Βρισκόμαστε στα μέσα των 90’s, όπου η κατάσταση είχε ως εξής: ο Kurt Cobain είχε αυτοκτονήσει παίρνοντας μαζί του ολόκληρο το grunge κίνημα, αφήνοντας τόσο το κοινό όσο και τις εταιρείες να ψάχνουν το next big thing προς Βρετανία μεριά, με μπάντες όπως οι Blur, οι Pulp και οι Oasis, που εκείνη την εποχή είχαν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους Definitely Maybe, έχοντας όλα τα μάτια στραμμένα πάνω τους. Μετά απ’ αυτό η συνέχεια έμοιαζε πολλά υποσχόμενη και το (What’s The Story) Morning Glory? ήρθε στις 2 Οκτωβρίου 1995 για να εκπληρώσει τις υποσχέσεις.
Hello: Ένα ανεβαστικό opening track που ακούγοντάς το σήμερα θαρρείς πως είχε προφητεύσει τη διάλυση αλλά και την επιστροφή της μπάντας στο παρόν. Το «δανεικό» ρεφρέν από το Hello, Hello, I’m Back Again του Gary Glitter ταίριαξε γάντι στο όλο σύνολο.
Roll With It: Ένα μήνυμα για αγάπη και σεβασμό στον εαυτό σου, μακριά από τις γνώμες των άλλων, παίρνει σάρκα και οστά σε ένα ευθύ rock ’n’ roll μουσικό χαλί φτιαγμένο από τον Noel Gallagher. Το single, όταν κυκλοφόρησε, μπορεί να ηττήθηκε στα βρετανικά charts από το Country House των Blur, ωστόσο λίγο καιρό μετά οι Oasis έδειξαν ποιος είναι το αφεντικό.
Wonderwall: Το τραγούδι που στοίχειωσε και εξακολουθεί να στοιχειώνει μια ολόκληρη γενιά, όσα χρόνια κι αν περάσουν, με εκείνη την αθάνατη ακουστική μελωδία και την ερμηνεία του Liam Gallagher. Κανείς δεν ξέρει (εκτός από τα ίδια τα αδέρφια Gallagher) την πραγματική έμπνευση των στίχων, ούτε τι θα συνέβαινε αν αντί για τον Liam τραγουδούσε ο Noel, οπότε μένουμε στις εικασίες. Ωστόσο, η δημιουργία του αποτέλεσε έναν εξαγνισμό για τον Noel αλλά και για τους ακροατές.
Don’t Look Back in Anger: Μια εισαγωγή που σε ξεγελάει θυμίζοντας αυτή του Imagine και αυτή τη φορά ο Noel Gallagher πιάνει και το μικρόφωνο, για να θυμίσει στον ακροατή τη σημασία του να κοιτάς μπροστά και να ξεχνάς την πίκρα του παρελθόντος. Το συγκεκριμένο τραγούδι δικαίως θεωρείται η μεγαλύτερη επιτυχία των Oasis, καθώς και μία από τις σημαντικότερες των 90’s.
Hey Now!: Η «μοναξιά» της κορυφής, ποτισμένη με μια μελαγχολική και αργή μελωδία.
Some Might Say: Η μελαγχολία συναντάει την ελπίδα μέσα στους στίχους του, με μία μελωδία που «βρωμάει» T-Rex, ιδιαίτερα στην αρχή του.
Cast No Shadow: Ένα τραγούδι γραμμένο από τους Oasis για τον στενό τους φίλο Richard Ashcroft. Μουσικά, οι Beatles δίνουν το παρών ιδιαίτερα στα διπλά φωνητικά.
She’s Electric: Οι Beatles κάνουν και πάλι έντονη την παρουσία τους σε αυτήν την ανέμελη σύνθεση, που αρχικά προοριζόταν για το Definitely Maybe.
Morning Glory: Ένας ηχητικός καταιγισμός με κιθάρες που κόβουν σαν ξυράφι. Μία από τις καλύτερες συνθέσεις του δίσκου, που δικαίως του έδωσε το όνομά του.
Champagne Supernova: Άλλη μία σύνθεση των Oasis που αγαπήθηκε δικαίως από τους οπαδούς τους και βρίσκεται στα χείλη τους. Μια όμορφη μελαγχολία που καταλήγει σε ένα ξέσπασμα, με τη λέξη «why» να επαναλαμβάνεται χωρίς να βρίσκει απάντηση. Κάπου στο βάθος βάζει το λιθαράκι του και ο στενός φίλος της μπάντας, Paul Weller.
Το (What’s The Story) Morning Glory? φέτος συμπληρώνει 30 χρόνια κυκλοφορίας και ήταν η απάντηση στις κακές γλώσσες που αποκαλούσαν τους Oasis «μπάντα-πυροτέχνημα», «απάτη» της μουσικής βιομηχανίας κ.λπ. Όσο αξιόλογη κι αν ήταν η συνέχεια για τους Oasis, ποτέ δεν κατάφεραν να φτάσουν το μεγαλείο του συγκεκριμένου δίσκου. Και το γεγονός ότι ένα ολόκληρο κοινό περίμενε με κομμένη την ανάσα το reunion τους ώστε να το κάνει το πιο πολυσυζητημένο της τελευταίας δεκαετίας δηλώνει πολλά από μόνο του. Η απήχηση του (What’s The Story) Morning Glory? βοήθησε πολύ σε αυτό. Τελικά, ο Οκτώβρης του 1995 άρχισε καλά, δε μπορεί να πει κανείς…
