Ας ξεκινήσω με την παραδοχή πως οι Nightwish είναι μια τεράστια μπάντα. Εδώ και 24 χρόνια προσφέρουν όμορφες και προσεγμένες δουλειές αποτέλεσμα ταλέντου, έμπνευσης αλλά και μπόλικης δουλειάς. Τη θέση τους στο παγκόσμιο metal στερέωμα την έχουν κατακτήσει με το σπαθί τους, αν μη τι άλλο. Η ιστορία τους χωρίζεται σε δυο διακριτές περιόδους: την εποχή με την Tarja σαν front woman και τη μετέπειτα εποχή. Η Anette βοήθησε με τον τρόπο της σε ένα “γεφύρωμα”, σε μια περίοδο που η μπάντα έψαχνε τα πατήματά της, μέχρι τη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία πίσω από το μικρόφωνο η αγαπημένη Floor Jansen. Όσο κι αν μου άρεσε στις live εμφανίσεις της, το προηγούμενο album “Endless Forms Most Beautiful” ήταν απλά μέτριο. Με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου έβαλα στα ηχεία το νέο πόνημα του Marco Hietala και της παρέας του με τον πολύ παράξενο τίτλο “Human. :II: Nature.”, ελπίζοντας για το καλύτερο.
To album έρχεται σε δυο ξεχωριστά δισκάκια, καθένα από τα οποία σχετίζεται με ένα τμήμα του τίτλου: το πρώτο δισκάκι αφορά τον άνθρωπο (Human) και αποτελεί μια κλασική Nightwish δουλειά, ενώ το δεύτερο που υμνεί την φύση (Nature) αποτελεί ένα ορχηστρικό soundtrack σε μελαγχολικούς και ήπιους τόνους. Η human πλευρά της δισκογραφικής τούτης δουλειάς ακολουθεί την πεπατημένη των τελευταίων δίσκων. Οι συνθέσεις “φωνάζουν” από μακρυά ότι αποτελούν δουλειά των “νέων” Nightwish και ειλικρινά δεν εντυπωσιάζουν στο ελάχιστο. Τα folk στοιχεία είναι αρκετά έντονα σε σχέση με το παρελθόν, ενώ κάποιες προσπάθειες που γίνονται σε νέα μουσικά μονοπάτια κρίνονται μάλλον αποτυχημένες. Διερωτώμαι, αλήθεια, ένα κομμάτι σαν το “Tribal” τι θέση έχει σε ένα album των Nightwish; Πραγματικά η μπάντα δείχνει να στερείται έμπνευσης και απλά να αντιγράφει τον εαυτό της. Το κάνει καλά, δε θα διαφωνήσω σε αυτό, αλλά με “αναμασήματα” το μόνο που καταφέρνουν οι αγαπημένοι Φινλανδοί είναι να συντηρούν το όνομά τους στην επικαιρότητα και τίποτε παραπάνω. Μπορεί η παραγωγή να είναι κρυστάλλινη, οι συνθέσεις να είναι ορθά δομημένες με την αρμόζουσα πολυπλοκότητα στις ενορχηστρώσεις και η Floor να δίνει πραγματικά τον καλύτερό της εαυτό, όμως όλα έχουν ακουστεί ξανά και ξανά. Κάθε μελωδία, κάθε riff, κάθε πέρασμα έχει παιχτεί επανειλημμένως στο παρελθόν από τους ίδιους, πολλές φορές και καλύτερα. Από την άλλη, στην nature πλευρά του δίσκου συντελείται μια όμορφη αλλαγή ρότας και σίγουρα οι οκτώ συνθέσεις που την αποτελούν είναι ό,τι καλύτερο για μερικές στιγμές χαλάρωσης. Δε μπορώ όμως παρά να θεωρήσω το δισκάκι αυτό σαν ένα καλοδεχούμενο bonus και τίποτε παραπάνω.
Όσοι περιμένατε ένα album των Nightwish που θα σας κάνει να αναφωνήσετε “wow” δυστυχώς θα απογοητευθείτε. Η μπάντα ακολουθεί πιστά την πορεία των τελευταίων χρόνων και αν είστε σύμφωνοι με αυτό τότε σίγουρα θα περάσετε καλά. Το “Human. :II: Nature.” είναι ένα album σαφώς ανώτερο από το “Endless Forms Most Beautiful” αλλά παραμένει επίπεδο και επαναλαμβανόμενο για τις δυνατότητες και τα standards της μπάντας. Φίλοι της δεύτερης εποχής των Nightwish επενδύστε άφοβα. Οι υπόλοιποι Tarja maniacs, ιδιαίτερα της συμφωνικής power metal δισκογραφίας των Φινλανδών, μείνετε μακρυά.
