Όταν πριν λίγους μήνες, ανακοινώθηκε από το Gazarte ότι θα έρθει η Noga Erez στην Αθήνα, σχεδόν δεν μπορούσα να το πιστέψω. Από τη μία, η χαρά μου τεράστια! Από την άλλη, η ταράτσα του Gazarte, μου φαινόταν πολύ μικρή και ‘φτωχή’ να την -και μας- χωρέσει. Η τύπισσα, παρέα πάντα με τον partner και παρτενέρ της Rousso, συν τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, ταρακουνούν -κατά τ’ άλλα- την υφήλιο (Primavera, Coachella κλπ), όσο εμείς, παραμένουμε ασφαλείς και Ελληναράδες. Οι σκέψεις μου επιστρέφουν στη ρίζα του προβλήματος, σε ένα σύστημα σάπιο, κολλημένο, νοσταλγό, που ανακυκλώνεται στα λίγα και τα ‘γνωστά’. Και σαν να απεχθάνεται την εξέλιξη, δεν καλλιεργεί τον πολιτισμό, εννοείται ακόμη και όταν μουσικά, η έμπνευση και η συνέχεια, δεν μπορεί να αποστομωθεί. Έτσι λοιπόν, η χαρά, μοιράστηκε με ένα κρίμα. Το ερώτημα παραμένει: Μα πως είναι δυνατόν να το συντηρούμε όλο αυτό;
Ανταπόκριση: Κική Ηλιάδου / Φωτογραφίες: Δώρα Μπελογιάννη (full photo report)
Λίγο αργότερα, άρχισε να κυκλοφορεί ανάμεσά μας και η κακιά φήμη, καθαρά ρατσιστική, ότι είναι Εβραία (?!), ότι δεν έχει κάνει λόγο για τη βαρβαρότητα της πατρίδας της (?!) και παρόμοια κουτσομπολιά, που δεν έχουν καμία αιτία ύπαρξης πέραν της μίας σταθερής: ότι θα τα πιστέψουμε όλα, χωρίς βέβαια να το ψάξουμε/αναζητήσουμε. Η ζηλοφθονική μας ιδιότητα παρομοίως δρα, όταν η καλλιτέχνης είναι γυναίκα-genious συν πανέμορφη, μουσικός και χορεύτρια. Για του λόγου το αληθές, ευτυχώς που υπάρχει και το ίντερνετ! Χωρίς κόπο, άνετα αντ’ αυτού, με λίγα κλικς, θα πέσουμε πάνω στο έργο της που έχει τεκμηριωμένο, πολιτικό χαρακτήρα, στις άπειρες δηλώσεις της για το θέμα που κατακρίνεται, στις online διαμαρτυρίες της για τις τροποποιήσεις του δικαστικού συστήματος, τις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα, τις απαιτήσεις της για απελευθέρωση των ομήρων, το τέλος του πολέμου, τους Αντί-στίχους της βρε παιδιά, όπου το Αλφα εκτός από κεφαλαίο, θα μπορούσε ίσως να κλειστεί και μέσα σε έναν κύκλο, κλπ κλπ. Με στάση “Against The Machine” και το μοναδικό της σαρκασμό, γεμάτο χιούμορ και σοβαρότητα, υπερασπίζεται το woke (αφύπνισης, ενημέρωσης). To αποτέλεσμα του ψεύδους; Να αλλάξει ο χώρος και το live να μεταφερθεί στην Τεχνόπολη! Αυτά είναι! Ξεβολευτείτε λοιπόν και μην κάνετε το χατίρι του κρατικού μηχανισμού και του άγονου ανταγωνισμού, παράκληση…
Θα μπορούσα να γράψω ένα κατεβατό για την στάση της με συγκεκριμένα παραδείγματα, μα αρκούμαι στα παραπάνω. Όσο για την εμφάνισή της, φωτιά! Γ@μησε! Με μία λέξη-έκφραση, και αυτό είναι γεγονός, γιατί πραγματικά, δεν υπάρχουν λόγια που να καλύπτουν το φαινόμενο Noga Erez. Με το απλό, smart look / ενδυματολογικό της statement και το famous, πιασμένο κοτσάκι στα μαλλιά της, ‘we are starting now’, ‘it’s the duck season’, μπουμ! Aσταμάτητη και υπέροχη παρά τον καύσωνα (‘don’ t afraid a little sweat, eh?’), πασάρει νερά για όποιον τα χρειάζεται, και μολονότι άρρωστη (‘I’ve been sick all day and you guys cured me’), καθηλωτική από την αρχή. Κάθε νότα, σαν να δομείται μέσα της και να δονείται σωματικά, σαν αντανάκλαση που σχηματοποιείται στην κίνησή της! Απίστευτη performer.
Πολιορκεί και υπνωτίζει, μ‘ ένα σερί αγωνιστικό και ηλεκτρισμένο, “End Of The Road” υπέρτατο, “Vandalist”, εναλλακτικά groove-άρει με εκλείψεις από ήχο μπουζουκιού -ο αγαπημένος της Rousso, ο μέγας υπεύθυνος της σύλληψης αλλά και της παραγωγής, συν φωνητικά όπου απαραίτητα, είναι half Έλληνας από τη Σαλονίκη- ‘if you are wondering why is he so good’ και μας κλείνει το μάτι. “Fire Kites” για το χοροπηδητό που περιέχει μηνύματα και “Dumb” μελωδικό και ανατολίτικο. Το είδος break-beat-hip-hop, με γενναιόδωρες παύσεις και πόζες, όπου σε μέρη, βρωμίζει με φασαρία η κιθάρα. και από-γειώνουν τα τύμπανα. Τα πλήκτρα electro-συμβάλλουν στην ενέργεια και διογκώνουν τις ατμόσφαιρες. “Views” σαν την ειλικρινή μετάβαση του fuse-pop των Gorillaz. Τα παλαμάκια επίσης καθοριστικά, ταιριάζουν γενικά και έμφυτα παντού, ‘sharp your “Nails”’, αν θες και το εφέ τους (just kitting). “No News On TV”.
Επιβάλλονται τα πρόσφατα κομμάτια να ακουστούν, οπότε “I Love You”, “Penny Lame”, “Sad Generation/Happy Pictures”, “Stuck In Heaven”, “P.L.E.A.S.E”. “Bubbling”, θα ξεχωρίσω και “Police”, για τo troll-άρισμα της μπαλάντας. Μου έλειψαν έτσι τα “You So Done”, “Toy” και “Balkada”, άκου τα. Για το τέλος ‘like a tradition, we go, you shout and we come back, I know it’s stupid but we still do it’, το encore σφραγίστηκε με το “Knockout”, ‘music is my life so thank you for being part of it’. Εμείς ευχαριστούμε!
Το opening act, Vikkie x BLK CLD, ανακοινώθηκε προσφάτως, με το duo από την Καλλιθέα να αναλαμβάνει το ζέσταμα και να στέκεται ακριβές και ταιριαστό με την συνθήκη και το ηχόχρωμα της βραδιάς. Χωρίς όργανα, εν μέρει on stage, αλλά με διάχυτη όρεξη για μοίρασμα, ο BLK CLD αναλαμβάνει το laptop με τα προηχογραφημένα beat-ια, το ρυθμό και τις τσαχπινιές της βάσης τους, πάνω στην οποία, η Vikkie, προσαρμόζει τη φωνή, τα flows και τις ρίμες, και βασικά, hip hop-άρει. Όμορφα σχεδιασμένες εναλλαγές ταχυτήτων και τονικότητας, διαπερνούν από τα χαμηλά tempos σε πιο υψηλούς δείκτες, επηρεάζοντας ανάλογα την ενέργεια, τη διάθεση, και εν τέλει, το επιθυμητό συναίσθημα. Ενδεικτικά, “Different” και “Migraine”. Θα ήθελα, ωστόσο, όπου ακούγονται τα ανδρικά φωνητικά, να είναι και ζωντανά. Μοίρασαν t-shirt και κέφι, «ελάτε χορέψτε λίγο γιατί εγώ δεν ξέρω». Ξέρει να χοροπηδά όμως.
