο Fuzz. Ελπίζω δηλαδή… (Α.Ζ)
Ακολούθησαν οι Subways για να μας προετοιμάσουν για την τελική ευθεία πριν από την εμφάνιση των εφηβικών ηρώων αρκετών από εμάς που βρεθήκαμε στην Πλατεία Νερού την Κυριακή. Παρά τη γεροντογκρίνια μου για τη θέση τους στο line up, ευχαριστήθηκα το set τους όσο δεν πάει. Φιλικότατοι, ορεξάτοι και γεμάτοι ενέργεια, οι Subways έδωσαν ό,τι καλύτερο είχαν για να διασκεδάσουν το πλήθος των 16.000 περίπου ανθρώπων που αδημονούσαν για τους headliners. Περνάνε πολύ καλά σε κάθε τους εμφάνιση στη χώρα μας και φρόντισαν να το ανταποδώσουν.
Τι και αν περνάνε τα χρόνια, τι και αν δεν είναι πια δισκογραφικά στα standards των πρώτων τους albums, τι και αν ο Billy Lunn έχει λιγότερα και πολύ πιο γκρίζα μαλλιά, το χαμόγελο δεν έφυγε από το πρόσωπό του σε όλη τη διάρκεια του set, και το κλασικό του αλματάκι έκανε και crowd surfing έκανε και τα σωστότατα κοινωνικοπολιτικά του σχόλια έκανε και γενικά ήταν από τις πιο αξιοπρεπείς εμφανίσεις που έχω παρακολουθήσει σε open air, μπέσα. Τίμιοι όσο δεν πάει, ίδρωσαν κυριολεκτικά τα λεφτά τους και το γκαραζο/πανκ/ολτερνατιβ ροκ εν ρολ τους ήταν τελικά ταμάμ για τους Offspring που ακολούθησαν. (Α.Ζ.)
Πολλοί από το κοινό της Πλατείας Νερού είχαμε βρεθεί στη Μαλακάσα και την πρώτη εμφάνισή τους στη χώρα μας το 2008. Πολλοί όχι. Όλοι όμως περιμέναμε την εμφάνιση των εφηβικών μας ηρώων με ανυπομονησία. 59 πλέον ο Dexter, 61 o Noodles και αυτό ήταν το μόνο που με έκανε να έχω δεύτερες σκέψεις για το πόσο μπορούν να ανταποκριθούν στο 100% στις απαιτήσεις του live. Λίγες ημέρες πριν, παρακολούθησα την εμφάνιση τους στο Honda Center του Anaheim (1η Ιουνίου) και όλες οι δεύτερες σκέψεις εξαφανίστηκαν.
Άσε δε που όταν μπαίνεις με Come Out and Play και All I Want έχει κερδίσεις το ματσάκι από τα αποδυτήρια. Αυτό που ακολούθησε για 70 λεπτά (60 χωρίς τα διαλεκτικά breaks για τις απαραίτητες ανάσες) ήταν ένα συγκινησιακό trip down the memory lane, στα χρόνια που οι Offspring ήταν οι ήρωές μας. Τραγουδήσαμε τα πάντα μέχρι να βραχνιάσουμε, ακόμη και τα Original Prankster, Why don’t You Get a Job και Pretty Fly (for a white guy) που όταν είχαν βγει τα λοιδορούσαμε για ήμασταν και πολύ σκληροί ασούμε. Μη σου πω πως τα χορέψαμε κιόλας στο πάρτι που στήθηκε στην Πλατεία Νερού με κομφετί, κορδέλες, τεράστιες μπάλες, μια μπανάνα και λοιπές ομορφιές που έδωσαν τόνο πάρτυ στη συναυλία. Και πολύ σωστά θα πρoσέθετα.
Ήταν ένα από αυτά τα βιωματικά live που κατά τη διάρκειά τους, περνάει από μπροστά σου ένα πολύ σημαντικό και μεγάλο κομμάτι της ζωής σου σε εικόνες και σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, γλυκιά γιατί οι μουσικές αυτές σε συνόδευσαν μεγαλώνοντας και πικρή γιατί…μεγάλωσες… Δε δίνεις σημασία σε αηδίες όπως το αν έχασε ο κιθαρίστας μια νότα ή αν φαλτσάρισε ο τραγουδιάρης…
Το Self Esteem με το οποίο μας αποχαιρέτισαν το είδα οπισθοχωρώντας και ανατριχιάζοντας, καθώς συνειδητοποιούσα πως τους έμαθα και τους λάτρεψα στην εφηβεία και τους ακολούθησα πιστά για πολλά χρόνια, τους είδα live για πρώτη φορά λίγους μήνες πριν ανεξαρτητοποιηθώ οριστικά και αμετάκλητα από την οικογένειά μου και τους απόλαυσα ζωντανά για τελευταία (λογικά) φορά, λίγους μήνες αφού έγινα πατέρας… Οι Offspring ήταν πάντα εκεί τελικά. (Α.Ζ.)
