Μεγάλη Τρίτη λοιπόν, και ο ογκόλιθος εν όνοματι Primitive Man, παρέα με τους δικούς μας “πάλιουρες” Omega Monolith και τους rookies Scumbath, καταλαμβάνει το ΑΝ Club για ένα βράδυ ηχητικής τρομοκρατίας, μηδενισμού, και γενικευμένης αποσύνθεσης. Λάϊβ επίκαιρο και μες το κλίμα.
Ανταπόκριση: Ζακ Ανανιάδης / Φωτογραφίες: Έλενα Πατσουράκου
Οι Scumbath βγήκαν στη σκηνή του ΑΝ γύρω στις 20:30 παρουσιάζοντας στους παρεβρισκόμενους το δυνατό υλικό τους. Σχετικά φρέσκια μπάντα, από το 2022 και με ένα ΕΡ στο portfolio τους, η τριάδα των πιτσιρικάδων Scumbath είναι μια ανάσα φρεσκάδας για την εγχώρια σκηνή. Αλήτικο Sludge/Doom Metal παίζουν τα παλικάρια, με τον ντράμερ σε ρόλο… “frontman” αναλαμβάνοντας και τις φωνές, πράγμα που σπανίζει τον τελευταίο καιρό. Σκισμένα φωνητικά σχολής Iron Monkey, mid-tempo τύμπανα μπολιασμένα με punk attitude, κιθάρα και μπάσο να γυροφέρνουν τους Sabbath και τους Sleep, όλα αυτά σε συνδιασμό με μια laid back σκηνική παρουσία—συστατικά μπάντας που σκιαγραφούν εξέλιξη και πορεία. Θα έχουμε τον νου μας παίδες.
Το ντουέτο των Omega Monolith ήταν το επόμενο support act της βραδιάς, γεγονός που με χαροποίησε ιδιαιτέρως, μιας και είχα χρόνια να τους δω λάϊβ. Η εικόνα επι σκηνής άρχιζε να αλλάζει δραματικά μετά το τέλος της εμφάνισης των Scumbath. 3 πεταλιέρες (δύο στο δάπεδο και μια επιτραπέζια) μαζί με καλώδια & controllers έκαναν την εμφάνισή τους, κάνοντας τους απανταχού gear-heads/pedal geeks (μαζί κι ο υποφαινόμενος) να ξεροσταλιάζουν με το θέαμα. Κι αφού ολοκληρώθηκε η επίπονη διαδικασία του στησίματος οι Omega Monolith ξεκίνησαν το σετ τους. Όλα άρχισαν με ένα feedback της κιθάρας του Τάκη Σ. οπου περνώντας μέσα από πετάλια/εφέ δημιουργούσαν ένα ηχοτοπίο-βάση για τα πρώτα heavy riffs.
Η όλη εμπειρία ήταν ένα συνεχόμενο seamless instrumental ταξίδι με εναλασσόμενες διαθέσεις και συναισθήματα, σε Post-Metal/Sludge/Doom ύφος. To σήμα της κιθάρας διαχωριζόταν, “ταξίδευε” μέσω των μυριάδων πεταλιών καταλήγοντας στους ενισχυτές, συνθέτοντας ένα κλειστοφοβικό σύμπαν μελωδιών και heavy riffs, είτε λουπαρισμένων, είτε παιγμένων επι τόπου—ενώ τα τύμπανα του Έκτορα Τ. ήταν η καρδιά του όλου τεχνουργήματος, δίνοντας παλμό, οριοθετώντας το ηχητικό αυτό χάος. To Sludge διαδεχόταν τα Post-Rock soundscapes, ενώ εκρήξεις υποαρμονικών συχνοτήτων και blast-beat ξεσπάσματα από το πουθενά τάραζαν την ροή του ταξιδιού, μόνο και μόνο για να σε επαναφέρουν πίσω στο γνώριμο ηχητικό μονοπάτι των Omega Monolith: ένα σαουντρακικό έπος για τη συντέλεια του κόσμου.
Η ανίερη τριάδα των Primitive Man από το Colorado των ΗΠΑ, βγήκε κατά τις 22:30 επί σκηνής, κι έπειτα από μια ολιγόλεπτη καθυστέρηση λόγω μείζονος τεχνικού θέματος με το μπάσο, πήρε μπρός ο οδοστρωτήρας, θέτωντας τις βάσεις για το ηχητικό μακελειό που μόλις ξεκινούσε. Ένα εφιαλτικό Sludge/Doom ιδίωμα, παντρεμένο με Death/Black στοιχεία, βγαλμένο απευθείας από τη νοσηρή φαντασία του Lovecraft. Αργόσυρτοι ρυθμοί, κιθάρα κουρδισμένη στα Τάρταρα, μπάσο που σε ξεκοίλιαζε συχνοτικά, εγγυημένα συστατικά για τη δημιουργία της πιο απόκοσμης ατμόσφαιρας που έχω βιώσει σε λάϊβ. Από νωρίς στην είσοδο του ΑΝ μοίραζαν ωτοασπίδες και είδα πολλούς να τις στουμπώνουν στ’ αυτιά τους, μιας και τα ντεσιμπέλ έπιαναν κόκκινο συχνά πυκνά.
Μέσα στον ορυμαγδό ξεχώρισα και το ultra-heavy—ωδή στη σαπίλα και την παρακμή—‘Victim’, με τα οδυνηρά φωνητικά του Ethan Lee McCarthy να στοιχειώνουν τον χωροχρόνο. Η σκηνική τους παρουσία ήταν στιβαρή, χωρίς περιτές κινήσεις και λόγια, με τα κομμάτια να διαδέχονται το ένα το άλλο, μιας και η μουσική τους τα έλεγε όλα. Μια φορά απευθύνθηκε ο Ethan στον κόσμο, για τα απαραίτητα thank you’s, και πριν το καταλάβουμε είχαν ήδη περάσει στο επόμενο track, συνεχίζοντας το αγωνιώδες σετ τους. Μια ώρα κράτησε το ωστικό κύμα των Primitive Man, όσο έπρεπε δηλαδή να χορτάσουνε τ’ αυτάκια μας πριν αρχίσουν να ματώνουν. Και χωρίς πολλά πολλά, όπως ξεκινήσαν, έκλεισαν τη βραδιά χωρίς encore και φιοριτούρες.
Η βραδιά της Τρίτης ήταν κάτι το ξεχωριστό και πρωτοφανές (ακόμα βουίζουν τα αυτιά μου από το ηχητικό πανδαιμόνιο των Primitive Man). Και οι τρείς μπάντες έδωσαν ρέστα, με την καθεμία να βγάζει τον ιδιαίτερο της χαρακτήρα. Νά ‘ναι καλά τα παλικάρια της Ten Out Of Ten Productions, ευχόμαστε τα καλύτερα, και περισσότερα live…
