Για μία ακόμη χρονιά, από το 2012 που βάλαμε μπρος το rockinathens.gr, τηρήσαμε το ετήσιο ραντεβού μας και βρεθήκαμε στη Νέα Μάκρη ώστε να σας μεταφέρουμε τι συνέβη στην καλύτερη μάζωξη του εγχώριου underground, το αγαπημένο μας -και σας- New Long Fest, το οποίο φέτος για πρώτη φορά τοποθέτησε και δεύτερη σκηνή ώστε να μην υπάρχουν τα κενά στα change overs, κάνοντας ακόμη πιο έντονη τη φεστιβαλική αίσθηση.
Ανταπόκριση: Σπύρος Ζαρμπαλάς + Πάνος Παναγιωτόπουλος / Φωτογραφίες: Αναστασία Παπαδάκη
Πρώτη μέρα, πρώτη μπάντα, διαολεμένη ζέστη. Οι Nerrves είναι μια 5μελής Garage-Punk μπάντα και κατά την γνώμη μου αποτέλεσαν απόλυτα κατάλληλη επιλογή για να διασκεδάσουν τους γενναίους που αψήφησαν τον ήλιο για να βρεθούν εκεί. Με όμορφες ιδέες στα έγχορδα και τα keys να συμπληρώνουν έξυπνα, αρκετή ένταση, αλλά παράλληλα έχοντας και έναν (θετικώς εννοούμενο) αρκετά «ανάλαφρο» χαρακτήρα, οι Nerrves σίγουρα βγήκαν κερδισμένοι από την φετινή τους συμμετοχή. (Σ.Ζ)
Αλλαγή σε κάτι αρκετά πιο βαρύ με τους Seer of the Void να είναι η μπάντα που εγκαινιάζει την ύπαρξη 2ης σκηνής στο New Long Fest. To Doom Metal Mephistophelean trio παρότι σίγουρα δεν επωφελήθηκε από την ώρα γέμισε με χαμηλές συχνότητες τους παρευρισκόμενους. Μετρημένοι και in character, με επιβλητικά riff και gritty φωνητικά, μας έδωσαν μια σύντομη αλλά περιεκτική γεύση από την δισκογραφία τους, συν ένα νέο κομμάτι. Πολύ δεμένοι αν και σε club setting σίγουρα η μουσική τους θα επωφελούταν περισσότερο. (Σ.Ζ.)
Σειρά για τους Feral Kids στη “μεγάλη” σκηνή, και το γκαζωμένο high energy ροκενρόλ τους που μας πήρε τα κεφάλια για το επόμενο εικοσάλεπτο. Με μια φουλ δεμένη συνταγή, old school outfits (μουστάκια, headbands, αμάνικα κλπ), σολίδια και singalongs, οι punk ‘n roll Αθηναίοι μας παρουσίασαν ένα μελωδικό -και ιλιγγιώδες- set με tracks από τις κυκλοφορίες τους, κουνώντας στο ρυθμό τους και τους πιο ανυποψίαστους. Όλα εκεί που πρέπει για τους Feral Kids. Κέφι, ζωντάνια, μπύρες και ιδρώτας. Έφυγαν αναψοκοκκινισμένοι, κι εμείς τρέξαμε για Rita Mosss. (Π.Π.)
Ντόπιο noise rock και οι γλώσσες έξω. Οι Rita Mosss, με τσίτα τους ενισχυτές και ένα ρομπότ για ντράμερ, μας ταλαιπώρησαν ευχάριστα με την άποψη τους περί ακραίου ήχου. Γνωστοί στη πιάτσα για τα θορυβώδες live sets τους, δεν άφησαν τίποτα όρθιο και στην από δώθε μεριά της Αττικής. Με τη μουσική τους να μπολιάζει τους Big Black, τους Napalm Death, το punk, αλλά και μάλλον τίποτα από τα παραπάνω, οι Rita Mosss για εικοσιτόσα λεπτά σφυροκόπησαν τη σκηνή (και εμάς) με εκλεκτές επιλογές απ’ τις κυκλοφορίες τους, και το -σχετικά- πρόσφατο “Ass”. Είχαν και κάτι σε πνευστό μαζί τους (κόρνο ήταν αυτό;) αλλά jazz μαάλον δεν τους λες. Μουρλοί. Μούρλια. (Π.Π.)
H Garage Rock 4άδα των ΗΞΧ γύρισε το vibe από την πολυπλοκότητα και ακραιότητα των Rita Mosss σε απλή, χορευτική μουσική, κατάλληλη για να διασκεδάσει τον κόσμο που είχε πλέον ξεκινήσει να έρχεται μαζικά στον χώρο. Ωραίοι ρυθμοί, πιασάρικες φωνητικές μελωδίες και ρεφρέν αλλά συγκριτικά και με προηγούμενες φορές που έχω δει την μπάντα, θα ήθελα λίγη περισσότερη ενέργεια στην σκηνή η οποία σίγουρα θα έδινε και ένα boost στο κοινό για να ακολουθήσει και να ανταποδώσει. (Σ.Ζ.)
Με πολλά χιλιόμετρα σε υπόγες και DIY σκηνικά, οι Μαύρο Γάλα (με το εξαιρετικό τους Tenderness στα ράφια) στέκονται μάλλον σε μια από τις καλύτερες φάσεις της καριέρας τους. Με την εμφάνιση τους να κερδίζει πόντους ως ένα απ’ τα καλύτερα acts του φεστιβάλ, το group δείχνει πλέον να ξεφεύγει σιγά-σιγά (και σταθερά) απ’ τον κύκλο του μεταξύ γνωστών και φίλων και να περνάει -με τα λόκαλ δεδομένα- σε πιο μεγάλα ακροατήρια. Αν και η μουσική τους θέλει λίγο προπόνηση/εκπαίδευση στ’ αυτιά για να κάνει σωστά τη δουλίτσα, το post hardcore/math/90’s emo που υπηρετεί ο ήχος των Μαύρο Γάλα, χτυπάει κατ’ ευθείαν στη καρδούλα σου συντονίζοντας επιτόπου το κορμί σου. Εντυπωσιακοί, όπως πάντα δηλαδή. (Π.Π.)
Oι Godsleep είναι κατά την γνώμη μου μια μπάντα η οποία πλέον δεν κάνει απλά βήματα μπροστά, αλλά τρέχει. Κάθε φορά παρουσιάζονται έχοντας κάνει level up, και πως να μην συμβαίνει αυτό άλλωστε όταν μέσα στον τελευταίο χρόνο έχουν δώσει χοντρικά 100 συναυλίες. Ίσως η καλύτερη παρουσία της πρώτης μέρας συνολικά, με αψεγάδιαστο ήχο, υπερ-tight παιξίματα και αιχμή του δόρατος την αστείρευτη ενέργεια της Amie. Μουσικά δεν θα τους έβαζα πλέον σε κάποιο καλούπι μιας και είναι αρκετά ανήσυχοι και τα κομμάτια διαφοροποιούνται μεταξύ τους, αλλά ξεχώρισα προσωπικά το “Permanent Vacation” από τον τελευταίο τους δίσκο ως highlight της εμφάνισής τους. (Σ.Ζ.)
Κάπου μεταξύ έβδομης-όγδοης μπύρας (οι απόψεις διίστανται) σύραμε το κουφάρι μας μέχρι το stage 2 για να παρακολουθήσουμε τους Krause να εξουθενώνουν τους ενισχυτές τους. Απόλυτα δεμένοι, οι Αθηναίοι noise rockers κούνησαν κεφάλια προκαλώντας πολλαπλά αυχενικά (στα mid-40’s μας τα έχουμε στο τσεπάκι μας κάτι τέτοια) αποδεικνύοντας πως πρόκειται για ένα group που ήρθε για να μείνει -και να ταράξει- το ντόπιο underground rock. Με σπουδαίες κυκλοφορίες στο βιογραφικό τους που μάλλον θα ψιλοζήλευε και η noise amphetamine (να τα λέμε και αυτά) οι Krause, με εξαιρετικό attitude επί σκηνής, μας παρουσίασαν μια χούφτα από tracks που δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. (Π.Π.)
Το punk rock των The Overjoyed τηρεί σωστά τις αναλογίες μεταξύ των catchy -σχεδόν pop- ρεφρέν και των γρήγορων μελωδικών γραμμών, συνθήκη που απέδειξαν πως λειτουργεί σωστά και επί σκηνής. Χωρίς στη πραγματικότητα να κάνουν τίποτα παραπάνω από το να συνθέτουν απλά-και-ωραία singles ακολουθώντας πιστά τις προδιαγραφές του genre που υπηρετούν, οι The Overjoyed δείχνουν πλέον να έχουν αποκτήσει το κοινό τους, γεγονός που διαπιστώσαμε στην όμορφη εμφάνισή τους στη μεγάλη σκηνή της Νέας Μάκρης. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι του δυναμικού set τους, δεν θα μπορούσε κανείς να μην παραδεχτεί πως αυτά τα παιδιά έχουν δουλέψει πραγματικά πολύ πάνω στον ήχο τους και την μεταξύ τους χημεία. Σχεδόν αψεγάδιαστοι, οι The Overjoyed κέρδισαν τις εντυπώσεις μας. (Π.Π.)
Επιστροφή στην 2η σκηνή για άλλη μια μπάντα που εκπροσωπεί το Doom Metal, στην πιο Sabbath-ική του εκδοχή αυτή την φορά. Η αλλαγή ταχύτητας από τους Overjoyed ήταν απότομη, αλλά οι Acid Mammoth είχαν αρκετό δικό τους κοινό που είχε ήδη κατακλύσει το Stage II για ένα 45λεπτο γεμάτο αργόσυρτα riff, headbanging, αλλά και έντονα ξεσπάσματα όπως στο “Atomic Shaman” από το φετινό τους album. Σοβαροί και απόλυτα προσηλωμένοι στην μουσική τους, η «οικογενειακή υπόθεση» των Acid Mammoth έδειξε γιατί πλέον είναι ένα υπολογίσιμο μέγεθος στον ήχο τους όχι μόνο στην local scene, αλλά και στην Ευρώπη. (Σ.Ζ.)
Στην αναμονή για τους headliners Vodka Juniors, όλος ο χώρος του αμφιθεάτρου είχε γεμίσει ασφυκτικά. Δεν υπήρχε αμφιβολία για κάτι τέτοιο φυσικά, αλλά η ανακοίνωση για ένα 25λεπτο tribute στο “Suburbancore” έδωσε έξτρα κίνητρο σε αρκετό κόσμο για να περιμένει αυτήν την εμφάνιση. Το κλασικό πλέον μπάσιμο με το “Fighting Giants” σήμανε την έναρξη άλλου ενός punk rock μακελειού όπως συνηθίζουν οι Vodka την τελευταία 25ετία, όμως… δεν ξέρω αν φταίει η προσωπική μου υπερέκθεση στην μπάντα τον τελευταίο 1-1.5 χρόνο, αλλά ένιωσα πως δεν πήρα αυτό που ήθελα από αυτήν την συναυλία. Nαι, άκουσα αγαπημένα τραγούδια παιγμένα άρτια, η μπάντα έδωσε όπως πάντα το είναι της στην σκηνή αλλά κάτι μου έλειψε από το συνολικό σύνηθες party vibe των VJ. Το υπόλοιπο κοινό γύρω μου πάντως δεν φάνηκε να συμμερίζεται την άποψή μου αφού τα pits, crowd surfing, stage dives και καπνογόνα έδιναν και έπαιρναν καθόλη την μιάμιση ώρα διάρκειας του live, ειδικότερα στα παλαιότερα κομμάτια που είχαν την τιμητική τους. (Σ.Ζ)
