Για τους λιγότερο υποψιασμένους, το soundtrack του indie -το λες και κλασικό πια- film ‘500 Days of Summer’ του 2009, περιείχε δύο από τις πιο χαρακτηριστικές συνθέσεις της τραγουδοποιού Regina Spektor (“Us” και “Hero”), εκτοξεύοντας απρόσμενα τη δημοτικότητα της στα ύψη. Έκτοτε, κάθε νέο της album, έκανε ντεμπούτο στις υψηλότερες θέσεις του Billboard, (εκ)θέτοντας την ανεπιστρεπτί στο φάσμα των καλλιτεχνών που πρέπει να ασχοληθείς έστω και για μια φορά στη ζωή σου, όσο γλυκανάλατο και να ακούγεται κάτι τέτοιο. Παρά την εκκεντρική της άποψη περί μουσικής, πάντα ήταν ήδη ένα βήμα παραπέρα από την οποιαδήποτε mainstream φούσκα. Φυσικά, όλα αυτά δεν θα είχαν απολύτως καμία σημασία αν το ταλέντο της δεν ήταν αστείρευτο και τόσο (μα τόσο) χαρακτηριστικά πολύεπίπεδο.
Η ανορθόδοξη pop (ή anti-folk όπως δηλώνει) της Regina Spektor ανέκαθεν πόνταρε στο εύρος των φωνητικών ικανοτήτων της και την επιδεξιότητα της να γράφει μουσική που μπορούν να “πιάσουν” σχεδόν όλοι. Μετά την ευρύτερη αποδοχή του προ τετραετίας εξαιρετικού “What We Saw from the Cheap Seats”, η επιστροφή της την θέλει να κάνει μια στροφή στις πιο παραδοσιακές φόρμες σύνθεσης. Οπλισμένη κυρίως με το πιάνο της, το “Remember Us To Life”, αποτελείται από το μοναδικό είδος της μπαλάντας που μας έχει συνηθίσει (“ Grand Hotel”, “The Light”, “Obsolete”, “The Visit”). Από την άλλη όμως δε λείπουν και οι πιο ρυθμικές στιγμές όπως αυτές των πανέμορφων “Bleeding Heart” και “Small Bill$”. Την παράσταση όμως, -σε έναν ούτως η άλλως πολύ καλό δίσκο- κλέβουν τα “Older And Taller” και η καλοστημένη ενορχήστρωση του “Tornadoland”.
Χωρίς να ξεπερνάει ιδιαίτερα την προηγούμενη δουλειά της σε ποιότητα η Regina Spektor αποδεικνύει και αυτή τη φορά πως πρόκειται για μια από της πιο σταθερές αξίες της παγκόσμιας πλέον μουσικής σκηνής κάνοντας συνεχώς σταθερά βήματα προς την ευρύτερη αποδοχή.
